Gedichten over onzekerheid

Door Gerben gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een kijkje in mijn leven. Zoals ik al in mijn eerdere artikel schreef ben ik nogal onzeker. Heb last van angsten en ben eigenlijk een kluizenaar. Over mijn verwarring, onzekerheid en twijfels heb ik een aantal gedichten geschreven. Deze zal ik hier plaatsen en iets meer over mezelf vertellen.

De kluizenaar
01/04/2012 - Ik zag laatst op internet het programma 'Profiel' over Rene van der Gijp. De titel van het programma was, de uitbundige kluizenaar. Ik herkende veel in hem. Ik ben zelf kluizenaar vanaf mijn 15de. Dit is veroorzaakt door de behoefte aan controle. Dit kun je alleen bereiken als je je wereldje zo klein mogelijk maakt. En daarbij, ik gebruikte veel softdrugs, wat als gevolg had dat ik me afsloot.
Maatschappelijk functioneerde ik wel en dat doe ik nog steeds. Ik ging naar school en werk sinds mijn negentiende full-time. Maar naast mijn werk zie ik bijna niemand. Het is op dit moment zelfs zo, dat ik vrijdagavond thuiskom en op maandagochtend pas weer de deur uit ga. Grote mensenmassa's trekken mij niet aan, sterker nog, ik vermijd ze liever. Veel gedichten die ik heb geschreven over mijn onzekerheid weerspiegelen mijn gevoel en eindigen meestal met een aanmoediging naar mezelf om het te veranderen. Een paar voorbeelden.

Onzekerheid

Soms loop ik door het leven
Met mijn ogen dicht

Vind mijn weg op de tast
Niet wetend waar naartoe

Ik zoek mijn weg
Mijn rust is in paniek

Onzekerheid maakt mij meester
Maar zal mij daar niet door laten leiden

Ontketen je hart
Laat je gevoel de vrije loop

Want om een ster te zien stralen
Moet je wel je ogen open hebben

Zodat je altijd kunt genieten
Van het licht dat er voor je is

Ik probeer in mijn gedichten voor mezelf duidelijk te krijgen waarom ik zo ben. Het is een leven waarmee je tevreden kunt zijn, als je het niet wilt veranderen. Maar ik ben het zat. Ik wil het daadwerkelijkheid veranderen, maar ik vind het lastig om de controle los te laten. Om nieuwe mensen te ontmoeten. Ik heb zelfs een tijd gehad waarin ik besloten had, afscheid te nemen van alles en iedereen. Mensen probeerde te helpen, want ze zagen dat het niet goed met me ging. Maar alleen ik kan de dingen oplossen waarmee ik niet tevreden ben. Vandaar het volgende gedicht.

Zoektocht

Het is je Zelf
dat je even niet kent
En telkens lijkt het
Alsof je het in anderen herkent

Een stukje hier
Wat flinters daar
En goh, denkt het Ego
Nou zijn we weer helemaal klaar

Maar dan is het juist verloren
De koers is niet stabiel
En zo zorg je zelf
Voor een broos bestaan, heel fragiel

De oplossing is dat je weet
En niet waarover je rept
Dat je buiten jezelf
Niemand anders nodig hebt

Thuis bij jezelf
In eigen lijf en leden
Alleen in het Nu
En niet in het verleden

Heus, ik zie mijn Licht wel
Maar toch zijn er van die dagen
Die als ik niet wist dat het lessen zijn
Ze het liefst had overgeslagen

Ik word er alleen maar sterker van
De wonden mogen helen
En heus ik ben niet alleen
Naast mij lopen velen

Die me helpen en steunen
Waar ze kunnen
En mij het liefst
Mijn eigen oplossingen gunnen

Dus dankjewel dat je me even laat
Mijn eigen ruimte geeft
Want dat is nou juist
Wat deze ziel nodig heeft…

In die periode ben ik heel diep gegaan. Wat voor veel mensen makkelijk lijkt of is, is het voor mij moeilijk. Leven. En wat is dat dan? Hoe hoog leg je de lat? Wat wil je allemaal. Het bracht me bij het volgende.

Leven

Ik wil leven
Maar weet niet hoe

Denk teveel na
Bij wat ik doe

Wat ik ook zeg
Goed is het niet

Waardoor ik weer
Niet geniet

Van het leven
Vertel me maar

Hoe ik kan leven
Zonder gevaar

Om mezelf
Of anderen

Niet in gekwetste mensen
Te veranderen

Ik weet het niet
Ik weet niet hoe

Één ding weet ik wel
Ik ben zo vreselijk moe…
 

Ik ben nog steeds zoekende. Net als iedereen denk ik. Alleen ben ik niet in mijn verhaal. Laatst kwam uit onderzoek dat één of de drie mensen in nederland zich eenzaam voelt. En al doe ik het zelf, weet nog niet hoe ik het veranderen kan, ik voel me vaak eenzaam. Internet is wel een oplossing voor me. Ik kan schrijven wat ik wil, niemand die me kent. En... je kunt er altijd van weglopen als ik dat zou willen.

Voor nu genoeg gedichten over mezelf.

© Gerben 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi verwoord , Zelf geniet ik van de tijd die ik voor mezelf heb en sta ik toch in contact doordat ik kan schrijven als ik daar zin in heb,hier kun je ook van genieten , drukte is niet echt iets wat ik opzoek ,maar ik ga wel vaak naar buiten ,even naar de markt of de bieb , toch even contact met anderen.
Ik denk dat vooral het Innerlijk Kind in jou het heel moeilijk heeft. Probeer naar hem te luisteren en hem te begeleiden. Het is goed als je echt bij jezelf thuis komt. Alles erom heen is eigenlijk bijzaak en zelfs betrekkelijk.
Mooie gedichten trouwens.
Duim!
wees welkom hier :)