Zo maar wat losse verhaaltjes

Door Trudybrinkman gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

De laatste tijd heel wat losse verhaaltjes geschreven. Hier komen er drie die ik voor een foto uitdaging heb geschreven.

De laatste bootreis.

Dit kleed vond ik altijd het mooiste dat ik bezat. Nu wil ik het liever zo snel mogelijk weggooien. Het is bezoedeld, smerig tot de laatste draad. Net zoals ik mezelf smerig voel.
Vanmorgen ben ik in alle vroegte met mijn boot de kreek opgevaren. Bij de vierde bocht staat een grote treurwilg die zijn takken tot in het water heeft hangen als een groot groen gordijn. Wat vrijwel niemand weet is dat achter dat gordijn een doorgang is naar een beschutte vijver. Het is daar heerlijk rustig en de vogels die er komen zijn totaal niet schuw.
In het midden van de vijver ligt een grote platte steen in het water. Het oppervlak van die steen is groot genoeg om te gaan liggen zonnen. Eens per week gun ik me de tijd om naar de vijver te gaan, te gaan zwemmen in het koele heldere water en me daarna op laten drogen op die steen die rond het middaguur volledig door de zon beschenen wordt.
Zoals iedere keer wanneer ik door het groene gordijn kwam, hield ik mijn adem in om zo de schoonheid van de natuur tot me door te laten dringen. Aan de rand van de vijver stond een hert te drinken en keek alleen even op toen hij me zag. De dieren zijn totaal niet bang, ze kennen me en weten dat ik hen geen kwaad zal doen.
Ik legde mijn boot naast de steen en bond hem vast aan een grote tak. Daarna ontdeed ik me van mijn kleding en liet me in het water zakken. Na een paar rondjes zwemmen keerde ik me op mijn rug en liet me drijven.
Plotseling hoorde ik een geluid bij de doorgang. Een tweede boot kwam de vijver op.
In die boot zat de landheer waar ik werkte. Een wat oudere man die met hete blikken de kleren van mijn lijf leek te rukken tijdens mijn werkzaamheden. Ik werd me volkomen bewust van mijn naaktheid. En hij zo te zien ook.
In een mum van tijd had hij zich ook ontkleed en sprong het water in. Ik probeerde weg te komen maar hij was snel. Te snel voor mij. Onder water greep hij me beet en drong zichzelf aan me op.
Ik huilde, smeekte hem me te laten gaan. Ik wees hem op zijn vrouw, zijn kinderen en dat hij hen dit niet mocht en kon aandoen. Het enige dat hij daarop deed was lachen.
Zijn zure adem verdrong de geuren van de mooie bloemen en toen hij bij me binnen drong verdronk ik bijna. Niet lang daarna ging zijn ademhaling over in gehijg en slaakte hij een rauwe kreet.
Hij duwde me van zich af en klom terug in de boot. Zijn gelach zal ik nooit vergeten. Ook niet zijn laatste woorden. Ik mocht niets thuis zeggen anders zou niet alleen ik maar ook mijn ouders ontslagen worden.
Huilend heb ik me terug in de boot weten te hijsen en trilde ik zo hevig dat ik mijn kleren niet aan kon krijgen. Ik heb de deken om me heen getrokken en ben zo uren blijven zitten. Toch moest ik terug naar huis omdat het spoedig donker zou worden en ik mijn ouders niet onnodig ongerust wilde maken.
Het is me gelukt om mijn kleding aan te krijgen. De deken herinnert me aan deze middag. De middag die ik zo snel mogelijk wil vergeten.

Visserslatijn

Zijn ogen werden zo groot als schoteltjes toen hij zag wat er in zijn vissersnet verstrikt zat. Lange blonde haren die tot over haar heupen golfden, grijze kijkers als eindeloos diepe wateren en een middeltje dat alle dromen van een Rubenslievend man het hart op hol deed slaan.
Hij was altijd een liefhebber geweest van de meer gevulde vrouw. Van die magere gratenpakhuizen moest hij niets hebben.
Als een vis op het droge stond hij haar aan te gapen.
"Wat sta je daar nou? Help me liever en maak me los dan daar als een luchthappende vissenkop te blijven staan!" Haar stem klonk als een heuse bas. Diep en laag. Lager zelfs nog dan zijn eigen stem.
Uit zijn kontzak haalde hij het vissersmes dat hij altijd bij zich had om een eventuele lijn door te snijden mocht dat nodig zijn. Voorzichtig voelde hij met zijn handen langs de voluptueuze vissenstaart waar het net vast zou zitten.
"Hé tweebener. Denk je er wel even om waar je die handen laat. Ik ben niet gediend van dat intieme gedoe zonder dat we elkaar hebben leren kennen en anders zal ik je meteen maar stokvis leren eten."
Duidelijk was dat deze dame geen bakvis was en dat ze niet toe zou staan dat hij op zijn eigen getij zou vissen. Hij voelde zich echter als een vis in het water en besloot even een visje uit te gooien.
"Hoe komt het dat zo'n mooie dame hier zo maar opduikt? Is er geen man die op je wacht?" Ontkennend schudde ze haar hoofd. Ik had een man maar die had de moed als een schelvis van drie duiten. Sindsdien wil ik geen boter meer bij de vis doen en ga alleen nog voor een echte vent.
De visser maakte zich zo groot en breed mogelijk voordat hij zei: "Dan heb je nu de ware gevonden. Zo, je bent los. Gaat het weer een beetje?"
"Ik voel me als een vis op het droge. Wat denk je zelf. Ik ben half vis en half mens. Ik heb water nodig om me goed te voelen of denk je dat het sprookje van de kleine zeemeermin voor iedereen geldt? Een drankje van een heks en poef, je hebt benen."
"Eh nou nee, in sprookjes geloof ik niet. Ik zal je helpen." Nu hij deze vette vis aan de haak had geslagen wilde hij haar niet laten gaan. Wat zouden zijn vrienden er van zeggen als hij vertelde dat hij een meermin in zijn netten had gestrikt. Ze zouden zeker denken dat het visserslatijn was.
Voorzichtig legde hij zijn armen rond haar middel. Ze was zwaarder dan hij had gedacht. Toen het hem eindelijk lukte om op te staan met haar viel hij achterover. Zwaar lag ze boven op hem waardoor hij zich niet kon bewegen.
"Het is te laat", kon ze nog net uitbrengen. Langzaam veranderde haar gezicht in een vissenkop. Haar haren trokken zich terug en er kwamen schubben voor in de plaats.

Duidelijk werd dat het wel alle dagen visdag maar niet elke dag vangdag zou
zijn.

Onderbroekenterreur

"Doe effe normaal Pa." De woorden van zijn zestienjarige zoon knalden luid en duidelijk over het grindpad.
Onverstoord tuinierde 'Pa' verder. Dit was precies de reactie die hij verwacht had en uit had willen lokken. Hoe vaak had hij zijn zoon niet gezegd om zijn broek eens normaal op zijn kont te trekken, zonder het gewenste resultaat van de kant van zoonlief. Het was schijnbaar mode om je broek tot onder de bolling van je billen te dragen en dan de riem zo strak aan te snoeren dat hij niet afzakte. Dat je daardoor niet meer normaal kon lopen, boeide de jeugd niet. Allemaal deden ze hetzelfde.
Vorige week was er een open dag geweest op de school van hun oudste spruit en vol trots waren pa en ma naar school getogen. Pa in zijn nette broek en een overhemd met stropdas. Ma had haar mooiste rok aan getrokken, haar schoenen gepoetst en met een fleurig sjaaltje de alledaagse witte blouse opgevrolijkt. Wat ze op school aantroffen was iets waar ze niet blij van konden worden.
Met een waggelgang die een pinguïn niet zou misstaan schuifelden de jonge mannen in het rond. Allemaal met de broek op half elf hangende.
Op een redelijk manier gaan zitten was er ook niet meer bij door deze modegril. Omdat het bekken niet gekanteld kan worden door de afsnoerende riem zat er niets anders voor hen op dan dat ze zich op hun onderrug in een stoel lieten vallen. Over een paar jaar zouden de fysiotherapeuten genoeg nieuwe klanten krijgen. Het kon niet anders dan dat ze allemaal rugklachten ontwikkelden.
En dan de onderbroek. Deze moest boven de rand van de broek uitsteken. En niet een stukje. Nee, minimaal tien centimeter.
De oude zeeman onderbroeken moesten ingeruild worden voor exemplaren met een rand waarop de naam van de ontwerper vermeld stond. Favoriet waren die van Björn Borg in de felste kleuren. En duur dat die onderbroeken zijn zeg! Wilde je degene hebben in de nieuwste kleuren dan was je minimaal vijfentwintig euro kwijt voor één onderbroek.

Maar nu was de maat vol. Als ouderwets moderne vader zat er maar één ding op. De jeugd laten zien hoe zij er bij liepen en hoe de ouderen tegen deze terreur van onderbroekranden aan moesten kijken. Alleen had Pa geen onderbroek om zo hoog boven zijn broekrand uit te trekken...

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je Stormerwout
Heerlijke stukjes! leuk gelezen!
Ik ben ook van plan om weer meer hier aanwezig te zijn Marinus. Hetzij met kleine losse verhalen en misschien weer met wat langere.
Jou en jouw verhalen een tijdje gemist. Je hebt weer prachtige verhalen bedacht en onder woorden gebracht Trudy. Top! DD
Thanks Tipgever.
Er zijn nu 21 inzendingen in totaal Kika. En nog bedankt, ik heb het aangepast.
Dank je Ingrid.
Inspiratie uit foto's halen is leuk Karazmin. En het levert heel veel verschillende verhalen op.
Succes Vlindertje.
Mooie verhalen van tragisch tot humoristisch. Dat schilderij van Waterhouse heb ik een paar jaar geleden in het GRonings Museum gezien.
Mooi hoor Trudy. Ik zit op die grote vis te broeden...hahahhaa