Een eigen boek schrijven #2

Door Gerben gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Op 1 april 2012 ben ik spontaan een nieuw project begonnen. Een boek, of in ieder geval een nieuw verhaal schrijven. Niet wetend hoe het loopt, niet wetend waar het gaat eindigen. Over een eventuele titel heb ik al wel nagedacht, maar dat heeft nog geen resultaat gehad. De delen zijn te lezen als één kort verhaal, maar voor het complete beeld, kun je het beste bij deel 1 beginnen. Dan nu het vervolg...

02/04/2012 - Eenmaal aan de koffie begint hij weer over vroeger. Hoe gezellig het thuis was en dat hij er vaak aan terugdenkt. Denken. Dat was het laatste waar ik mijn broer van verdacht. Ik kan hem er ook nauwelijks op betrappen. Laatst begon hij bijvoorbeeld over planten. Als iets me niet interesseert zijn het wel planten. Van mij mag er over de wereld een laag asfalt gelegd worden. Hij zei: “Lijkt het je niet leuk om planten te hebben? Ik kan ze zo voor je meenemen hoor, als ik van mijn werk kom.” Wat hadden die planten in godsnaam gedaan dat ze als straf bij mij mogen verdrogen? Rogier vind ook dat ik het gezellig moet maken in mijn huis. “Voor wie?” vraag ik hem dan altijd. De enige reden waarom ik dat zou doen was om van het gezeur af te zijn. Mijn huis is saai. Net als ik.

Evelien
Rogier gaat als een jonge hond verder in zijn enthousiasme. “Ik heb een nieuwtje!” zegt hij trots. Hij vouwt zijn handen samen en houd ze voor zijn mond. “Je kent Evelien toch? Die vrouw bij ons in de straat? Ik sprak haar laatst op het buurtfeest en ze zei dat ze maar weer eens aan de man moet. Ik vertelde over jou. Dat je alleen woont, een lieve man bent en dat een vrouw goed voor je zo zijn” Stoïcijns kijk ik hem aan. De enige vrouwen in mijn leven zijn de hoeren waar ik regelmatig mijn uitkering aan spendeer. Zij weten waarschijnlijk nog het beste hoe ze mij moeten behandelen. Seks, geen gezeur en daarnaast zoveel mogelijk niet bij me zijn. Ik ben geen man voor een vrouw. Niet meer. Het verleden heeft al te veel pijn teweeg gebracht. En niet bij mij hoor. Het enige wat mij gebeurde was dat het steen waarvan ik gemaakt ben nog harder werd. “Dus zal ik haar morgenavond uitnodigen bij ons en dat jij dan ook komt? Is toch leuk?” Hij daagt me uit om een positief antwoord te geven, al weet hij waarschijnlijk dan al, dat ik niet kom.
Ik kijk naar de klok. En als ik naar de klok kijk, weet mijn broer hoe laat het is. “Ik zie je vanavond,” zegt hij onverzettelijk.

Rode theedoek
Tegen twaalven, als ik net even mijn ogen dicht doe op de bank, wordt er hard op de deur geklopt. Ik schrik wakker. Bij de deur aangekomen, zie ik dat Fred voor de deur staat. Zijn hoofd bloed hevig. Als ik hem binnenlaat en naar de keuken loop zeg ik: “Niet teveel lekken Fred.” Ik geef hem een theedoek en vraag hem wat er is gebeurd. Hij zat op een bankje in het park een biertje te drinken en werd lastig gevallen door jongeren. Wel tien jongeren hebben hem aangevallen en hebben hem geslagen met een stok. Hij kijkt me vragend aan. “Je bent gewoon gevallen hè?.” Lafjes knikt hij. Fred en ik kennen elkaar. De grootspraak die hij gebruikt, de leugens om het allemaal mooier te maken, ik ken ze. Als ik zeg dat we naar het café gaan, vraagt hij me of ik de vloer niet schoon ga maken. Van de deur naar de keuken loopt een patroon van druppels bloed. “Nee, als er hier ooit politie komt, zeg ik wel dat ik er één heb omgelegd.” De schaamte van de leugen van Fred verdwijnt en hij begint te lachen. We lopen naar buiten toe en rijden in mijn auto naar café ‘Malle Eppie’

Wachtkamer
Als we in het café zijn kijk ik voor het laatst die dag nuchter om me heen. Eindelijk begrijp ik het. ‘Malle Eppie’ is eigenlijk niets meer dan een wachtkamer voor de dood. Voor de uitgerangeerden of mensen die hun pijn niet meer kunnen dragen. Het is een bruin café waar de bezetting bezoekers op een dag nauwelijks veranderd. Het enige voordeel is dat de drank fungeert als verdoving. Als ik mijn vijfde biertje op heb, vraag ik me af of ik nog iets wil doen met mijn leven. Ik wacht ook op de dood. En zo oud ben ik nog niet. Langzaam vertroebelt mijn beeld naar een jaar of vijftien geleden. Dat was de dag dat ik afscheid van haar nam...

Einde deel 2

© Gerben

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel lekker geschreven, op naar deel 3
Het is in ieder geval een spannend begin waar al veel gebeurt, verschiet je kruit niet te snel er moeten nog heel veel hoofdstukken.

Pork geeft de DUIM.

FAN is hij al.

DRIMPELS. zijn als dromen in het water.
Mooi geschreven, de complimenten. Ben ook benieuwd waar dat naar toe gaat, dit verhaal!