Help! Ik heb een schrijver in huis

Door Neerpenner gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het is soms slopend om met een schrijver te leven... In dit artikel vind je tips en uitleg over schrijvers.

Ik ga proberen voor de niet-schrijvers die wél een schrijver kennen wat uitleg geven over hun bizarre gedrag en wat je kan doen in lastige situaties.

Uitleg

Elke schrijver is een gek. Dat verklaar ik hier en nu op het risico dat ik een paar woedende mails krijg. Maar een andere conclusie is simpelweg niet mogelijk. Schrijvers worden nu eenmaal brabbelende  wrakken die op zijn best ontweken worden door zijn omgeving.
Dat hebben ze natuurlijk vaak aan zichzelf te danken. Bijvoorbeeld deze conversatie:

“ Schat, het is al erg laat. Kom je niet even bij mij slapen?” vraagt de vrouw hoopvol.
Haar man reageert niet, zit verdwaasd te staren naar zijn tekst.

“Schat?” Ze wordt ongerust. “Gaat het wel met je?”
Wat gemompel verlaat de mond van de schrijver: “Jaja. Laat me nu effe. Ik moet dit eerst even afmaken.” Patat. Dat was het. De concentratie van haar man is direct weg. 
Ze kijkt beteuterd. Zo had ze haar huwelijksnacht zeker niet voorgesteld.
“Schat, luister even,” begint ze en ze loopt toe naar haar kersverse echtgenoot.
Opeens springt de man opgewonden van zijn stoel.
“Yes! Yes! Ik heb het gevonden! “ roept hij uitzinnig van geluk. “Dank u wel. O, muze.” Snel tokkelt hij op zijn machine. “Zo, schat. Vertel nou eens wat op je lever ligt.”

En zo zijn er nog meer situaties mogelijk
Schrijvers zijn bezeten van hun schrijfsels. Als ze bezig zijn, verdragen ze niet dat ze gestoord worden. De aardigsten negeren de stoorzender. De slechtsten snauwen wat.  Iemand is gek als hij voor het schrijverschap kiest. Want schrijven, dat is een strijd met jezelf. Heel anders dan een doorsnee kantoorbaantje, daar moet je louter knokken met de baas en je collega’s. Klein bier, dus.
Schrijvers worden geconfronteerd met zichzelf, en dat is niet altijd een aangename ontmoeting. Ook is hij de enige die zichzelf opjut om te werken. Zelfdiscipline moet hij zich aanleren.
Vandaar dat hij soms wel humeurig gedraagt en onredelijk. Ook zal hij voortdurend klagen als het even niet gaat.
Schrijvers zijn nu eenmaal knettergek. Dat is de droeve waarheid. Maar wat kan je ertegen doen?

Help! Hij heeft geen inspiratie en is veranderd in een klagende monster. Wat gebeurt er?

Hij moet de juweeltjes zelf uit zijn eigen persen en juist overzetten op het papier. En daarbij speelt inspiratie een grote rol. Inspiratie vergelijk ik graag met een bron.
In een dor heet land, dat je je gruwelijke binnenste moet voorstellen, valt het nog mee zolang er water is in de bron. Dan is het redelijk gemakkelijk om te schrijven. Maar als de bron droogvalt, berg je je dan maar.
Onmiddellijk wordt de schrijver erg onzeker over zichzelf. Kan hij nog wel schrijven? Of was dit het laatste druppeltje water? Dat is de grootste nachtmerrie van elke schrijver: writers block.

Een ronduit nare periode en er kunnen meerdere zijn! Sommige vatten het na jaren ervaring wel goed op. Maar voor de beginnelingen is het angstaanjagend.
Voor de omgeving is het op eieren lopen. Want de schrijver, gekweld door zijn gedachten, loopt steeds rond te loeren op een idee zoals een roofdier op een prooi. Gemopper vult het dagelijks leven met vertwijfeling als toemaatje. Het is dan zaak om niets te zeggen behalve : “Welnee, joch. Je komt er wel. Zul je zien, binnen een week heb je weer ideeën.”
Uiteraard levert je dat een ongelovige blik op, maar je kan er zeker zijn dat die woorden enige steun verlenen. En op een mooie dag, zie je hem bezig als een bezetene te tikken.
Kijk dan gerust met een zelfgenoegzame blik van “zie je wel”. Hij zal je dan berouwvol en wat beschaamd aankijken. Je kan er op rekenen dat hij je snel daarna een dienst zal bewijzen. Vuilnisbakken legen zonder te mopperen, bijvoorbeeld.

Hij heeft net zijn verhaal verscheurd en loopt rond te huilen!

Soms komt een schrijver blijkbaar tot de inzicht wat hij net geschreven heeft, pure kul is. Verpletterd door de enormiteit van die gedachte, kan het zijn dat hij rare dingen gaat doen. Sommige janken luidkeels, anderen vallen neer en zeggen een hele tijd niks meer. Anderen blijven er stoïcijns onder, echter, het is mogelijk dat je nachts wat onderdrukt gesnik hoort.
Probeer sowieso het verhaal te bewaren, ook al dringt de schrijver erop dat je het in de vuilnisbak moet gooien. Meestal komen ze na een paar dagen tot inkeer en gaan ze snuffelen in het vuilnis. Sta dan maar klaar met het verhaal. Als er na twee maanden er nog steeds niks gebeurt, gooi het dan maar weg.

Probeer hem dan een beetje te opvrolijken. Beweer dan dat hij nog altijd opnieuw kan beginnen. Natuurlijk komt er een zin zoals “Helemaal opnieuw? Ben je gek?”
Negeer dat maar. En laat hem een beetje in zijn sop gaar koken. Schrijvers zijn net als springveren. Vroeg of laat komen ze weer omhoog. Maar voor het zover is, kan hij wel eens een mentaal wrak zijn. Veel sterkte, in dit geval.

Hij vraagt steeds voortdurend dat ik zijn verhaal nu moet lezen. Maar ik heb niet altijd tijd!

Schrijvers willen altijd onmiddelijk feedback zodra hun verhaal af is. Ze kunnen zich niet voorstellen dat je niet geïnteresseerd bent of geen tijd hebt voor dit levensbelangrijke (voor hen, toch) taak.
Zeg gewoon dat je geen tijd hebt. Maar dat je op een later moment  wel kan lezen. Beter nog: spreek een vast moment af. Dan weet hij dat hij zijn tater tot dat moment moet houden. Hij zal het proberen, althans...

Hij is aan doordraaien en vindt een net goed geschreven verhaal rijp voor de haard!

Van tijd tot tijd worden schrijvers overvallen door een acute onzekerheid.

Niemand kan dit verklaren waarvan dit komt. Zelfs de grote schrijvers hebben wel eens brandhout gemaakt van briljante stukken. Probeer hem ervan te overtuigen dat hij er een nachtje over moet slapen. Sta dan achter de beslissing die hij daarna neemt.
Zeg ook dat hij een goede schrijver is. Och, die paar mislukkingen, die doen er helemaal niet toe! Iedereen heeft wel eens een mindere dag. Dat is een waarheid die zelfs hij zal beamen.

Hij is ontzettend humeurig en loopt iedereen af te snauwen!

Okee, dan is het tijd voor het grof geschut. Die schrijver heeft waarschijnlijk een moeilijke tijd in verband met schrijven en voelt zich allerbelabberdst. Zeg hem ronduit in zijn gezicht dat hij overdrijft en dat hij moet stoppen met kinderachtig te doen.
Het mag ook beleefder gezegd worden, zolang het maar doordringt tot de persoon in kwestie. Hij moet begrijpen dat hij te ver gegaan is en eventjes stoppen met schrijven. In plaats daarvan zal hij wat aandacht besteden aan zijn omgeving. Waarbij jij behoort, uiteraard.  Hij zal je wel eerst niet dankbaar zijn. Misschien komt er zelfs wel een pittige ruzie. Maar het zal het waard zijn als hij je eindelijk begrijpt.
 

En als laatste een tip die  een hoop ellende kan voorkomen: Wees eerlijk en  kritisch!

Af en toe heeft hij een vlaag van durf en vraagt aan je wat je vindt van zijn nieuwste schepping. Hij zal je dan smekend aankijken met de ogen van een bedelende hond. Ondanks het feit dat je ondersteboven bent van die spontane aandacht, moet je eerlijk zijn. Dat waarderen schrijvers uiteindelijk. Vind je het prutswerk, zeg dat dan. Hij zal er niet blij mee zijn, maar nog minder blij wordt hij als je liegt. Want dat hebben ze op den duur wel door. Hij wil eerlijke feedback? En jij bent de persoon die hij kan vertrouwen. Wees dan betrouwbaar!
Hij weet dan dat hij altijd op jou kan rekenen.

Dat was het. Hoe ongelooflijk en onwaarschijnlijk het ook mag klinken. Dit is waar. Al die gekke buien, vertwijfelde momenten, ogenblikken van krankzinnige blijdschap; ze komen regelmatig voor.  Onthoud het: Schrijvers zijn stapelkrankzinnig. Toch zijn er voordelen.  Je leert een boeiende persoonlijkheid kennen. Het is verrijkend voor je leven. Want hij laat je kennismaken met werelden in zijn hoofd. Schrijvers zijn meestal gevoelig, als ze niet bezig zijn, zijn ze een waardevol luisterend oor voor je.
Het is sowieso geen alledaags leven!


Noot: Ik heb in dit artikel steeds de hij-vorm gebruikt, maar het neemt niet weg dat er ook vrouwelijke schrijfsters zijn.  En ze moeten niet onderdoen voor hun mannelijke tegenhangers. Met een lichte aanpassing zijn deze tips zeker bruikbaar.
 

Reacties (37) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
@stormerwout, groot gelijk. :)
Leuk geschreven! Heerlijk zoals het is ;-) Ze moeten ons maar leren begrijpen haha!
haha neerpenner je zou mij niet meer kunnen storen dan ik al was.
Gestoord dus
@Jael, dank je voor je compliment. :)
Heel goed geschreven artikel, duidelijk dat je zelf schrijver bent!
dikke duim erbij voor je goed en mooi neergeschreven artikel !
@Jack, dat kan ik maar moeilijk geloven. :) Bedankt!