Een eigen boek schrijven #3

Door Gerben gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Na deel twee geplaatst te hebben, krijg ik de behoefte een lijn in te bedenken. Of twee. Een plan van aanpak. Een schema maken en me daar aan houden. Ik onderdruk het. Dit experiment is te leuk om me te laten leiden door een plan of schema. Nog steeds geen titel, al begint de verhaalontwikkeling zich al wel in mijn hoofd te vormen. De delen zijn te lezen als één kort verhaal, maar voor het complete beeld, kun je het beste bij deel 1 beginnen.

“De gouden dagen”
03/04/2012 - Twintig jaar geleden had ik het allemaal voor elkaar. Ik had een vrouw, een mooi huis, een baan en een grote vriendenkring. Mijn vrouw Tessa zei weleens: “We hebben het maar getroffen met ons leven.” Tessa kwam uit een rijk gezin. Ze had haar leven niet gewerkt en als ze iets nodig had, was een telefoontje naar haar vader genoeg. Haar moeder leerde haar echter, dat de kleine dingen in het leven belangrijk zijn en dat geluk juist in die dingen zit. Haar vader voelde zich vaak schuldig dat hij er vroeger nooit in persoon voor haar kon zijn in verband met zijn werk. Hij had een advocatenkantoor in de hoofdstad en bleef vaak, als hij een moeilijke zaak had, slapen in het hotel om de hoek. Om zijn schuldgevoel af te kopen overspoelde hij zijn dochter met alles wat ze maar wilde en meer dan dat. Op een avond zei Tessa me:”Ik wil iets hebben dat zelfs mijn vader met zijn gehele vermogen niet kan kopen.” Ze keek me aan met een vragende blik en zag in mijn ogen dat ik wist wat ze bedoelde. We glimlachten naar elkaar.

Twee jaar later was het dan zover. Mijn Tessa was zwanger. Het gehele huis werd in gereedheid gebracht voor het grootse moment dat het leven dat we elkaar schonken geboren zou worden. Het was een mooi huis. Naar de smaak van de vader van Tessa niet groot genoeg. Hij had maar wat vaak aangeboden een groot huis voor ons te laten bouwen. Het verantwoordelijkheidsgevoel dat Tessa had meegekregen van haar moeder én het feit dat ze weldra verantwoordelijk zou worden voor haar eigen kind, deed haar besluiten hier niet in mee te gaan. En ook haar moeder steunde haar hier in. Met een knipoog naar haar dochter zei ze tegen haar man: “Henry, laat die twee toch.” Lange tijd geleden had ze besloten om haar eigen boontjes te doppen. Op haar eerste afspraakje met mij wilde haar vader haar geld toestoppen. “ik heb zelf geld pappa,” zei ze vrolijk, om te laten zien dat ze nu op eigen benen stond.

Het grote moment. Ik was aan het werk op de redactie toen ik gebeld werd. Het was haar moeder. Ze zei op een rustige toon dat ik naar het ziekenhuis moest gaan. Op de achtergrond hoorde ik haar vader in paniek allerlei dingen mompelen. Tja, een groot pleiter, maar als het om zijn dochter ging, raakte hij in paniek. Tessa was boodschappen aan het doen met haar vriendin toen de weeën begonnen. Ze waren inmiddels samen in het ziekhuis aangekomen.
Ik haastte me naar mijn auto om zo spoedig mogelijk naar het ziekenhuis te gaan.

Het achtste wereldwonder
Aangekomen bij de hoofdingang van het ziekenhuis, bleef ik drie seconden stil staan en deed mijn ogen dicht. Ik besefte me hoe gelukkig ik nu al was en dat het binnen 24 uur allemaal nog mooier zou worden. Ik rende naar binnen. Eenmaal aangekomen in de gangen van de afdeling verloskunde herkende ik de stem van mijn vrouw. Ze was aan het schelden. Scheldwoorden waar ik het bestaan nog niet van wist vlogen door de lucht. Ik ging op het geluid af. De zuster aan het bed was er eentje van de oude stempel. Ze had waarschijnlijk al 10.000 bevallingen meegemaakt en vroeg: ”U bent haar man?” “Ja,” zei ik. Ze wenkte naar de arts. De bebaarde man liep naar me toe en fluisterde in mijn oor: ”Loopt u even mee?” Het gelukzalige gevoel verdween en maakte plaats voor een keur aan paniekgedachten. Op de gang maakte de arts duidelijk dat de baby plotseling in stuit lag en dat ze het geprobeerd hadden te draaien. Tijdens de laatste controle was er nog niet aan de hand. De pogingen hadden niet mogen baten en de operatieafdeling maakte zich inmiddels klaar voor een keizersnee. Normaal verliep die procedure niet zo snel, maar de pijn die mijn vrouw had en haar te hoge hartslag baarde de arts zorgen. De enige manier om die te verlichten, was het geven van medicatie. Toen begon het lange wachten.
Haar ouders waren inmiddels ook aangekomen in het ziekenhuis. Ik legde de situatie uit en Henry, haar moeder en ik namen plaats op stoelen in een lange, witte, koude gang.
Na ongeveer een uur kwam de arts de gang op lopen. De man had een neutraal gezicht. Ik werd gevraagd om mee te komen naar Tessa, mijn dochter was inmiddels gezond ter wereld gekomen. In de operatiekamer met meer bloed dan in een slachthuis, lag in het midden mijn vrouw. Ze was intens gelukkig. Op haar borst lag onze dochter. We keken elkaar aan. Al maanden hadden we gepraat over namen en we hadden meer jongensnamen bedacht dan die voor een meisje. “Fleur,” zei ze. “Fleur, heet ze." Meer geluk dan toen heb ik mijn leven niet gevoeld. Die avond waren we op de afdeling. Haar ouders, Tessa, ik… en Fleur. Het was een kerngezond meisje van zeven pond.

Slechts drie dagen later mochten we naar huis. Ik had het hele huis versierd en tot in de wijde omgeving was duidelijk dat we een kind hadden gekregen. Vanaf die tijd waren we het perfecte gezin. Ik werkte hard en vaak over om ons gezin alles te kunnen geven waar het behoefte aan had. Tessa zorgde voor Fleur en ’s-avonds als ik thuiskwam zat ik vaak urenlang bij de wieg van mijn dochter. Regelmatig moest Tessa me van de kinderkamer komen halen, omdat ik weer eens in de stoel in de hoek van de kamer in slaap was gevallen.

De jaren verstreken en ons gezin leek het klassieke voorbeeld te worden van hoe geluk leeft. Niets leek ons in de weg te staan, geen opgave of tegenslag was ons te zwaar, tot die ene bewuste dag...

Einde deel 3

© Gerben

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik volg je op de voet. Heel fijn om te lezen.