Het Wassend Water.

Door Diamantje66 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

AL WANDELEND LANGS DE WATERKANT, ZIE IK HET WASSEND WATER, SLECHTS EEN PLAS AAN DE OEVERRAND, KROOS EN EENDENGESNATER.

LANGS DE WATERKANT,

--------------------------------------------------------

 

LOPEN LANGS DE WATERKANT,
Eendjes in het water,
Dobberend langs de rand,
Eten kroos,snater,snater de snater.

Lopend langs de waterkant,
Zie ik een reiger staan,
In totale stilstand,
Omdat hij voor dat ene visje wil gaan.

 

Lopend langs de waterkant,
Zie ik margrieten,
Langs de rand,
De grond uitschieten.

Lopend langs de waterkant,
Zie ik rode klaprozen,
Ik wordt door zuivere emotie overmand,
Als ik ze zo zie staan te blozen.

 

Lopend langs de waterkant,
Zie ik meeuwen,
Door honger overmand,
Om een lekker visje schreeuwen.

Langs de groene wallen van de oever,
Zink ik neer,
Alwaar ik mij verkoever,
Haal ik mijn hand door het water heen en weer.

 

De oever zakt langs de kant,
In haar spiegels weg,
Mijn voeten trappen in het zand,
Waarin ik kleine steentjes neer leg.

Riet ademt langzaam,
Op golven wind,
Fluistert mijn naam,
En ik voel me weer even kind.

 

Waar dromen,
Zich ontwapenend nederleggen,
Samen komen,
En realiteiten even niets zeggen.

Lente draait,
Haar eerste spinnenwiel,
Verfraait,
Druppelend naar beneden viel.

 

Op de dauw,
Bevochtigde ,grijze takken,
Zwaaiend in het ochtendblauw,
Langzaam in het water zakken.

Waar rimpels in zwart water,
Zacht glooien,
Wordt het langzaam later,
En zwanen hun verenkleed plooien.

 

Ruizen struwelen,
Als duizenden muziektonen
En hun violen laten spelen,
Voor gouden tronen.

Die het groen,
Zo zachtstrelend beminnen,
En uit het opperste fatsoen,
Een loflied beginnen.

 

Vogels kwetteren,
Van boom tot gras,
Alwaar zij hun liefdestactiekjes rond schetteren,
Alsof het al paartijd was.

Het lentelied,
Van dauwfris hemelwater,
Van grutto tot griet,
Van kroos tot eendengesnater.

 

Wat monotoon voort gaat,
Als spiegelend glas,
Waar de reiger staat,
In de waterplas.

Aan de hemelboog,
Die warm laat ontvallen,
Waaronder niets meer bewoog,
Om dan in duizend kleuren uiteen te knallen.

Wat het wassend water,
Ontroerd,
Herinnering aan later,
Wordt door moeder natuur ingesnoerd.


 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi gedicht over een alledaagse ervaring!
Ik zei verleden keer ...de mei van Gorter maar je lijkt hem nu te overtreffen...Heel mooi Taco Duim!