Uit onzekerheid stopte ik met schrijven...

Door Liazichovec gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Als kind op de lagere school wist ik al dat ik wilde schrijven maar ik werd niet serieus genomen en ze lachten mij uit...

42 Jaar terug in de tijd....

Ik was een meisje van elf of twaalf jaar toen mijn juf op school mij vroeg "wat wil jij later worden,kind"?  Heel enthousiast zei ik "Dierenarts of schrijfster , juf ..maar het allerliefste schrijfster" ! Ik vond het heerlijk om te schrijven, dat was mijn grootste hobby.

Ik hoor nog steeds haar  woorden die mijn jeugddroom in duigen liet vallen."dat is een beetje te hoog gegrepen voor jou ,kind, ga maar bij je ouders werken in de bloemenzaak". Ze stond naar me te grijnzen met haar, ik zie haar gezicht nog zó voor me,  geblondeerd  haar, veel te veel donkerbruine  poeder op haar gezicht en  sigaret in haar mond. Dat kon toen nog, ze rookte wel drie pakjes per dag,ook gewoon in de klas.Wat een heks was dat mens! 

Ik ben inderdaad in de zaak van mijn ouders gaan werken , iets waar ik geen spijt van heb gehad want werken met bloemen en planten is leuk en gezellig, al is het best hard werken. Een verhaal heb ik niet meer geschreven, ik kon het toch niet, dacht ik.

Ik trouwde erg jong, kreeg een kindje en met eenentwintig jaar was ik ook weer gescheiden ook werkte ik nog steeds bij mijn ouders. Maar de zaak liep niet best meer en de zaak moest dicht, en ik moest  elders een baan zoeken. In die tijd leerde ik mijn huidige partner kennen en voor ik het wist zat ik in Egypte want hij was erg avontuurlijk aangelegd. Het jaar erna gingen wij naar India en dat was  een geweldige ervaring. Mijn zoon van toen negen jaar ging ook mee en ook voor hem was het ook een onvergetelijke reis waar we nu, jaren later,  nog steeds over kunnen praten.

Ik schaamde me soms wel in India. Mijn zoon te zien wandelen  op zijn veel te dure gympen zo tussen al die arme mensen  die niets hadden en op straat moesten slapen en moesten bedelen om te kunnen eten. Het was de eerste keer in jaren dat ik weer eens een verhaaltje op papier zette, het ging over mijn zoon en over een jongetje die van mij wat zegeltjes kreeg uit de supermarkt en er zó blij mee was dat hij ze op zijn jas plakte. En over een meisje die mijn hand pakte en door heel veel mensen weggejaagd werd omdat ze onaanraakbaar was. Ze vroeg mij niet om geld maar om melkpoeder voor haar broertje of zusje. en mijn kind maar om chocomelk zeuren en om patat!

Het verhaal heb ik lang bewaard voor ik het naar een damesblad stuurde en ik een gouden tientje won. Het voelde lekker, niet dat tientje was mijn prijs maar het feit dat mensen mijn verhaal mooi vonden. Ik ben weer gaan schrijven en een aantal workshops gaan volgen. Samen met nog vier andere vrouwen hebben we een boekje uitgegeven, het was geweldig!

Mijn partner zat ook in de bloemen, ik werkte bij hem en stond elk weekeind in de bloemenkraam. het was wel leuk maar heel anders dan bij mijn ouders. Er kwam elke week een meneer  bloemen kopen waar ik soms wel een uur mee stond te kletsen. Hij vertelde mij over het kamp waar hij had gezeten en over het nummer in zijn arm, meneer Cohen  was zijn naam.

Op een dag vertelde ik hem van mijn passie, het schrijven van verhalen. En hij vertelde mij dat hij dat ook deed. Ik liet hem wat lezen en heel enthousiast kwam hij even later terug met zijn boekjes. Zijn werk ging over de oorlog maar onze schrijfstijl leek erg op elkaar.

Zo,n beetje elke week wisselden we wel een verhaal uit en beoordeelde we elkaars werk, we werden echt vrienden .

Op een keer had ik een verhaal geschreven over de oorlog. Niet dat ik die zelf mee had gemaakt maar door de vele verhalen van mijn ouders kon ik mij er in inleven. Ik was erg nieuwsgierig hoe meneer Cohen het zou vinden. Hij nam het mee en na een half uur was hij alweer terug.Hij deed nogal onaardig en boos en snauwde dat hij het niet goed vond geschreven en wees mij op een aantal fouten die ik gemaakt had in mijn verhaal.

Heel stiekem trok ik het mij toen erg aan en  ben ik weer gestopt met schrijven..

Maar ik word een dagje ouder en  kritiek kan ik nu wel hebben, het brengt mij niet meer zo van mijn stuk en word niet zo snel onzeker meer.Schrijven is gewoon een heerlijke hobby en  hier op xead ben ik weer begonnen, het is gewoon geweldig en erg verslavend om te schrijven. 

 

 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk dat je weer bent gaan schrijven en je kan het ook heel erg goed.
Leuk dat je weer begonnen bent, lekker doorgaan hoor!
Gelukkig ben je weer begonnen!
Goed zo! Want je hebt een mooi verhaal neergezet, waarvoor duim en fan erbij!
Ga zo door, je schrijft gemakkelijk!
Maar nu schrijf je weer! Geweldig, toch? Je hebt de heks verslagen! ;-)