Ben jij blij met je leven?

Door Knokker gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een aparte vraag, ben jij blij met je leven? Ik wel denk ik. Ik wordt volgend jaar veertig en heeel langzaam groei ik naar de nieuwe dertig. En steeds vraag ik me af, of ik blij ben met mijn leven. Ik maakt keuzes, hak knopen door die me al jaren dwars zitten, en ga steeds wat vaker met mijn wederhelft een time out nemen door samen een biertje te drinken in onze favoriete kroeg. En wandelen over Nederlands beroemste dijk. Ik ben mijn leven aan het inrichten. Alleen nu aan the inside...

DE VERBOUWINGEN.

Na twee verbouwingen gedaan te hebben in ons huis is het tijd voor een structuele verbouwing aan me eigen indeling van mijn dagelijkse leven. Rust voelen en balans krijgen tussen moederschap, werken, gezondheid en tijd voor mezelf. Want als ik volgend jaar veertig wordt, en drie weken voor mijn verjaardag 12 en half jaar getrouwd ben, dan wil ik voelen wat ik nu weet. 

 

                                                        Levenscirkel.

         

Ik ben niet materialistisch ingesteld. En vind het erg belangrijk dat mijn gezin gezond en gelukkig is. En als ik veertig wordt wil ik een eindbestemming bereiken dat ik zelf ook gelukkig ben. Gelukkig heb ik nog tien maanden.

Het wordt voor mij een jaar van definitieve beslissingen die mij uit eindelijk gelukkig moeten maken. De eerste knoop heb ik doorgehakt, en het doet ongelofelijk veel pijn. Maar het voelt zo goed. Door deze tegenstellingen ben ik al een paar dagen verward. Ik heb gebroken met iemand die de belangrijkste persoon in me leven hoort te zijn. Wederom ik zei..hoort..... Want dat was al jaren niet meer zo. In mijn therapie tijd kwam het zovaak te sprake, ik had het een kans gegeven weer....Maar de koek is op. Ik heb er meer verdriet van dan plezier. Meer hoofdpijn dan gezelligheid. Ik heb gebroken met......mijn moeder. Ik ben haar dankbaar dat ik het leven heb dankzij haar. Maar ik voel niets meer. Alleen maar rot voelde ik me. Ik wou niet meer..... De eerste knoop is doorgehakt. Al juich ik er niet om. Het maakt me sterker, omdat de drang om zelf een goede moeder te zijn heel sterk is. Mijn kinderen zijn mijn alles, ik zou me leven voor ze geven. Ook als ik oud ben en zij ook. Zo hoort het ook. Ik mis mijn psycholoog nu wel even... even maar hoor. Ik voel me heel raar, erg alleen.

 

Toen ik vanmiddag even niet meer tegen al die mensen om me heen kon, zat ik snikkend op de bank. Ik kon niemand vertellen waarom de tranen stroomde. Het laat me heus niet onberoerd dat ik deze keus heb gemaakt, maar ik heb geen ouders meer. Misschien voel ik me daarom alleen. Morgen ga ik weer lekker werken, daar kan ik even mezelf zijn, en hoef ik niet na te denken. En s'avonds als ik bekaf in huis kom, geniet ik van mijn gezin. Ik hoop dat zondag een rustige dag heb. Ik heb een mooi boek en een goed glas witte wijn, en ga ontspannen. Proberen te vergeten en verder te gaan. Maandag ook vrij en genieten van (schoon)familie samenzijn.

 

En als ik aan het einde van mijn 39ste levenjaar eindelijk mijn streven heb bereikt dan zijn die drie schroefjes mijn reserve schroefjes, voor als er nog ergens iets dreigt te barsten. Altijd handig, reserve dingen. Altijd een appeltje over houden voor de dorst.

Nu ga ik eerst de break verwerken in mezelf. En met hopelijk samen met hulp van me vriendin...zonder haar...maak ik geen schijn van kans. Wel fijn om een oprecht en eerlijk mens te hebben in me leven.

Luister Kelly Clarkson, because of you....dat is mijn leven nu even. Ik geef mezelf een week de tijd om hier weer uit te klimmen. Anders mag me vriendin ( en andere vrijwilligers) mij een schop onder mijn kont geven. En......dit was geen vraag maar een verzoek. 

Ben al blij dat ik schrijf....al had ik een leuk verhaal willen schrijven over de dingen die ik wel heb. En niet over de de issues die ik schrap nu. Maar me vingertoppen schrijven kennelijk wat de sensoren in me koppie doorgeven. Ik heb geen controle....Hellupppp!!!! Hahaha.

 

Mijn laatste boodschap......

 

Ik ben mischien nog niet zover....maar over tien maanden wel. It's my life.

Knuffel voor iedereen. Tot gauw...

Monique.

 

 

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi geschreven je hebt er een nieuwe fan bij !
zeer goed neergeschreven artikel ! dikke duim erbij van je fan !
Dank je claudia. Ik denk dat 40 worden een moment van bezinning voor me wordt. En of het pijn doet....kom er wel op terug. Deze fase heb ik uitgespeeld. Op naar de volgende fase. dank je wel
Monique, iedereen maakt alle fases in het leven mee zoals hun dit zien, ik ben 8 maart 40 geworden, ik vond het een ramp, maar neem van mij aan, je voelt het niet, je moet maar zo denken, een nieuw begin van het leven een nieuwe uitdaging.. (acceptatie van jezelf, het 40 worden) Elke fase is al uitgestippeld en alles heeft zo moeten zijn. Wij leren van alles wat is geweest en overal kom je sterker uit.. op welke manier dan ook.. Leef en geniet van het leven... zoals die nu is.. want leven doe je maar 1 keer, vergooi dit niet aan allerlei bedenkingen.. ga voro jouw gezin! Go Girl!
Dank jullie allemaal. Jullie reacties geven me kracht om verder te gaan. En @ weltevree...ik heb het zo vaak weer en weer geprobeerd met haar, nu is het tijd voor mijn gezin, nou ben ik zelf moeder, ik wil het doen zoals ik ben. Een goede moeder zijn. NOgmaals dank....
Knap van je dat je voor jezelf bent opgekomen. Je bent een sterke vrouw!
Sterk van je en zeker ook goed. Dicht bij je eigen gevoel blijven is zeker belangrijk. Ik ben er nadenkertjes over aan het schrijven op mijn blog. Duim en fan!