Een zwaar onderzoek bezorgde mij een angstige periode

Door Mijler gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een onderzoek dat een sterke invloed heeft op de geestelijke gesteldheid van de persoon

Een zwaar onderzoek bezorgde mij een angstige periode

 

Het gebeurt niet gauw dat ik me emotioneel uit over persoonlijke onlustgevoelens. Juist nu, voel ik sterk de behoefte om de innerlijke strijd die ik gevoerd heb er eens uit te gooien. “Van je af schrijven!” heet dat in het schrijversjargon meen ik.
Ik bevind me momenteel in de kantine van het ziekenhuis Radboud in Nijmegen in verband met een medische controle van mijn vrouw. Mogelijk zijn het de hier rondstrompelende patiënten die mij er toe brengen het bedrukte hart eens te luchten met een kermend relaas.

Het begon zo mooi

Het nieuwe jaar begon beloftevol. Ik voelde me als een vis in het rimpelloze water, met onder andere twee wintersportweken pal in het verschiet. Ik zou mijn genoegzame leventje onverstoord voortzetten met een houding en bravoure van: “Kom maar op!” Dit gevoel verbleekte al enigszins toen ik uitgenodigd werd voor een onderzoek. Je hoort zoveel verhalen van mensen die vrij van klachten het onderzoek ingaan en er met de nodige kwalen uitkomen.

Ach, dacht ik dan weer, het is slechts een periodiek doorlichten en het zal wel weer gunstig uitpakken. Anderzijds wordt de mens wel eens onbewust belast met onrustgevoelens, die op onverklaarbare reden een zeker waarheidsgehalte bevatten. Kortom het eerste onderzoek gaf aanleiding voor een volgende en een volgende...! Ben ik er normaal gesproken als de kippen bij om de zaken af te werken, nu schoof ik de dit zoveel mogelijk voor me uit. Gelukkig maar, dat je dat niet alleen bepaalt en de onderzoekers je confronteren met vaste afspraken.

De onderzoeken

De onderzoeken op zich waren al erg belastend en als daar geen duidelijke antwoorden uitkomen, gaat dat vooral psychisch zijn tol eisen. De ongerustheid over een slechte vaststelling vreten aan het zelfvertrouwen en belagen de mens met zorgen.
De vele vragen die van belang zijn voor een juiste diagnose, roepen steeds meer twijfels bij je op. Aan de meeste vraagstellingen verbind je twijfelachtige conclusies. Je vraagt je af: “Wat is er met mij aan de hand?”
Tijdens de onderzoeken word je totaal doorgelicht en in alle hoeken, bochten en gaatjes wordt gekeken en gecontroleerd.
Talloze formulieren, met de meest vreemde vragen moet je invullen. Ze raken je daarmee tot diep in je ziel. Dit gaat vaak met veel psychische pijn gepaard. Er zijn momenten dat je beklemd en erg afhankelijk gaat voelen. Soms is het zo ingrijpend, dat het aanvoelt alsof er met messen in je lichaam gestoken wordt. Je gaat onwillekeurig hijgen, kermt, “au-au-au” In deze benauwdheid voelt alles koud en blauw aan. Het is verstikkend!

Dan dat eindeloos wachten op de uitslag. Dit trekt een enorme wissel op de gemoedstoestand.
“Wanneer komt nu die uitslag” is een vraag die je steeds bezig houdt. 

Sorry

Nu ik dit schrijf word ik weer door emoties bevangen en krijg het verhaal niet meer afgerond.
Mogelijk kan ik het afronden met een gedicht, waarbij ik veel kan weglaten en toch de persoonlijke gevoelens met U kan delen.

Ik vraag uw begrip voor dit verwarrend verhaal. Maar de mens in nood kan vreemd doen.

Gedicht 

 

Zwaar onderzoek

het alsmaar blijven vragen
wat kan een mens verdragen
een zwaar onderzoek
deed het zowat in mijn broek 

 

geheel doorgelicht
tot in de ziel ontwricht
in alle hoeken
gaat men onderzoeken

veel gevraag op papier
informatieformulier
gegevens komen voor de dag
tegenwoordig alles mag

 

het deed heel erg pijn
ze krijgen je wel klein
ik kermde au au au
het was helemaal blauw

wanneer komt de uitslag
weer zo’n hard gelag
ik werd wat stil
toch geen grap van één april

 

gelukkig ’t was maar papier
het belastingformulier

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha ik was dus ook al helemaal in de modus dat er iets ernstigs aan de hand was.. Idd gelukkig maar de belasting.. :-)
Wat een onverwacht einde! Na 'Ik bevind me momenteel in de kantine van het ziekenhuis Radboud in Nijmegen', zag ik de link naar die blauwe brief niet direct komen. Duim!
Heel origineel... Duim van mij
Haha Mijler, ik werd totaal op het verkeerde been gezet, wat weer leuk geschreven! En ook leuk, die misleidende titel!
En ik dacht och arme, toen ik jouw titel zag.
Ik ben er volledig ingestonken! Was gewoon een beetje verontwaardigd, had net zo met je meegeleefd!
Hahaha goed gedaan!
OP het verkeerde been hinkel ik weg, verdorie, ik ben ook zo goedgelovig... Pffft.