Strarende Blikken en maar één Vraag!

Door TintenMeisje gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Waarheid of Fictie... Een ondeugende tocht... Starende blikken... prikkende ogen... en wat is nou die vraag...

Zal ik of zal ik niet?

Wat zullen mensen wel niet denken, wat zal er wel niet in hun opkomen als ik voorbij kom lopen op mijn hoge hakken en grijze overjas aan. Wel niet veel zal je denken, alleen niets is minder waar, het was namelijk het enige wat ik aanhad! Een zwart lingeriesetje met een nogal wat korte overjas en een paar zwarte hakken eronder.

Ik zie ze wel, die ogen die op mijn benen gericht zijn, ik hoor ze gewoon denken: “Heeft ze wel wat onder die jas aan?
Ogen die branden van nieuwsgierigheid, me nakijken om te kunnen achterhalen wat het antwoord op die vraag is.
Op het perron staan ze me allemaal aan te staren, de ene blik blijft langer hangen dan de andere. Een koele bries waait langs mijn benen en dan realiseer ik me wat ik aan het doen ben, ik voel me ineens naakt, poedelnaakt!
Ogen van voorbij paserende mensen branden op mijn benen, een enkeling draait even zijn hoofd om en kijkt me na als ik voorbij loop.

Aan het eind van het perron besluit ik even een sigaretje te roken, de trein laat toch nog even op zich wachten. Tegenover mij staat een jongeman een telefoongesprek te voeren. Mooi postuur, hij heeft een wit shirt aan en een paar oude jeans met sportschoenen eronder, halflang golvend donkerbruin haar, een ongeschoren gezicht, een beetje een “ik had me vanmorgen geen zin om te scheren” look.
Een paar donkerbruine ogen die zich verscholen achter het haar wat er voor viel, ik schat dat hij een jaar of 27 was, geheel niet verkeerd om naar te kijken.

Afgeleid?

De jongeman die nog midden in zijn telefoongesprek zat was duidelijk afgeleid door mijn verschijning en in mijn ooghoeken kon ik zien dat hij net als alle andere voorbijgangers op zoek was naar “het” antwoord.
Rustig sta ik daar mijn sigaretje op te roken en ben een beetje met mijn ipod aan het kloten, het valt me  op dat de antwoorden die de jongeman door de telefoon geeft nogal verwarrend over komen, de persoon aan de andere kant van de lijn zal er ook niet veel wijzer uit kunnen worden denk ik. Hij heeft niet in de gaten maar ik zie wat hij aan het doen is en hij neemt me van top tot teen in zich op, ik zie de vraag door zijn koppie heen dwalen.
Dan plots hoor ik hem door de telefoon zeggen: “Huh, wat zei je ook alweer?”, ok ik probeer niet te lachen maar het was duidelijk merkbaar dat hij even niet meer met zijn hoofd bij het gesprek aanwezig was.


Gelukkig, gered door de trein, ik moest moeite doen om niet hardop in de lach te schieten. Wanneer ik me richting de trein wil begeven kijk op recht in zijn ogen, dat was duidelijk niet wat hij verwacht had, er verschijnt een betrapte expressie op zijn gezicht en laat dan bijna zijn telefoon uit zijn handen vallen.
Ik kijk hem aan en geef hem een “kijk maar goed, dit is allemaal voor mijn vriendje” glimlach. Geforceerd probeert hij ook een glimlach te laten verschijnen maar hij had het een beetje druk met zich niet te schamen en zijn blozend gezicht te verbergen.

In de trein loop ik door de wagons heen om een rustig plekje op te zoeken, de een na de ander draait zich even om als ik voorbij loop, ze kijken me na tot ik de wagon weer uit ben. Er gaat een beetje een vreemd gevoel door me heen, een gevoel van dat ik het best wel spannend en leuk vind dat ik zo nagekeken word maar ook het tegenovergestelde, al met al het is een grappig avontuurtje zeker omdat ik weet dat alles wat zij zien voor mijn eigen mannetje is.

In het halletje van een wagon vind ik een rustig plekje voor mijzelf en installeer mezelf op een van de stoelen bij het raam. Niet veel later komt er een wat gezette dame tegenover me zitten met haar mobieltje aan haar oor, ze zit midden in een gesprek over de tandarts. Ze zag er nou niet bepaald verzorgd uit, zwarte pantalon aan, een gekleurde bloes met bloemetjes die haar nog dikker maakte dan ze waarschijnlijk was, onder die pantalon had ze een paar oude afgetrapte gympies aan, iets wat totaal er totaal niet bij past, een rood kort kapsel, haar gezicht leek wel een muurschildering, het was verre van mooi en de make-up die ze op had, veel te veel en veel te vel, waren kleuren die niet bij haar outfit pasten noch bij haarzelf.

Ook deze dame kijkt naar mijn benen en ze werkt haar weg af naar boven, wat zou er in hemelsnaam door haar hoofd heen gaan als ze me zo zit te bekijken, ik denk niet dat ik het wil weten. Er kwam een taal uit haar mond daar lusten de honden geen brood van, vreemde mensen heb je op de wereld.

Rustig ga ik verder met het spelen met mijn Ipod tot dat we bij Schiphol zijn, en dan moet ik er echt uit, zat eigenlijk wel lekker. Daar sta ik dan op het perron omringt door allerlei soorten mensen. Mensen die net van vakantie terug kwamen of juist op vakantie gaan, hoop zakenlui met aktekoffertjes, en natuurlijk niet te vergeten de ene piloot na de andere waarnaar de hordes stewardessen er achter aan huppelen.
Als ik verder het perron op kijk zie ik de rolband naar boven, en een stukje verderop is een lift te zien. Ik heb dan 2 keuzes, of met de rolband zodat alle mensen die achter mij staan enorm veel plezier beleven, of ik ga lekker veilig met de lift. Het word dus de lift!

Oops!

Als ik me dan richting de lift begeef zie ik dat er net mensen uit komen lopen, maar ik ben te laat de deuren gingen al weer dicht, hij gaat alweer naar boven.
Met luide muziek in mijn oren kom ik bij de lift aan en druk op het knopje, naast de lift valt me op dat daar een zakenman staat van ik schat een jaar of 30, strak in het pak met zijn jasje over zijn arm, naast hem op de grond staat een aktekoffertje en ook hij heeft een paar oordopjes van een ipod in zijn oren. Hij staat daar heel relaxed op de volgende trein te wachten. De man werpt af en toe even een blik mijn kant op, ook hij zocht naar het andwoord. Daar sta ik te wachten tot dat de lift weer terug naar beneden kwam, ik kijk een beetje om me heen naar de mensen en luister naar mijn muziek.

Na een paar minuten daar zo gestaan te hebben schrik ik me helemaal wezenloos als ik mijn hoofd weer naar de liftdeur draai. Het bleek dus dat de deur al een tijdje open stond zonder dat ik dat in de gaten had, de lift is helemaal niet meer naar boven geweest zoals ik dacht toen hij dicht ging. Ik kijk een beetje beschamend om mij heen of niemand het gezien heeft, en ja hoor de zakenman die naast de lift stond heeft het allemaal gezien en in de gaten gehouden, hij hield zijn lach in en keek recht vooruit. Als ik dan in de lift stap en op het knopje naar boven draai ik me om en wacht tot de deur weer dicht gaat, als dan de deur gesloten is zie ik de man vergaan van het lachen, hij kijkt nog even naar boven naar de lift en lach en mijn hoofd kon niet roder worden.

Boven aangekomen loop ik door de grote hal naar het eerste beste winkeltje met bloemen, en ook in de hal van schiphol zie ik de ene voorbijganger na de andere even zijn hoofd omdraaien als ik voor bij kom lopen, blikken van zowel mannen als vrouwen die boekdelen spreken, de ene is gevuld met wederom “de vraag”, de ander met jaloezie, en weer een ander geeft me een blik van waardering.
Bij het winkeltje pak ik voor mijn mannetje een grote witte roos uit de emmer en loop ermee naar de kassa, voor mij bij de kassa staat een buitenlandse man en achter mij staat een vader samen met zijn zoontje in de rij te wachten. Ik hoor de vader tegen zijn zoontje zeggen: “Mama is bijna geland en dan mag jij het bosje bloemen geven!”, ik draai me even om en kijk naar het kleine ventje die in zijn kinderwagen zit met een wijs petje op zijn hoofd. De blik die het jongetje in zijn ogen had toen zijn vader dat zei was prijsloos.

De man voor mij had een beetje moeite met communiceren tegenover de verkoper maar ook moeite met zijn gedachte er bij te houden toen hij moest betalen omdat zijn blik steeds weer richting mijn kant af dwaalde. Het duurde niet lang voor dat de verkoper hem een prettige vlucht wenste en de buitenlandse man zijn weg vervolgde naar de plek waar hij moest wezen.
Dan is het mijn beurt om te betalen, de verkoper aan de kassa vraagt dan het volgende: “En wat kan ik voor deze prettige verschijning doen?”, ik kreeg een beetje een kleur en vertelde dat ik deze witte roos graag wilde hebben met een kaartje erbij. De verkoper had een aanstekelijke lach, een lach waarvan je automatisch vanzelf mee gaat lachen. De verkoper had natuurlijk wel door dat ik iemand met het roosje kwam ophalen van het vliegveld, en toen ik betaald had wenste hij me een ongelofelijke plezierige avond, waarop mijn antwoord was dat dat wel zeker gaat lukken.

Eindelijk!

Ik vervolg mijn weg naar Gate 2, daar komt mijn mannetje naar buiten, het is net een paar minuten over 6 en zijn toestel werd verwacht om 22 minuten over 6, dus op het hoekje tegenover Gate 2 heb ik bij de Juice bar een colaatje besteld, net buiten het barretje stonden tafeltjes met krukjes en daar installeerde ik mijzelf en mijn colaatje.
Links van mij zat een wat oudere man, ik gok dat hij op zijn vrouw of zijn dochter aan het wachten was, ook die had net als velen “de vraag” in zijn hoofd toen ik naast hem aan het tafeltje kwam zitten. Rechts van mij zat een buitenlandse man en die deed precies hetzelfde, en dan zo hier en dan nog een verdwaalde blik van voorbijgaande personen.

Dan is het 21 minuten over, op het bord staat nog steeds verwacht, maar als ik dan op mijn ipod kijk en zie dat die op 22 verspringt, kijk ik omhoog naar het bord en ook daar verspringt het verwacht naar geland, de glimlach rond mijn mond kon niet groter, want de persoon voor wie ik het allemaal had gedaan komt binnen enkele ogenblikken naar buiten. En als al die vreemde mensen al zo reageerden op mijn voorbij komende verschijning hoe zal mijn eigen mannetje dan wel niet reageren als hij me ziet.


Mijn hartje gaat tekeer, en hoe langer het duurt hoe nerveuzer ik word. Het leek wel een eeuwigheid te duren en voor de hekken sta ik dan heen en weer te ijsberen, stiekem door de deur te kijken of ik niet al een glimpje van hem op kan vangen. Bij elk persoon die naar buiten kwam ging mijn hartje sneller en sneller slaan en dacht ik even dat hij er aan kwam.
Het zweet staat me in de handen en ik kan niet meer stil blijven zitten of staan. Nog enkele seconden verwijderd van het grote moment, het moment dat ik de blik van mijn eigen trotse mannetje zie, de blik van: “Kijk dat is nou mijn vrouwtje!”, de blik waar hij vast uitkleed met zijn ogen, het moment dat hij me in zijn armen neemt, me een hele dikke knuffel geeft en niet meer los laat, het moment dat ook hij zichzelf de welbekende vraag stelt en ’t liefst meteen op onderzoek gaat om achter het antwoord te komen…

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het blijft een heerlijk spel om te spelen