Alles of niets

Door Trudybrinkman gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Voor wie het aandurft, een verhaaltje voor het slapen gaan.

De avond is gevallen. Samen met mijn beste vriendin sta ik bij de openslaande deuren van de balzaal waar het eindexamenfeest gehouden wordt. We hebben beiden ons diploma in ontvangst mogen nemen, net als hij dat mocht.

De meeste feestgangers kijken ons vreemd aan. We zijn ook niet echt veel veel op school geweest de laatste drie jaar en daardoor zijn de meeste feestgangers vreemden voor ons net zoals wij dat voor hen zijn. Alleen het eerste jaar hebben we trouw elke dag de schoolbanken bezet gehouden. Daarna werden onze bezoeken minder, tot uiteindelijk wij het huiswerk alleen nog via mail inleverden.
De avondcolleges hebben we soms nog wel doorlopen. Maar dan wel echt hartje winter als het vroeg donker werd. Net als onze grote vriend die heimelijk ook onzer beiden geliefde was.
We wisten het niet van elkaar. Of dat beter was weet ik niet. Dat het een heleboel leed had kunnen besparen, weet ik wel.

Tijdens die winterse avondcolleges hebben we elkaar leren kennen. We kwamen elkaar tegen in de gang en het viel ons direct op hoeveel we op elkaar leken. Allebei een redelijk wit gezicht met donkere ogen en rode, in een spottende grijs vertrokken lippen, een slank figuur en donkerblonde, hoog opgekamde haren.
Verbaasd hebben we elkaar aan staan kijken. Om elkaar heen draaiend om onszelf er van te vergewissen dat we niet tegenover een spiegel stonden. Daarna een knipoog en een optrekkende mondhoek voordat we onze wegen vervolgden naar onze respectievelijke collegezalen.

Dat we elkaar in de avonden dat de zon langer aan de hemel stond niet tegen kwamen, viel geen van beide op. Als je er niet bent kan je elkaar ook niet tegen komen. Pas twee jaar daarna kwamen we er achter. Puur bij toeval. We liepen samen een stukje in de zelfde richting toen een klasgenoot ons er op aansprak. Verschrikt keken we elkaar aan. "Jij ook?" Was alles wat we uit konden brengen.

Deze avond zijn we pas om elf uur op het feest aangekomen. Hij zou er ook zijn. Omdat we in de tussentijd dikke vriendinnen zijn geworden hebben we alles tot in de puntjes voorbereid. Op zijn vraag waar we deze avond zouden zijn hebben we beiden geantwoord dat we het weekend weg moesten. Ik naar de verjaardag van mijn ouders en mijn vriendin had verteld tegen deze tijd al op vakantie te zijn.
Voor de spiegel hebben we onze make up gecontroleerd, de haren nogmaals getoupeerd en de jurken die we dragen zijn verschillend en toch gelijk.


Bij het binnenkomen van de balzaal zien we hem nog net naar buiten lopen. Aan zijn arm bungelt een slank meisje met hoog opgestoken haren, een wit gezicht en donkere ogen. Haar rode lippen vormen een scherp contrast met haar stralendwitte jurk.
We hoeven elkaar alleen maar aan te kijken om te weten wat ons te doen staat.
Langzaam banen we ons een weg door de drukte van dansende en drinkende mensen op en rond de dansvloer. Onze ogen blijven gericht op de openslaande deuren die naar het terras leiden en waar we hem zeker aan zullen treffen met zijn armen om dat arme meisje, zijn hoofd die haar hoofd opzij dwingt en zijn lippen richting de vrijgekomen ader in haar nek. Voor de derde en fatale beet die het zijn slachtoffer onmogelijk maakt om daarna ooit nog in het daglicht te verschijnen kiest hij steevast een gedenkwaardige avond. Eentje zoals deze avond.

Op onze tenen sluipen we dichterbij. Hij heeft niets in de gaten terwijl zij ons aankijkt met ogen waar we de angst in herkennen die we zelf hebben gevoeld bij die laatste keer dat hij ons zo vasthield. Mijn vriendin heeft de houten staak wast, ik de hamer waarmee we die staak recht door zijn hart moeten boren.

Na drie doffe slagen zakt hij ineen tot een hoopje as tussen de kleren die hij die avond had gedragen. Een zwart rokkostuum met bloedrode satijnen voering.

Mijn stem druipt van het cynisme als ik me voorover buig over dat stapeltje kledingstukken.
"Je zei dat je niet kon kiezen, nu hoef je dat niet meer. Wij hebben de keuze voor je gemaakt..."

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een mooi verhaal en de keuze is voor U gemaakt,rillen.
Pork de DUIM.
DRIMPELS.
Dank U Drimpe;s en Porc.
Thanks Edwin. De verhalen zijn misschien niet zo heel lang maar het is wel een verhaal zonder al te veel plaatjes. ;-)
Gelukkig maar Nonnie.

Misschien een inspiratie voor anderen Taco. Zag net via facebook een reactie van Edwin. Die had het ook al over zoiets.

En om 's nachts te schrijven Liraatje hahaha.

Thanks Roboxead.
Een spanningsoplopend verhaal. Echt iets om overdag te lezen;-) Mooi geschreven. Duim
Heerlijk opgebouwd fantastisch verhaal..zo zouden er meer moeten schrijven. Duim taco