De bloedzuigende mug: Deel een

Door Kleine-bij gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Wie kent ze niet, die vreselijke, bloedzuigende, kleine etterbakjes. In het holst van de nacht wordt je wakker van het straaljagerachtige geluid en de rest van de nacht kun je niet meer lekker slapen. Elke keer wanneer je in slaap dreigt te vallen komt het gevaar, met veel bombarie, weer overvliegen.

Last van muggen

Ze steken je het liefst op plekken waarvan je je afvraagt, hoe ze erbij komen. In je bil of zo. Je gaat je onmiddellijk afvragen of je misschien met je billen bloot gelegen hebt. Je probeert ze eindeloos te vangen zodat je, alsjeblieft, nog een uurtje kan slapen. s’ Morgens ga je, onder de bulten die jeuken als de pest en met een rothumeur, naar je werk. Goedemorgen! Wat nou goedemorgen, hebben jullie geen last van die zoemende vampiers? Bij jullie werkt dat apparaat voor in het stopcontact zeker wel? Soms is het net alsof ik de enige ben met muggen in huis. Om me heen hoor ik kreten als: ‘Nee hoor, ik heb nergens last van gehad.’ Misschien trek ik ze wel aan, ik heb namelijk een buitengewone angst voor die krengen.

Wat een nacht

Al vanaf mijn vroegste jeugd word ik gekweld door muggen. Een van die nachten zit nog steeds in mijn geheugen gebrand. Ik was een jaar of zeven en het was een warme nacht. Ik word wakker van een luid gezoem in mijn oor. Waarom zoemen die duiveltjes altijd zo hard in je oor? Ik zit onmiddellijk rechtop in bed en zwaai wild met mijn armen om het monster te verjagen. Klaarwakker lig ik te wachten op de volgende aanval. Daar hoef ik niet lang op te wachten. Binnen enkele seconden is het secreet terug en begint mij het leven weer zuur te maken. In mijn paniek sla ik het laken met de snelheid van het licht over mijn hoofd en… je raad het al, in de haast zuig ik als het ware de mug met mij mee onder het laken. Door het gezoem zo dicht bij mijn oor en ook nog eens onder het laken, raak ik volledig in paniek en vlucht mijn bed uit. Daar sta ik dan, als een waanzinnige op mijn bed te rammen om het beest zijn leven te benemen. Of het mij gelukt is het monster te doden, weet ik niet, want ik heb hem nooit meer teruggevonden. Naar bed, ben ik echter niet meer gegaan die nacht, stel je voor dat hij er toch nog was.

Op reis

De metro is stampvol wanneer ik instap en ik wring me zo goed ik kan door de menigte heen. Verbazend genoeg zie ik een lege plek en begeef me in die richting. Tussen de benen en tassen door, kan ik onder het mompelen van excuses, eindelijk bij het raam gaan zitten. Had ik dat maar niet gedaan. Naast mij zit een keurige heer, waarvan ik vermoed dat de enige reden dat hij zich in de metro bevindt, een kapotte auto is. Hij is een jaar of vijftig en draagt een donkergrijs kostuum met een krijtstreepje. Een wit overhemd en een lichtgrijze stropdas maken het plaatje compleet. Toen ik over en tussen zijn benen door naar de plek bij het raam strompelde, had hij mij al even misprijzend aangekeken. Alsof het voor mij ook niet makkelijker was geweest als hij gewoon even een plaatsje was opgeschoven. Tegenover mij zitten twee jongedames nogal druk te praten over een feest waar ze die avond naartoe gaan. Ik zit een beetje uit het raam te staren, voor zover dat kan in een ondergrondse metro en lever telepathisch commentaar op het gesprek van mijn medereisgenootjes tegenover me.

Gevaar in de metro

Plotseling zie ik hem en volgens mij ziet hij mij op hetzelfde ogenblik. Als versteend zit ik op het bankje en houd hem goed in de gaten. Gebiologeerd blijf ik naar hem kijken en niets anders doet er meer toe. Net als ik me af zit te vragen wat dat bloedzuigertje in hemelsnaam in de metro doet, valt hij aan. Met de snelheid van een aanstormende oorkaan vliegt hij op me af en met dezelfde snelheid spring ik bij de keurige heer op schoot. Je kunt je vast voorstellen hoe zijn gezicht er op dat moment uitzag. Hij keek alsof er net een enorme berg ontlasting op zijn schoot was gedeponeerd. Met een rood hoofd, verhalend over een monster op het raam en wederom excuses mompelend, ben ik wankelend tussen de mensen en tassen door naar buiten gevlucht. Terwijl ik sta te wachten op de volgende metro, schiet ik in een onbedaarlijke lachbui. De tranen stromen me over de wangen en op dat moment kan me de rest van de mensheid, die me nogal vreemd aankijkt, niets meer schelen.

Interesse in deel twee?

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat klopt inderdaad diamantje, de vrouwtjes hebben het bloed nodig om hun eitjes te rijpen.
zzzzzzzzzzz.hi,hi,

ik vind ze s,nachts netzogoed irritant hoor,maar slaap er geen minuut minder om.
misschien vinden ze jouw bloed wel lekker.
het zijn meestal de vrouwtjes die steken geloof ik.

duim.!
Ook hier, bedankt chrisrik!
ja, ik reageerde eerst jouw 2de deel maar hier kom ik nog eens zeggen dat uk het een heel goed verhaal vind!
en zoals Liraatje zegt: "het vervelendste insect dat er bestaat!
@Liraatje, inderdaad ik sla ook niet vel beesten dood, maar de mug hoort daar wel bij.
@Riettian, haha, het maakt niet zo heel veel uit denk ik hoor.
Ik heb je verhalen in de verkeerde volgorde gelezen, maar ze waren desondanks boeiend.
Vreselijk muggen. Dat is echt het enige beest/ insect dat ik doodsla. Een keer in de zoveel tijd wel de muur weer overschilderen;-) Duim voor het artikel