Ik neem je mee op tocht!

Door Kimpieee gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

"Die zijn gek , dat kan niet anders". Dit kregen we vaak te horen en ik moet zeggen ik voel me best oké ;) . Het is inderdaad niet iets wat veel mensen doen hé, gewoon de rugzak pakken en vertrekken. Maar ik raad het je zeker aan! In een maatschappij waar de druk zo hoog ligt moet je er gewoon is van tussen uit kunnen.Nee, dat moet niet duur zijn en gewoon in eigen land! Volg me maar, ik leg het je wel uit...

Het idee.

Mijn papa woont in Wetteren. Mijn vriendin en ik wonen in Ieper , vrij ver dus. Nu hebben wij allebei enorm veel last van stress die zodanig hoog kan oplopen dat we het zelf niet meer aankunnen. Mijn papa zei op een gegeven moment aan de telefoon : " kom je ni is af ? te voet." hij zei dat wel om te lachen maar ik zag daar wel iets in. Wandelen met een doel. Dus ik zei ja :p en nam mijn vriendin en de hond mee! lekker op avontuur met zen tweetjes! De volgende dag waren we vertrokken, onvoorbereid en impulsief, maar daar houden wij het meeste van! Wel bekeek ik effe de kaart , héél kort maar :p. 

Ieper - Wetteren : 86 km

Dag 1:

"Ik voel me niet goed" zei ik toen ik wakker werd en overgaf. Maar ik moest en zou vertrekken, dus dat deden we dan ook. Met een paar pilletjes en een dikke vette lach (en buikpijn) vertrokken we en lieten alle zorgen vallen. Ons doel was om de eerste dag aan te komen in Roeselare. dat is zo een 25km van Ieper. We waren niet voorbereid en wilde alle tijd nemen. Anders zouden we niet kunnen onstressen hé. "man wat is het warm!" blies ik , na een lange saaie baan af te lopen sloegen we eindelijk in een mooi wandelpadje waar paardjes stonden. Ik voeg enkele foto's bij MAAR gelieve niet raar naar mijn haar te kijken , het waaide stijf :p.

Ook ons hondje Duwa (lees artikel : hart voor dieren) was mee, lekker crossen op de velden!

 

 

Na lang wandelen en héél weinig pauzeren (tot mijn grote verbazing) zijn we in roeselare! Veel later dan verwacht maar dat kwam waarschijnlijk omdat we 25 km onderschatte :p. Het is dan ongeveer 18u s'avonds, tijd om een slaapplek te zoeken. Dus gaan we maar is gaan rond horen he! We kwamen terrecht in een krantenwinkeltje, die dus blijkbaar nog open was, en werden vriendelijk ontvangen en mochten hun internet gebruiken! Enorme opluchting want dat is dus echt een stuk gemakkelijker om een slaapplek online te vinden. MAAR, onze lieve en trouwe hond mocht niet binnen in hotels , dusja. Dat werd moeilijk. Todat een lieve dame ons toch toegelaten heeft in een B&B in TIELT!

WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAh!!!

Tielt is dus echt nog ver van roeselare te voet , plus die B&B  lag dan nog meer aan de kant  van deinze. We hadden geen keuze, te voet verder gaan. We liepen tot 23u en dan konden we geen pap meer zeggen. Maar we zijn er geraakt! Dag 1 was compleet in totaal hadden we 45 km afgelegt in 1 dag! Wat een prestatie , al zeg ik het zelf :p. Als je dan denkt dat ik goed zal geslapen hebben die nacht , niet dus he! Ik had koorts niet normaal! Ik werd al krijsend zelfs wakker. Géén idéé waarom! En S'ochtends kwam het erger , maar we konden niet stoppen. Niet nu. We zaten al in den helft! én dat brengt ons bij dag 2!

Dag 2 : 

Hop naar Deinze! We hadden het allebei nog enorm lastig van de dag ervoor, maar we konden niet opgeven! Mijn vriendin kreeg pijn aan haar voet en shouder. U leest het al , dag 2 was vooral veel pijn. Maar we waren zo fier op ons eigen dat we toch doorgingen en dat gevoel hield ons sterk. Deinze was best nog een eindje , maar eens daar ging het best snel. 

Nu moet ik zeggen dat ik enorm verschoten ben van onze hond! Ze gaf geen kick! Dat lief beestje bleef maar doorgaan! Ze zijn dan ook bekend als werkers he die honden, maar toch! Deze foto is getrokken toen we even pauzeerden. Daarna kwamen we aan in De pinte! Daar namen we een bus naar Gent, omdat we daar een goedkoop hoteletje kenden om dan de volgende ochtend de bus terug naar de pinte te pakken. Onze hond hebben we op een geniale manier kunnen binnensmokkelen! haha, jullie moesten er bij geweest zijn, maar ze was zo fraai! 

 

Duwa in het hotel. Ze verdiende ook een plekje in het bed! :) Ik ben die nacht nog goed ziek geweest maar het einde was in zicht! Morgen zouden we aankomen. 

 

Dag 3: 

Nu waren we gewoon een hele dag op weg naar wetteren, eerst Merelbeke en dan Melle om dan lekker aan te komen met onze BIG smile! Uiteindelijk werd het nog een zware dag hoor , die 20 km leek wel eindeloos en we hebben daar dus 6 uur over gedaan he! we waren zo kapot, de enige die nog deftig liep was Duwa. In Melle kwamen we in een leuk Cafétje met nog een Border Collie! Duwa had direct een vriendje bij : 

Maar wat bleef wetteren toch ver... 

 

 

 

Tot.... 

 

 

TADAM!

NU nog de straat van mijn ouders! :) geloof me dat was nog een redelijk stuk hoor! 

Na veel bloed, zweet en tranen... kwamen toch zo fris aan, 

ons hoofd was leeg gemaakt. Onze zorgen had plaats gemaakt voor leuke dingen ook al zagen we af. De dingen die we niet wilden meenemen op toch lieten we thuis , zorgen over school bijvoorbeeld. We liepen er letterlijk van weg , maar niet voor lang natuurlijk , maar éénmaal thuis konden we weer alles aan! Wat wil je , we hadden juist zo een zware tocht achter de rug, waarom zou een toets ons nog klein krijgen?

 

Als laatste foto wil ik je nog ééntje meegeven waarop eindelijk onze hond uitgeteld was :p 

deze foto werd genomen op de terug keer van wetteren naar Ieper. Met de trein wel te verstaan :p 

 

Ik hoop dat jullie het einde gehaald hebben van mijn verhaal : )

Zoja , dank u voor het lezen en het mee te beleven. 

 

Tot lees.. 

én pootje van Duwa! 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat zeggen ze vaak van vrouwen en de sterken blijven over.
Klopt wij gingen vroeger liften met de DUIM en zo zijn we heel zweden doorgetrokken.
Mooi verhaal en jullie komen er wel.

Pork geeft de DUIM.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.
Leuk verhaal! Wat een moed om zulke stukken te lopen; jullie kunnen zo inschrijven voor de Vierdaagse van Nijmegen, met deze loopervaring in de benen. Duim voor verhaal, moed en uithoudingsvermogen! En fan erbij.