Het Boek Vette Pech fietst regelmatig bescheiden voorbij. (deel 1)

Door Babbelaarstermetdiepgang gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Regelmatig fietst het boek van Dorina bescheiden voorbij, hunkerend naar de juiste hoeveelheid aandacht. Soms gaat ze met gierende banden door de bocht om die dan ook wel te krijgen.

Het Boek “Vette Pech” fietst regelmatig bescheiden voorbij. (deel 1)

Regelmatig fietst het boek van Dorina bescheiden voorbij, hunkerend naar de juiste hoeveelheid aandacht. Soms gaat ze met gierende banden door de bocht om die dan ook wel te krijgen.

 

 

Afgelopen vrijdag had Fiorenzo (mijn man) een dagje vrij genomen van zijn werk. Er waren wat dingen die gedaan moesten worden. We zouden ook op pad gaan voor stoffen, die ik nodig zou hebben voor het maken van tassen. Heel de dag vochten we tegen de tijd. Hierdoor voelden we ons wel wat opgedraaid. Fiorenzo stelde voor die avond een pizza te gaan eten. Even relaxen voordat we de auto zouden gaan laden voor de volgende dag.

 

 

Tussen al de drukte en chaos door kwam fluitend de postbode "aansjesen" op zijn scooter. Hij croste met dat ding door de heuvels of het een lust is en als hij fluitend aankomt, dan heeft hij weer wat bij vanuit Nederland. Hij kent me goed en in plaats van aan te bellen toetert hij en roept mijn naam die dan over heel het erf galmt. Hij weigert me Anja te noemen en roept dus Anna. Ik ren opgewonden naar buiten en begroet Angelo met twee kusjes. Ja, wat een toevalligheid, mijn postbode heet Angelo. (Betekend Engel) Daar heb ik al eerder bij stil gestaan omdat hij vaak de speciale taak heeft, speciale dingen naar me toe te brengen. In dit geval bracht hij me het boek “Vette Pech” van de schrijfster Dorina Voorhaar.

 

 

Ik was zo opgewonden dat ik niet eens meer hoorde wat hij zei en rende met het boek naar binnen.  Mijn man kwam aangelopen en keek me nieuwsgierig aan. Mijn handen beefde toen ik onhandig de enveloppe opende. Ik voelde een vreemde energie samen met het boekje uit de enveloppe komen. De foto van de engel op de voorkaft pakte me gelijk. Ik,  die overtuigt is dat engelen bestaan, zag er gelijk Yvonne in. Daarvoor hoefde ik het boek niet te lezen. Door de feeling tussen mij en de foto, liep er al een eerste traan over mijn wang. Verdorie, we moesten weg gaan en ik had nog zoveel te doen vandaag dat ik het boek niet kon beginnen. Snel zette ik de computer aan en gaf Dorina een bericht dat haar boek bij mij aangekomen was.

 

 

Prachtige stoffen uitgekozen. Heerlijk vind ik dat. Het voelen van stoffen en het kiezen van combi’s. De verschillende materialen, weefsel en kleuren geven me steeds inspiratie voor prachtige tassen die ik zelf ontwerp en daarna met succes verkoop. Een cyclus wat me een blij gevoel geeft, steeds weer. Creativiteit is voor mij een belangrijke uitlaatklep, eigenlijk net zoals het schrijven. Ik wil nooit dat mijn gedachten stil blijven. Het leven is te kort voor alles wat ik wil doen.

 

 

Op de terugweg stoppen we voor een Pizza en daar kletsen Fiorenzo en ik over hoe we morgen de kraam zullen gaan aankleden. Ook hij geniet van onze creativiteit en naast zijn werk doet hij graag met me mee. Hij zaagt decoratieve figuren uit alle soorten hout, die ik dan verder afmaak. Fiorenzo is ook  erg goed in kunstschilderen. Maakt regelmatig prachtige schilderijen.  Eenmaal weer thuis, laden we samen de auto en maken nog het een en ander af, want dat kan dan nog mee! Ik moet er om lachen als ik om half een nog met hem aan de thee zit en hem vrolijk zeg dat de wekker over nog geen 5 uurtjes afgaat! We rollen voldaan het bed in.

 

 

Om een uur of zeven komen we aan in Jesolo. We zoeken de organisator die begonnen is met het aanwijzen van de plaatsen. Er zijn 107 kramen! We groeten elkaar met een omhelzing en twee kussen en lachend  plagen we elkaar over onze masochistische bezigheden. Tja, ik vond opstaan echt geen pretje die ochtend.


Hij heeft een goede bui en laat me een plek kiezen! Ok, ik ben een beetje zijn lieverdje dat geef ik toe. Ik liet mijn oog vallen op een oogstrelend plek naast een gezellig terrasje op het plein van Jesolo. Het was eigenlijk een plek voor een kraam van vier en een halve meter, maar hier bevestig ik zijn “zwak” voor mij, het werd voor twee dagen mijn plek met onze bescheiden 3x3 meter “feest” tent!

 

 

We loste de auto die Fiorenzo daarna ging parkeren. Vrij snel vulde het plein zich met kramen en we waren we omringt door collega’s, ook vrienden te noemen,  omdat we zoveel uren intens met elkaar delen. Ook heel de hoofdstraat en enkele zijstraten vulde zich met kramen. De stad werd omgetoverd in een gezellige slenter markt vol verrassingen. Van alles werd er georganiseerd. Doorlopende proeverij op ei gebied. Een verzameling eieren met omschrijvingen in een tentoonstelling. Eieren verven voor kinderen en er werden ballonnen uitgedeeld. De bezoekers kregen dit allemaal gratis en doorlopend aangeboden.

 

 

De dag vloog voorbij. Tussen de klanten door hadden we het druk met de public relations. Datums overleggen en plannen voor de komende markten. Het seizoen is begonnen en de kalender moet volgepland worden. Dat is ons gelukt tussen een hoop flauwekul en gelach door.  Marktlui zijn een apart slag volk met een heerlijke humor. Er zit echt verschil tussen marktlui van de weekmarkt en de marktlui van de weekendmarkt. De weekend marktlui zijn gepassioneerd verslaafd aan de markt. Er zit vaak geen “moeten” achter. Ze zijn creatiever, menslievend, origineel en extravert. Veel elementen die er vaak bij de weekmarktlieden afgesleten zijn. (ik onderstreep “vaak”)

 

Het boek van Dorina ging weer netjes mee naar huis terwijl de tent werd afgesloten met de spullen er nog in. De nacht bewakers kwamen ons begroeten, mobiele nummers uitgewisseld en eindelijk naar huis.


Morgen zal ik toch wel een gaatje vinden om te beginnen met het lezen van “Vette Pech”? Met deze vraag  viel ik pardoes in slaap.

 

Wordt vervolgt met deel 2 

http://www.xead.nl/-deel-2--het-boek-vette-pech-fietst-regelmatig-bescheiden-voorbij-

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt Claire
Bedankt Henie
Leuk Kikafonie!

Ja Edwin, Italia is een heerlijk land, zoals alle landen, als je het maar weet te beleven! ;) Het verhaal achter het feit dat je Yvonne kende, is erg speciaal.

Bedankt Alicia.
on t roerend bedoelde ik natuurlijk :)
het is een heel onroerend boek, leuk verslag, de lezer mooi meegenomen! (goh wat een leuke cover :))
Heerlijk geschreven
@ Graag, staat op mijn wensenlijst!
Wat een mooi verhaal, ging mee!
Ik zag die scooter al door de straten snorren. Ik ging helemaal mee in je verhaal, had zelf een kijkje in je kraam willen nemen om je eigen ontwerpen te kunnen bewonderen, mischien even meer over vertellen lijkt mij geweldig. Duim voor dit geweldig artikel. Ik ben benieuwd naar je vervolg.