Asta's ogen, het waargebeurde verhaal van een Indische familie

Door Riettian gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Er wonen heel veel mensen in Nederland met een Indische achtergrond. De meesten wonen al decennialang hier. Zij zijn in de jaren 50 naar Nederland gekomen. Door vermenging met Nederlanders zie je bij een aantal Indische Nederlanders niet eens meer dat zij ook wortels in Nederlands-Indië hebben. Bij anderen zijn de gelaatstrekken nog duidelijk te herkennen.

Asta Hoyer, een vrouw die met haar zeven kinderen naar Nederland kwam, heeft haar levensverhaal aan de schrijfster van boek, Eveline Stoel, verteld. Die heeft het verhaal mooi weergegeven. Met oog voor de historische context. Voor mensen die meer willen weten over de achtergrond van anderen is het een heel interessant verhaal.

Eveline Stoel

 

De ouders van Asta

De ouders van Asta zijn Indo’s.  Indo’s zijn mensen van gemengd bloed. Ze namen een soort tussenpositie in, in Nederlands-Indië.  Ze hoorden niet bij de blanken, want die hielden de macht in handen. Maar ze stonden ver boven de Indische mensen. De Indo’s accepteerden en hielpen de blanken en hadden daardoor een tamelijk rijk leven.

Asta’s vader, Albertus Johannes Fredriks, komt uit een streng katholiek gezin. Hij groeide op in een statig herenhuis in Soerabaja. Zijn vader was blank, zijn moeder Indisch. Zij waren welgesteld.

Asta’s moeder was ook Indo-Europees, maar haar ouders waren veel armer en protestants. De ouders van Albertus zagen in eerste instantie niets in deze relatie, maar Albertus zette zijn zin door. Hij stopte met school en zocht een baan, zodat hij met zijn Clementine kon trouwen. Clementine werd katholiek en toen de moeder van Albertus zag dat haar zoon zijn zin doorzette, probeerde ze er het beste van te maken en Clementine “op te voeden” tot welgestelde huisvrouw. Albertus vond een baan bij de Staatspoorwegen.  Zij hadden het heel goed totdat  Albertus op 33-jarige leeftijd stierf aan een longaandoening.
Clementine stond er na zijn dood alleen voor. Ze kreeg geen rooie cent van de familie van Albertus en moest het doen met een klein pensioen waardoor ze niet op de manier kon blijven wonen die ze gewend was. Ze had ook de zorg voor haar vier kinderen. Een nieuwe man bood uitkomst, maar niet voor lang, want hij bleek getrouwd te zijn. Clementine kreeg van hem een kind, maar dat heeft altijd haar meisjesnaam gedragen.

Asta in het toenmalige Nederlands-Indië

 

Asta's huwelijk

Asta ontmoette George Hoyer en ze trouwden in 1936. Samen kregen ze zeven kinderen. Ze hadden een goed leven. Asta en George wilden zich niet met de politiek bemoeien, maar er gebeurde van alles in de wereld om hen heen.

Nadat de republiek Indonesië was uitgeroepen wilde Asta graag naar Nederland, omdat ze zich niet veilig voelde, maar George wilde in Indonesië blijven. Hij kreeg een goede baan. Helaas werd hij vermoord door Indonesische mensen, die hem als een land verrader zagen. Ook de oudste zoon werd bedreigd. Dat was voor Asta de reden om alsnog naar Nederland te gaan.

familiefoto's

Links: Asta's vader, Asta's moeder, Asta en George met de foto van Asta's vader op de achtergrond, Asta en haar dochter Ingrid

Rechts: Asta en de zeven kinderen die ze in Nederlands-Indië kreeg, Asta, George en zoon Eric

 

Het leven in Nederland

Aan de hand van de familie Hoyer geeft het boek verder een uitstekend beeld van het leven van de Indische Nederlanders en de problemen die ze tegenkomen. De Indische Nederlanders wilden graag zo snel mogelijk integreren, maar stuitten daarbij toch op allerlei problemen. Door de wil om te integreren, waren er nauwelijks politieke problemen, maar de mensen ontkenden vaak zichzelf en hadden het hierdoor ook moeilijk.

Als er ernstige problemen komen door de houding van de Molukkers, blijken heel veel Nederlanders het verschil tussen de bevolkingsgroepen en hun achtergronden niet te kennen. Door de treinkaping en de gijzeling van leerlingen en leerkrachten van een school maken de Molukkers het zichzelf en anderen moeilijk.  De Indo's krijgen het hierdoor ook veel moeilijker.

Als er daarna andere mensen naar Nederland komen om te werken, passen zij zich minder aan en dat betekent dat de jongere generatie toch gaat nadenken over hun eigen situatie. Veel Indo’s van de 2e en 3e generatie trouwen met Nederlanders, maar merken toch dat ze anders zijn. Dat durven ze hun ouders vaak niet te vertellen. De eerste generatie blijft tegen de Nederlanders opzien, zoals ze dat in Indië gewend waren en blijft zich zoveel mogelijk aanpassen.

Asta en haar familie komen in Oss terecht als ze naar Nederland komen. Oss is mijn woonplaats. Dat maakt sommige situaties heel herkenbaar.

De Van Obdamstraat, waar Asta het grootste deel van de tijd die ze in Nederland woonde heeft geleefd, bestaat nog steeds.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Boeiend en onderhoudend geschreven, duim!
Ook weer een interessant artikel. Ik zal eens kijken wanneer ik het boek ook ga lezen. Aangezien ik zelf bezig ben met het schrijven van een (gedeeltelijk op waarheid berustend) boek over ontluikende liefde en het daaruit voortkomende gezin van een Nederlands-Indiër en een Indonesische.

Thanx voor de recensie!

Ragast
Mooi artikel. Generaliseren van bevolkingsgroepen en onwetendheid doen veel kwaad, maar juist de groep die dat bewerkstelligt leest dit soort boeken niet. Jammer is dat, het zou een schoolboek moeten zijn.
Boeiend artikel.Mooi verhaal.
Hel mooie recensie van een interessant boek!
Duim Taco
Interessant!
een heel interessant artikel - ik heb het graag gelezen!
Hoe een leven kan verlopen en wendingen aannemen!
duim erbij