De prinses op de erwt - en wat daarna gebeurde

Door Moneyq89 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

De prins nam haar toen tot vrouw, want nu wist hij dat hij een echte prinses had, en de erwt kwam in het museum waar ze nu nog is te zien, als tenminste niemand haar weggenomen heeft.

Lang en gelukkig. Dat had de prins geloofd op het moment dat hij zijn knie boog zoals een echte man betaamd - ja, zelfs een prins. Maar al gauw hield hij zijn vingers gekruist dat het vooral niet lang zou zijn. Van gelukkig was toch al geen sprake.

Zijn prinsesje, zijn tere, weke prinsesje, gekozen door zijn moeder. Ze mocht dan van koninklijke bloede zijn en nog zo lief en zachtaardig, maar die lieflijkheid en zachtaardigheid drong niet dieper door dan de oppervlakte van haar huid.

Ze had er misschien onschuldig en kwetsbaar uit gezien zoals ze door de regen had gelopen met haar kleine parapluutje boven het hoofd en haar doorweekte haren, maar nu...

"Je denkt toch zeker niet dat ik dát ga eten," zei zijn prinsesje, terwijl ze met opgetrokken neus een bord groezelige pap van zich afschoof. "Ik wil kikkerbilletjes en kaviaar. Ik wil lamskotelletjes en sushi. Maar gevuld met advocaat en komkommer, want je weet hoe slecht ik vis verdraag! Ik wil zijdezachte vruchtencake. Haal het weg - gauw!"

"Weg met die kat! Weg, haal het weg!" Toen hij zijn trouwe, zwarte kater op schoot nam op het moment dat zij de privévertrekken binnen kwam. "Hoe dúrf je, hoe kún je! Haal hem weg, ga douchen." En daarmee was het laatste woord gezegd. Fluffebol en elke andere kat werd buiten het paleis gezet, om nooit meer terug te keren.

"Nu niet, mijn prins. Niet nu. Ik heb me zojuist ingesmeerd," zei zijn prinsesje, terwijl ze de glimmende olie nog wat beter inmasseerde. Met haar glanzende huid deed ze hem denken aan die ene nacht toen ze doorweekt voor de paleisdeuren stond. Toen ze nog aantrekkelijk en bevallig was. Het wond hem altijd op wanneer hij haar zo zag. En nooit had ze hem toegelaten. Wanneer was überhaupt de laatste keer geweest?

En dan, zijn lieve, mooie prinsesje wenste nog enkel te slapen op de stapels matrassen. Anders voelde ze de plankenbodem, beweerde ze. Tientallen, twintigtallen matrassen werden opgestapeld, elke dag weer opnieuw, want ze behoorden schoon te zijn. Het was niet alleen een hels karwei voor de prins om elke dag naar de top te klimmen (om vaak weer te horen te krijgen dat ze liever had dat hij niet naast haar lag), maar ook de bedienden kregen er schoon genoeg van om matrassen en dekens en kussens aan en af te slepen. En zij zagen ook wel hoe erg de prins onder de aanwezigheid van zijn prinsesje leed. De oude koningin was inmiddels overleden, en zij had nooit gezien hoe de keuze voor haar zoon was veranderd in een afschuwelijk monster.

Dus op een dag namen de bedienden het heft in handen. Niet allen, want de lakei en de chef van de keuken vonden het idee onbehoorlijk. Zij sloten resoluut hun oren, al hoopten zij ook op een wonder. Maar het waren onder andere het kamermeisje en de jonge keukenhulp die met het plan kwamen.

"Laten we het doen. Ik geef je de spullen uit de keuken. Een hele zak, als je wilt."

De keukenhulp had een geheimzinnige grijns op zijn gezicht. Hij knipoogde naar het kamermeisje dat samen met hem achter de ketels stond verborgen, zodat niemand hen zou zien en horen.

"Dan glip ik vanavond haar kamer binnen, nadat de matrassen zijn gestapeld."

Meer hoefde er niet gezegd te worden.

Die avond sloop het kamermeisje de slaapvertrekken van de prinses binnen en deed wat gedaan moest worden. Juist toen ze de kamerdeur zachtjes dicht liet vallen kwam de prinses om de hoek, maar zag niets verdachts in haar gedrag. Het kamermeisje verdween in de keuken en wachtte daar in spanning af.

En ja, daar was het. Nog geen half uur later.

"WHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!"

Een ziedende prinses stormde haar kamer uit. In haar linkerhand droeg zij een koffer, met haar rechter probeerde ze haar kamerjas dicht te klemmen.

"Wat is er, mijn prinsesje?" vroeg de geschokte prins, die zojuist om de hoek kwam om ook naar bed te gaan.

"Het is te veel. Te veel. Ik kan hier niet slapen! Ik ben weg hier! Mij zie je nooit meer terug."

En voordat de prins ook maar iets kon zeggen om haar tegen te houden - als hij al iets had willen zeggen - was de prinses verdwenen. Terug de regen in, zoals ze ooit gekomen was.

De prins ging de slaapvertrekken binnen en kon zijn ogen niet geloven. Op het eerste gezicht leek de stapel matrassen heel normaal, maar bij een tweede blik zag hij wat er was gedaan. Tussen elk matras lag een erwt, twee erwten, drie erwten. Geen wonder dat de prinses niet had kunnen slapen.

En hij lachte.

Ook vanuit de keuken klonk gelach. Een keukenhulp en een kamermeisje sloegen zich grinnikend op de knieën en deden een vreugdedansje.

Toen leefden ze pas echt lang en gelukkig.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
superleuk! Ik heb ook genoten van je verhaal over assepoester en sneeuwwitje! Knap geschreven! duim
vreselijk leuk! Doet me denken aan mijn versie van Assepoester. Die had ook een volkomen andere insteek.