Suikeroompje en een voile

Door Trudybrinkman gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Suikeroompje hielp me met de kosten van mijn studentenwoning. Nu is hij niet meer.

Suikeroompje

Hij was mijn suikeroompje zonder dat het familie van me was. Sterker nog, volgens mij kent niemand uit mijn familie hem. Of beter gezegd: niemand heeft hem ooit gekend want hij is er niet meer. Of tenminste, hij leeft niet meer. Zijn lichaam is er nu nog wel maar over een uur of zo niet meer.
Lekker verwarrend. Ik ben nu dus op de crematie bijeenkomst van de man die mij heeft gevraagd hem als zijn suikeroompje te zien. Zo, dat is duidelijker.
Ik heb hem leren kennen toen ik een maand op de universiteit zat. Mijn ouders bezaten niet de financiële middelen om zowel mijn collegegeld als de vervoerskosten naar Amsterdam te kunnen betalen. Samen met een vriendin heb ik een kamer gehuurd. Dat was althans de benaming die de adverteerder voor de uitgebouwde kledingkast die hij verhuurde aan het hokje had gegeven. Natuurlijk wel tegen de huurprijs van een vijfkamerappartement.


Suikeroompje woonde in een soortgelijk appartement. Zo'n echt vijfkamergeval. En nog een hele ruime variant ook.
Hij was al ruim in de tachtig en van seksuele aantrekkingskracht was niets te bespeuren. Van mijn kant dan. Het enige dat hij wilde was dat ik hem begeleide naar de diners waar hij eens per maand naar toe moest en dat ik één van de kerstdagen bij hem doorbracht. Daarvoor ontving ik een royale vergoeding wat mij dan weer in staat stelde om wat ruimer te leven. Mijn vriendin deelde in deze vreugde.
Met nog twee maanden te gaan voordat ik mijn master zou gaan halen werd oompje ziek. De uitreiking van mijn bul heeft hij op video bekeken. De dag daarna overleed hij.


En vandaag is dan de dag van het laatste afscheid. En juist vandaag heb ik een buikgriep aanval om U tegen te zeggen.
Nu heb ik de mazzel natuurlijk dat de uitvaartceremonie niet, zoals gewoonlijk, in een zaaltje gehouden wordt en dat er dus hygiënische toiletten voor handen zijn. Nee, het is een buitenceremonie geworden. En juist op het moment dat de pastoor aan zijn toespraak wilde beginnen, begin het bij mij te borrelen dat het een lieve lust was.
In paniek ben ik achter een muurtje gaan zitten, heb mijn jurk omhoog getrokken en slaak een zucht van verlichting bij het legen van mijn darmen terwijl ik me met één hand aan het muurtje vasthoud. Wat ik niet in de gaten had was dat mijn hoofd met daarop het haarstukje met de genopte voile, voorbij het muurtje kwam.


De geluiden hebben de hoofden van de aanwezigen mijn kant op laten draaien...

 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Inderdaad Oeps Asmay. En welkom.

Papieren zakdoekjes Claire?
Als het je overkomt zeker Karazmin.

Lijkt mij ook niet Rose
Oei, dat is niet echt prettig...
Oeps! Duim en fan erbij.
ha! het zal je maar overkomen, en hoe heb je je achterste dan weer van de nodige properheid voorzien? Of was de lucht nadien door iedereen waar te nemen.
grappig en gênant tegelijk