x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Het doorgeven van de gouden pen

Door JHeininga gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een symbolisch verhaal over de cirkel van het leven.

Gouden hart

De trein dendert het station binnen. Met de mouw van haar trui maakt ze een rondje op het beslagen raam en kijkt door de kleine cirkel naar buiten. ‘Station Utrecht’ hoort ze een onduidelijke stem te zacht zeggen door het omroepsysteem.
Op haar schoot ligt haar notitieblok met de gouden pen die ze van haar dochter heeft gekregen. Goud. Omdat ze een hart van goud heeft, had haar dochter gezegd. Negen jaar was haar dochter toen ze de pen van haar kreeg.
Ze wist het nog goed: Met kleine stapjes schoof het meisje dichterbij. Haar handen vooruit gestoken met daarin een fleurig langwerpig pakketje. Haar ogen straalden, haar mond stond gespannen met samengeknepen lippen. Wat zou moeder van dit cadeautje vinden? Er was opluchting te lezen op het gezicht van het meisje toen ze haar moeders reactie zag. Die was ontroerd geweest en ze had zelfs een traan gelaten toen ze de gouden pen had uitgepakt. Vanaf dat moment waren de pen en zij onafscheidelijk geweest. Samen hadden ze heel wat gezien van de wereld. De pen was natuurlijk niet het meisje zelf, maar toch voelde ze zich door de pen direct verbonden met haar dochter, ook al waren ze soms kilometers van elkaar gescheiden.

Scheemda, leest ze op het blauwe bord met witte letters.

Ze pakt haar tas, haar jas en paraplu en stapt de trein uit het perron op. Het station lijkt verlaten. Ze zet haar tas voor zich neer en neemt haar telefoon eruit. Net als ze wil bellen ziet ze een gestalte het perron op lopen. Ze knijpt haar ogen tot speeltjes om het beeld wat scherper te krijgen. Pas als het gestalte dichterbij komt ziet ze dat het een dame betreft van een jaar of zestig.
Dat moet haar zijn, schiet het door haar heen. Haar hart slaat een hartslag over, haar hand omklemd de gouden pen. Dit is het moment, nu moet het gebeuren. Al die jaren waren ze onafscheidelijk. De pen en zij. En nu vind ze het genoeg geweest. Ze wil niet langer schrijven. Haar artikelen worden steeds minder gelezen, ze kan steeds minder goed zien. Ze wordt te oud. En daarom heeft ze zich voorgenomen om het stokje, of in dit geval de pen, over te dragen aan iemand die nog steeds met succes publiceert. Iemand die van reizen houdt. Dat is ze de pen verschuldigd na al die jaren trouwe dienst.

‘Dag mam,’ hoort ze de heldere stem van haar dochter zeggen en ze omhelst haar negenenvijftig jarige dochter alsof ze negen is. ‘Ben je eindelijk uitgereisd?’  Ze knikt bedachtzaam en even lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan en de rollen zijn omgedraaid als ze met stralende ogen en gespannen mond met samengeperste lippen haar handen uitsteekt en haar dochter een prachtige gouden pen overhandigd met de woorden:’ Omdat je een hart van goud hebt.’

En een traan rolt over de wang van haar dochter.

© 2012 By J. Heininga-Warners

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi zeg. Heel tastbaar geschreven.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Mooi! 'k ga zeker meer van je lezen....fan en duim