Verkeerde vrienden kom je ook tegen

Door Rabarbara gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Soms kom je mensen tegen op je pad waar je niks mee kan.

Het was een dag als alle anderen toen ik haar ontmoette. Ik reed met de overvolle bus van het station naar huis en stond naast een vrolijk gekleed meisje. Ze stapte uit bij dezelfde halte als ik en liep richting mijn flat. ‘Woon je ook op de Reigerdonk?’ knoopte ik het gesprek aan. Ze antwoordde bevestigend en we raakten aan de praat over studie, huisgenoten en andere studentikoze zaken. Onze conversatie verliep geanimeerd en in het portiek wisselden we telefoonnummers uit. We zouden snel eens samen thee drinken.

 


 

Kerk

Een weekje later belde ik haar op om een afspraak te maken. Zo gezegd zo gedaan. Daar zaten we dan met dampende koppen thee in onze handen. ‘Geloof jij?’ vroeg ze nieuwsgierig. ‘Nou nee, niet echt. Ik geloof wel dat er meer is tussen hemel en aarde, maar om nu te zeggen dat ik in God geloof. Nee.’ Een bedenkelijke frons kwam tussen haar wenkbrauwen. ‘O jee,’ dacht ik, ‘dit is het type dat denkt dat ik nu naar de hel ga. Ze gaat me vast proberen te bekeren.’ Deze gedachten bleken juist. Na een lang relaas over goed en kwaad en een promotiepraatje over haar Gemeente had ik me over laten halen om een dienst van haar kerk bij te wonen. Mijn spirituele rug bleek niet recht genoeg. Op zich niks mis mee. ‘k Ging wel vaker met gelovige vrienden naar de kerk. Met de psalmen ging ik dan gewoon staan en las ik de tekst enkel en alleen op papier. Geen vuiltje aan de lucht.


 

 

Afscheid

DE zondag was aangebroken. Ik ging mee naar de Gemeente van Sabrina. Daar zat ik dan. In een gebouw dat voor kerk door moest gaan. Bomvol mensen in allerlei kleurige kleren. Er werd geen gewone preek gehouden, maar een speech in het Engels. Plotseling liep iedereen naar voren om te dansen. Ze renden van de ene kant van de zaal naar de andere kant. Ik zat alleen op een stoel toe te kijken. Toen gingen de Gemeenteleden zich drommen om enkele Voorgangers, ja zo werden de belangrijke mensen in deze kerk genoemd. Ook Sabrina. Opeens lag ze te schudden op de grond. Ik was bezorgd, wilde naar haar toe gaan. De mensen om haar heen deden niks. Wat nu? Ze gaat dood! Ik was bang. Net toen ik mijn hulp wilde aanbieden, stond ze op. Lachend kwam ze naar me toe. Ze had contact met God gehad. Zwijgend gingen we richting huis.

 

Een poosje later kwam ze bij mij eten. Na wat heen en weer gepraat vroeg ze me:‘Geloof je nu?’ Ik dacht na voor ik het volgens mij best mogelijke antwoord gaf:’Ik geloof dat God voor jou wél en voor mij níet bestaat’. ‘Dat kan niet,’ antwoordde ze, ‘God kan niet én wel én niet bestaan. Eén van ons twee is gek’. ‘Ja, jij!’ dacht ik nu. Waarschijnlijk vond zij hetzelfde. Nadat ze nog voor me had gebeden namen we snel afscheid. Dit was de laatste keer dat ik haar sprak.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.