"Doodgaan, dat is het enige wat nog moet". Wat kun je daarop zeggen.

Door Floekhead gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Mensen zeggen wel eens "Alles mag, niets moet", maar wat als je weet dat je tijd gekomen is en je dood moet?

Zonder je had ik niet bestaan
Zonder je had ik niets gehad
Zonder je wil ik niet verder gaan
Zonder je ben ik het nu al zat

Zonder je is het leeg en koud
Zonder je is het leven beperkt
Zonder je voelt gewoon niet vertrouwd
En dat verlies heb ik nooit helemaal verwerkt

Ik loop de kamer binnen
“Hoi opa, ik heb wat taart mee genomen, lekker he!”
“Oeh lekker, waarom heb je nou weer taart meegenomen? Het is toch geen speciale dag?”
Opa lacht en ik snap dat hij een grapje maakt.
“Haha, natuurlijk is het een belangrijke dag vandaag, je wordt 18 jaar”
Ik lach en zie dat mijn opa overeind probeert te komen.
“Lukt het opa of moet ik even helpen?”
Nee zegt hij en hij probeert in alle macht rechtop te gaan zitten.
“Zal ik even een zuster roepen” zegt mijn moeder maar mijn opa wuift het weg. Uiteindelijk, met moeite, is hij rechtop gaan zitten in zijn bed.
“Hoelang moet je hier nog blijven opa?” vraag ik en ik zie mijn moeders gezicht betrekken.
“Dat weet ik niet jongen, maar het zal niet lang meer zijn”
“Gelukkig maar, dan kunnen we snel weer eens voetballen of een spelletje doen!” zeg ik lachend.
Ik hoop op een blije respons, maar deze zie ik niet verschijnen. Ik zie mijn opa’s gezicht veranderen en er valt een pijnlijke stilte.

Die stilte........ wordt doorbroken door mijn opa, die haperend vraagt
“Mag ik heel eerlijk tegen je zijn jongen?”
Twijfeld ga ik zitten en zeg “Tuurlijk opa, ik ben vandaag toch 18 geworden, volwassen he”. Weer krijg ik niet de respons die ik verwacht, de lach die ik gewend ben terug te krijgen. Wiegend zit ik op mijn stoel en het borrelt in mijn maag.
“Mijn lichaam vertelt me dat het op is” zegt mijn opa en ik hoor een snik. Achter me zie ik mijn moeder haar zakdoek pakken en ik snap wat er aan de hand is.
“Bedoelt u.......dat u dood gaat?” Ik krijg het bijna niet uit mijn keel, mijn opa dood.....dat kan niet, dat mag niet, dat hoort niet.
“Zoiets jongen.....zoiets” zegt mijn opa.
“Het is niet dat ik dood ga, het is dat ik dood moet. Mijn lichaam is op”. Gelijk reageer ik zonder na te denken....
“Hoe bedoelt u dat opa? Ik vind niet dat u dood moet! En u was altijd nog zo sportief en bezig!”.
Mijn opa zwijgt even en zegt “Jongen....soms moet je accepteren dat het niet verder gaat. Ik heb een geweldig leven gehad, mooie en minder mooie dingen mee gemaakt, drie kinderen die geweldig terecht gekomen zijn en zelfs vier geweldige kleinkinderen, waarvan mijn eerste nu alweer 18 jaar is. Ik vind het goed geweest en mijn lichaam en geest zijn het daar mee eens.”
Zwijgend kijk ik voor me uit, de net verkregen informatie verwekkend wanneer ik een arm om me heen voel. Mijn moeder is naast me komen zitten, maar ik blijf voor me uit kijken. Uiteindelijk stamel ik het eruit.
“Wat moeten wij dan? Wat moet ik dan? Ik heb u nodig, niemand kan uw plek innemen! Ik heb u nodig”. Loze emotionele uitspraken, ik realiseer het mezelf op het moment ook, maar ik weet niets anders......ik weet niets beters. Gedachten spoken door mijn hoofd en ik weet het niet meer.
“U mag niet dood, het mag gewoon niet. Ik wil het niet en u ook niet. U zegt het maar, maar ik geloof het niet. U mag niet dood”.
Mijn opa pakt mijn arm en houdt hem stevig beet.
“Ik snap wat je bedoeld, maar iedereen gaat in zijn leven dood. Jij ook, maar dat duurt nog even. Ik ben 83, heb een mooi leven gehad, dus het hoeft niet meer. Mijn geheugen laat me in de steek en ik voel dat het over is. Ik moet dood, want het is mijn tijd”.
Nog steeds vechtend tegen de informatie voel ik iets over mijn wang lopen. Mijn hand is nat en ik voel het gevoel weer.

Een traan........ waarom nu weer een traan?
Ik kon me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een traan bij mezelf had gevoeld. Zoveel gebeurde er in mijn leven, zoveel wat er niet juist was, zoveel wat ik wou veranderen maar niet kon en dan dit nog. Het kon niet, het mocht er niet bij, emotioneel zou ik breken. Ik veeg mijn tranen weg maar ze blijven komen. Ik vervloek ze, ik wil ze niet...niet nu.
“Het spijt me jongen, maar het is niet anders.” Ik hoor in zijn stem dat hij het er moeilijk mee heeft, moeilijker dan hij van buiten laat zien. Nog steeds naar beneden kijkend schraap ik mijn keel en zeg
“Je hoeft geen sorry te zeggen opa, ik weet dat dood gaan bij het leven hoort, maar het blijft kut”.
Voor het eerst kijk ik weer omhoog en daar zie ik het.

De glimlach die ik ken........ de glimlach die me altijd bij blijft, die me kracht geeft en die me altijd zal verblijden. Ik lach terug maar voel nog steeds de tranen mijn wangen nat maken.
“Kijk je uit dat je geen regenboog op je gezicht krijgt jongen” grapt mijn opa en ik hoor mijn moeder een lach en een slik in één maken. Ik lach en kijk hem diep in zijn ogen.
“Het bezoekuur is bijna klaar denk ik en er zal nog wel visite thuis op je zitten te wachten” zegt mijn opa en hij roept me bij zich.
“Dat valt wel mee hoor en ik wou gewoon even jou zien op mijn verjaardag, anders mist er toch wat. Plus ik weet natuurlijk hoe veel je van taart houdt hé” ik lach en eindelijk krijg ik de lachende respons terug die ik zo goed ken.
“Haha tja, je kent me ook zo goed hé! Haha, nou ik ga er van genieten hoor. Doe de visite de groeten van me en kom eens even hier” Hij pakt me stevig vast en fluistert in mijn oor dat ik voor mijn moeder en mijn oma sterk moet zijn. Ik knik, nog steeds met een nat gezicht, en loop naar de deur.
“Tot morgen weer opa” en ik wuif nog even voordat ik de kamer uit loopt.

De ochtend erna komt het telefoontje dat hij is heen gegaan. In zijn slaap is hij overleden, alsof hij het volhield totdat mijn verjaardag voorbij was.

Vaarwel opa......maar het echte vaarwel heb ik pas jaren erna genomen.

Je glimlach was mooi en altijd zo echt
Je raad was wijs en altijd terecht
Je was eerlijk en puur oprecht
Altijd luisterend naar wat werd gezegd

Wanneer je iets kwijt bent besef je het pas
Maar hoe blij ik met je was heb je wel geweten
Want de beste opa en een echte grapjas
Is iets wat ik nooit zal vergeten

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi en aangrijpend geschreven... Afscheid nemen doet zo een pijn.

Groetjes
Heel aangrijpend.. Ik maak nu ongeveer hetzelfde mee met mijn oma. Het is moeilijk...
Zeer mooi en aangrijpend geschreven. Iemand is pas daadwerkelijk overleden op het moment dat diegene ook niet meer in je herinneringen is.
Indrukewekkend.
Ja, ontroerend. En weet je; wat een geschenk om afscheid te kunnen nemen. Ik was 16 toen mijn opa tijdens het grasmaaien in elkaar zakte. Van de één op de andere seconde weg. Koester dit laatste moment!
Wauw. Heftig verhaal, mooi geschreven.
Heel ontroerend; vooral dat briefje.
Prachtig geschreven.