Het leven is loslaten.

Door Billybob gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ik ga een stukje over mijn leven schrijven....anoniem...dat wel...wie weet wat voor reacties er komen, wie er wat herkent...

Loslaten!

Op een zeker moment mag je dingen, mensen enz. loslaten in je leven, dat is niet altijd even fijn.

Nu ben ik 45 jaar geweest, en ruim 31 keer verhuist, vele scholen bezocht en vanalles en nog wat gedaan.

Het loslaten van vriendschappen, woonplaatsen, illusies en dromen, daar komt het een beetje opneer.

 

Mijn eerste vriendje;

Mijn eerste vriendje was een teckel, ik was twee....ik zie hem nog voor me, wat een trouw maatje was dat. Op een dag echter, we waren met ons gezin ergens op visite geweest, moest mijn vader nodig plassen....langs de kant van de weg dus.....de hond erachter aan....een auto naderde....een knal...weg hondje, weg maatje......

 

Niet kunnen huilen!

Ja, je bent twee jaar...en zo zit je met je allerbeste vriendje op de achterbank van een auto...en zo ben je zonder vriendje......ik weet niet wat er door me heen ging....ik was twee......toch...zo herinner ik me nu...heb ik niet kunnen huilen......deze tranen, dit verdriet heb ik lange tijd bij me gehouden...

 

30 jaar later!

Mijn vrouw was in verwachting, bijna drie maanden.....het werd een miskraam....ik wilde zoveel mogelijk mijn vrouw bijstaan, haar steunen in haar verdriet, in haar verlies.....ons verlies...

Het was net of ikzelf een klap met een rubber hamer kreeg, ik was helemaal uit het veld geslagen, van werken kwam niet veel meer, ik was destijds zelfstandige, dus ik kon gelukkig veel uithanden geven.

Ik ging bij de vijver zitten, dagenlang, zwijgzaam, voor me uitstarend.....

 

Salamanders.

Na een tijdje bespeurde ik nieuw leven in de vijver, vele honderden kleine salamandertjes zwommen in de vijver. In de vijver van de buren, die 3 meter verderop lag, was er geen één te bespeuren. Voor het eerst in mijn leven dat ik een salamander zag was ik 6, nu was ik 32 dat ik weer salamanders zag...en dit keer niet zomaar ééntje.....maar echt heel veel, een paar grote volwassen salamanders, en heel veel jonge salamandertjes.

Aan de éne kant een miskraam.....aan de andere kant nieuw leven. Ik wist niet precies wat ik voelde, kon ook niet precies zeggen hoe ik me voelde.....ergens vond ik dat het leven tegen me loog!

Van binnen zit verdriet.....en toch kan je er niet bij.......kan je het niet uiten......

 

Er is meer.....

Gek eigenlijk, dat je hier op een anonieme manier iets over jezelf kan vertellen.....

Gevoelens, verdriet en angsten die je je hele leven hebt gekoesterd, met soms destructieve gevolgen....

Graag zou ik meer willen schrijven......en natuurlijk is er ook een andere kant.....

Wie weet...tot een volgende keer...

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel mooi hoor
Bijzonder verhaal