De eerste brief van... 'Brieven aan'

Door Ren gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een brief aan... een vriendin... een vriend... de lezer. Kortom de eerste brief van... 'Brieven aan'.

De eerste brief van… ‘Brieven aan’

 

Evergem, 1 mei 2012

Beste Tara

Ik weet het… ik kon je evengoed een mailtje gestuurd hebben. Waarschijnlijk had je daarop gerekend. Of een klein Sms’je. Maar wie kan dit allemaal lezen? Daarom een simpele brief (zwart op wit). Persoonlijk en eenvoudig.

Hoe gaat het in het land van Obama? In de stad die nooit slaapt – zeggen ze toch – New York. Leuk te vernemen dat je terug op een lokale krant werkt. Ik werk nog steeds bij dezelfde krant. Weet je nog… waar de vlam in de pan sloeg. Hoe lang ben je nu al weg? Een maand of drie?

Het was een hectische liefdesperiode in ons klein bestaan. Ik heb ontzettend veel van je gehouden zoals je was. Maar ik kon je niet geven wat je eigenlijk wou… een vriendin. Op een dag zul je deze zeker vinden en kun jij je eigen leven leiden. Een kind kon ik je geven, maar dit zou niets opgelost hebben. Integendeel! Maar misschien komt deze wens nog uit. Ik zie het al voor me: een sloeber tussen twee moeders. Want dit zou je wel zijn – een goede moeder. Dat weet ik. Of zoals ze zeggen: ‘Moeder worden is een gunst, moeder zijn is een kunst’. Komt niet van mij, hoor. Ergens gelezen, maar het ging dan wel over het vaderschap. ’k Heb het een beetje aangepast.

Hier gaat alles zijn druk gangetje. De krant is volop nieuwe ideeën aan het uitwerken. Sommige vind ik schitterend, andere dan weer minder. Oh, ja… ik werk nu ook als freelance bij een periodiek tijdschrift. Het geeft me wel de ruimte om creatief met bepaalde onderwerpen bezig te zijn. Je weet wel dat een krant met afgemeten producten werk. Zoveel van dat en minder van dit. Te lang of the kort. De foto daar en niet andersom. Als freelance heb ik meer mogelijkheden over wat en hoe ik iets verwoord. Een stukje eigen baas.

Ah, ja… mijn dochter heeft nog naar jou gevraagd. Jullie konden altijd goed met elkaar opschieten, hé. Je voelde je tot haar aangetrokken! Maar in den beginne zei je helemaal niets. Maar ik was er niet blind voor. Jullie praten over alles en nog wat tot in de vroege uurtjes. Ikzelf kon er geen woordje tussen krijgen. Ik mis dit wel een beetje. Maar ‘you can’t turn back the clock’. Ik zie het nog goed voor me toen jullie elkaar voor het eerste zagen… een glimlach – de kortste afstand tussen twee mensen - brak het ijs. Ja, jullie hebben wat afgelachen. En meestal was ik daarbij het slachtoffer. Ik ben echt te beklagen, hé.

Ik moet opletten dat deze brief geen novelle wordt. We moeten nog iets overhouden voor later, hé. Nagenieten van een leuke, fijne tijd. En als je het toevallig in je hoofd moest halen om even de plas over te steken… je bent altijd welkom. Dat weet je. En dit met of zonder vriendin of sloeber.

Van hieruit wens ik je nog een fijne tijd (zowel op het werk als privé). En als je mij wilt bereiken… je weet me te vinden, hé.

Tot later en lieve groeten

One Moore
 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hele openhartige lieve brief! Duim Taco