Ik zag haar lijden.

Door Borah11 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ik zag haar lijden. is een dagboek wat een moeder heeft geschreven over haar dochtertje van 6 jaar oud. Haar dochtertje lijd aan darm kanker. Waar door ze een langen weg te gaan hebben. maar naar maanden van spanning lijkt Semely de ziekte verslagen te hebben. En ze gaan dat vieren om op vakantie te gaan naar Italie. Maar alles is bedrog!

Ik  zag haar lijden.

Hallo ik ben Ladyiena  ik heb een dochtertje Semely van 6 jaar oud .
Ze heeft sinds 15 mei vlink pijn in haar buik we zijn daar mee naar het ziekenhuis geweest om mij Dochtertje te laten onder zoeken
De uitslag krijgen we pas over een week .
Het is moeilijk te begrijpen om je kind zo te zien  lijden.


24 mei
Vandaag lig Semely lekker op de bank te slapen.
Ze is moe dat begrijp ik ook wel ze heeft amper een oog dicht gedaan.
Zelf ben ik ook moe maar ik laat dat  niet merken en ik kan trouwens ook  niet slapen want Michael kan elk moment thuis komen van school
Mij zoon heet  Michael hij  is 14 jaar oud hij  merkt  dat het met Semely echt niet goed gaat en is dan ook heel bezorgt om haar.
Laten we hopen dat de uitslag niet slecht nieuws is want vandaag krijgen wij de uitslag ik ben zenuwachtig Semely zelf niet die slaap lekker zonder zorgen .
Inmiddels is Michael thuis gekomen .
Het eerste wat hij vraagt is Gaat alles goed met Semely voelt ze haar al wat beter ?
De zin hoor ik al een halve week lang maar me antwoord is steeds nee .
Je ziet dat Michael hier heel erg mee zit
Hij zegt ik ben boven laat me weten als Semely wakker is ik wil met haar praten .
Ik zei is goed ik laat je het weten.
Inmiddels ben ik het avond eten al een beetje aan het voor bereiden zodat als me man thuis is dat we meteen kunnen eten.
Ik was met de aardappelen bezig.
En ondertussen ging te telefoon
Ik waste me handen en nam op.
Het was de dokter hij had slecht nieuws en wou dat dan ook graag in het ziekenhuis gaan bespreken ik zei is goed wanneer ?
hij zei het liefst morgen .
Ik pakte me agenda bij en maakte een plaats vrij om met Semely morgen naar het ziekenhuis te gaan .
Ik zei bedankt en hing op ik legde de telefoon neer en ging zitten ik begon stilletjes te huilen
Wat zou Semely hebben iedergeval niet iets goeds anders zeiden ze dat wel aan de telefoon.
Ik stond op en ging verder met de aardappelen.
Opeens hoorde ik gekrijs Het was Semely ik liep zo snel mogelijk naar haar toe te  .
En riep wat is, wat is !!!
Ze zei niets ze huilde alleen maar van de pijn Michael kwam als een speer naar Semely en mij toe om te vragen wat er aan de hand is ?
Ik zei alleen  dat hij zo snel mogelijk 112 moest bellen.
Mij man kwam op dat moment thuis en zag wat er aan de hand was
Hij zei dat duurt veelt te lang we brengen haar wel zo naar het eerstehulp.
Toen we bij het ziekenhuis aan kwamen werd Semely met spoed onderzocht..
Me man en Michael moesten wachten alleen ik mocht mee .
Je zag dat Semely echt pijn had en dat ze het echt niet langer voel hield ze kreeg een pijnstiller maar die hielp natuurlijk niet meteen
De arts die ons al eerder geholpen had die kwam er heel snel aan
En hij zei dit was te verwachten.
Ik moest meteen pillen voorschrijven.
Ik riep nog tegen hem hoe bedoel je ?
Maar ik kreeg geen antwoord hij was te druk bezig. zijn arsistent  zei dat leg hij  dadelijk wel uit als Semely even weg is gemaakt .
Ik zei is goed maar onder tussen begon ik te huilen
Ik was zo bang
Wat zou het nou zijn en waarom heeft ze zo veel pijn ?
Ik liep ondertussen naar me man en Michael.
En huilde maar ik moest sterk blijven voor Michael want wat zou hij nou wel niet denken ?
Naar 3 kwartier werden we geroepen door de arts
Hij zei ga zitten en deed de deur dicht
En zei hoe het met Semely ging
En toen zei de arts wat Semely mankeerde
Semely lijd aan darm kanker daardoor spuug ze alles snel uit en heeft ze heel veel pijn.
We kunnen Semely een chemokuur geven voor 5  maanden  een keer in de week krijg ze 2 bestralingen omdat het niet uit is gezaait gelukkig is de kans groot dat we het hier bij laten en dat ze  niet op deze jongen leeftijd al onder narcose moet.
We waren er stil van maar de ene kant ook opgelucht.
We wisten dat ze beter werd en we wisten nou ook waarom ze nou zo pijn heeft.
Maar we wisten ook dat we een hele lange weg te gaan hadden.
De dokter zei wel dat Semely een week in het ziekenhuis moest blijven voor te kijken hoe haar lichaam op de behandeling reageert.
En dat ze nou niet meer pijn zou hebben  door de gemokuur.
Toen  hij klaar was met uitleggen hoe lang enzo alles duurde  zei hij loop maar even met mij mee dan breng ik jullie bij Semely .
Hij zei erbij dat ze wel alleen nou maar slaapt omdat ze een flinken slaap achterstand heeft
En dat ze aan infus ligt  omdat ze veel vocht heeft verloren door al dat spuugen .
Het was inmiddels al negen uur s,avonds en Michael moest al over een uur naar bed want voor hem ging school gewoon door. ookal lag Semely in het ziekenhuis
Rond half tien zijn we maar naar huis gegaan naar dat we tegen een slapend kind hebben gepraat wat haar te komende tijd staat  te wachten .
Toen we eenmaal thuis waren kwamen de tranen van Michael
Hij zei: gaat ze dit wel redden omdat ze nog zo jong is ik ben zo bang mama.
Ik zei zeker red Semely het ze is een sterk meisje Michael .
En over een tijdje als alles goed gaat is het de Semely die we kunnen
Maar nu moet jij lekker gaan slapen Michael want morgen moet je weer vroeg op!
Hij zei oke mama welterusten mam welterusten pap en hij liep de trap op omhoog.
Toen Tom en ik op de bank zaten begon Tom (me man )
Stilletjes te huilen .
Hij zei :
Lig ze daar zo alleen op haar kamertje en ze weet ook helmaal nog niet waar ze aan toe is .
Door dat Tom dat zei begon ik ook te huilen en dacht bij me zelf dadelijk heeft Michael wel gelijk endan?
Ik dacht gelukkig erbij van dat overkomt mij Dappere dochter niet want zij is sterk
En ze overleeft de Ziekte  wel .


Gelukkig Semely is weer thuis.
Naar een lange week dag in dag uit in het ziekenhuis hebben gezeten is onze dochter eindelijk weer thuis .
Ze heeft in die week al 2 bestralingen gehad en een chemokuur .
Je kunt dat dan ook wel al zien want Semely heeft bijna geen haar meer over .
Het is nou echt zo halve kalen popje die lekker op de bank tv zit te kijken met haar duimpje in haar mond.
Ze ziet zo gelukkig er uit ondanks dat ze kanker heeft ze weet zelf eigelijk niet wat die ziekte is en wat het met je kan doen .
En dat wil ik liever zo laten want haar wil ik natuurlijk niet bang maken over wat ze heeft.
Het is ondertussen al weer half een en Semely moet wat eten maar ze wilt niet.
Ik kan 2 dingen zeggen blijf maar lekker op de bank zitten en kijk maar lekker tv .
Of van je moet wel eten anders word je niet beter .
Ik ben voor me 2e keus gegaan .
Maar ze wilt nog steeds niet eten
Ondanks dat ze zo ziek is moet ik heellaas boos op haar worden maar dat is moeilijk want je weet dat ze een rot tijd heeft maar toch moet het .
Maar het is wel gelukt ze komt sloffend naar me toe en pakt een boterhammetje die ik al voor haar klaar heb liggen.
Naar een kwartier heeft ze de boterham maar voor de helft op en ze zegt constant ik hoef niet meer mama.
Maar ze moet het opeten want ik wil niet weer dat ze naar het ziekenhuis moet .
Naar bijna wel een uur over een boterhammetje hebben gedaan heeft ze het eindelijk op
Ze blijft zitten op haar stoel ik vroeg aan haar of ze wat drinken wilde maar ze wou niet.
Ze zei dat ze moe was .
Ik zei tegen haar dan moet je lekker op de bank gaan liggen lieverd en proberen te slapen
Want die slaap heb je hart nodig .
Ze liep langzaam naar de bank maar halve wegen kon ze niet meer op haar benen staan en zakkte inelkaar ik tilden haar op en legde haar op de bank neer
Naar een klein 5 minuten sliep ze alweer als een roos .
Ik ging zitten aan de eettafel en dacht naar over Semely  ik dacht zo bij me zelf
En dit word dan nog veel erger met die chemokuur ze kan nou al bijna niet meer lopen van het moe zijn ik kreeg medeleden met haar en er rolde een traan over me wang .
Ondertussen was het al weer tien voor drie en ik moes nog van alles doen .
Ik dacht zo bij me zelf kan morgen ook wel heb ik nou geen zin meer in ik pakte wat te drinken en liep naar de woonkamer waar Semely lekker nog lag te slapen.
Op dat moment kwam Michael binnen en zei lig ze weer te slapen ik kan bijna ook nooit met haar praten ik zei Ja zij vraag hier ook niet allemaal om Maki
Hij zei jij dat weet ik .
Hij pakte een snoepje en wat drinken en liep naar boven .
Ik begon langzaam met het eten als gewoonlijks maar was ook wel een beetje bang want vandaag is het een week geleden dat het gebeurden rond deze tijd dat ze krijste .
Maar dat gebeurde gelukkig niet alleen maar dat Michael schreeuwde van mama sinds wanneer lig hier internet boven eruit ??
Ik zei hoe moet ik dat nou weten vraag het dadelijk aan je vader ik heb wel wat beters te doen dan kijken waarom jou internet het niet doet.
Ondertussen was het eten bijna klaar en ik begon te tafel al op te denken .
Tom kwam inmiddels ook al thuis en vroeg hoe het met Semely ging ik zei ja wel beter alleen ze slaap alleen maar en eet niet goed .
Tom zei ja dat kan kloppen want van de chemokuur word je heel moe van .
Ik zei tegen Tom van maak jij Semely even wakker want het eten is klaar ik liep de gang op en riep Michael voor het eten .
We zaten allemaal al behalve Semely zij duurde weer het langst .
Toen ze eindelijk zat zei ze dat ze misselijk was .
Tom Zei ja tuurlijk Sem maar jij eet gewoon jij kan dan wel ziek zijn maar eten doe je .
Maar ik zag aan haar gezicht dat het meende .
Toen we klaar waren met eten moest Semely meteen spuugen
Alles wat ze dus gegeten had was er weer net zo eruit
Tom tilde haar weer op en legde haar op de bank .
Michael zei hey sem het is niet de bedoeling dat je weer alles uitspuugt ?  want je moet wel beter worden .
Tom zei dat is normaal dat doet allemaal de chemokuur .
Michael zei bijdehand ja maar net zei je dat ze hoe dan ook moest eten .
Tom zei ja  want dat moet ze ook gewoon.
Ik en Tom deden even snel de afwas daarna Deed ik Sem in bad en daarna  ging ze lekker naar bed ik nam voor de zekerheid een emmer mee voor de geval dat ze weer moest spuugen .
Na dat ik Semely in bed had gelegd was het al weer inmiddels half negen en Michael zei ik ga ook naar bed
Tom en ik hadden de hele avond even tijd voor ons zelf
Want met deze tijd ging onze relatie steeds slechter omdat we geen tijd voor elkaar meer hebben .
Rond 11 uur s,avonds zijn wij naar een avondje  tv kijken ook lekker naar bed gegaan.

 

Geen kanker meer in haar lichaam
5 maanden lang met Semely gezeten en gekeken hoe ze sliep op de bank
Maar dan is het eindelijk vandaag zo ver dat ze mag stoppen met de chemokuur .
Rond half 2 moeten we in het ziekenhuis zijn en dan  nog maar hopen dat  de kanker haar lichaam heeft verlaten.
De spanning neemt nou wel toen.
Als gewoonlijks ligt Sem te slapen op de bank
Naar heel veel keren hebben gespuugt  is ze nou eindelijk aan het slapen .
De laatste week voor dat we naar het ziekenhuis moesten ging het helemaal niet goed
Ze deed niets  dan alleen maar slapen en  spuugen daar door  is ze dan  ook 4en een halve kilo afgevallen door dat  weeg ze nou maar 16 kilo .
We hadden toen de dokter daar voor gebeld maar hij zei dat het normaal was en
Dat gewoon de gemokuur dat allemaal deed .
Hij vroeg er wel bij  of dat ze geen koorts had maar dat had  ze niet.
Er is veel bezoek voor Semely geweest en heelveel kaartjes zijn er gesteurd ook een namens de klas ze was super blij dat de klas dan zo aan haar dacht dat had ze zelf nooit verwacht
Het in nou ondertussen tien voor 1 dus we moeten langzaam maar gaan vertrekken
Eenmaal bij het ziekenhuis aan gekomen moet Semely opeens spuugen we probeerde nog iets te vinden om haar daar in te laten spuugen maar we hadden niets gevonden heellaas lag alles op de grond.
Opeens werden we  geroepen een maal toen we in het kamertje zaten begon Semmi te huilen ik tilde haar op mij schoot en vroeg wat er was ze was bang zei ze dat ze niet messienbeter zou zijn en dat ze nog met die pillen door zou moesten maar gelukkig wis ze niet waar die pil voor diende en ik zei alleen maar van nee joh gekkie je bent  toch ook al beter alleen moeten we nou zeker zijn dat je ook echt beter bent daarom ben je hier .
Ze kijkt  me vragend aan  en luisterde heel luiddrukkelijk  .
Semely werd onder een scan gelegd om te kijken of de kanker echt weg was uit haar lichaam en te kijken over de kanker niet uit is gezaaid in die 5 maanden.
Naar dat ze in de scan is geweest moesten we even plaats nemen in de wachtruimten
Naar een klein uurtje gezeten te hebben riep de dokter ons
Hij zei ik heb SUPER GOED NIEUWS ! de kanker in haar lichaam is weg
Dus ze is kanker vrij !!
Ons geluk kon niet meer op we waren super blij .
Onze Semely Was gewoon weer kanker vrij wie had dat nou kunnen denken?

 


Alles is bedrog!
Eenmaal thuis lieten we de familie weten dat ze kanker vrij was
En dat we daar voor een feest hielde omdat we zo blij waren .
Tom was ondertussen al een groot cadeau aan het uitzoeken op het internet omdat onze meisje zo dapper was geweest heeft ze nou wel een cadeau verdient vonden wij.
Opeens zei Michael met Semely bij de hand of we gaan op vakantie kunnen we lekker genieten en al die stress kwijt raken die we hebben door de ziekte van Sem .
Ik en Tom vonden dat nog niet eens zo slecht idee en we dachten er over naar .
Naar 2 dagen er over naar te hebben gedacht hadden we besloten om op vakantie te gaan
Naar Italie .
We wisten dat Sem en Michael dat een mooi land vonden daarom gingen we er ook heen .
10 September
We zitten in de auto onder weg naar Italie
Michael en Semely zitten lekker met elkaar lol te maken het is mooi om te zien dat ze goed met elkaar om kunnen gaan ook al zit er acht jaar verschil in hun leeftijden !
We zijn nou bijna in Italie
Semely kan niet wachten en vraag de heletijd zijn we er al ???
Michael ligt lekker relaxt te slapen hij is zo lief als hij slaapt .
4 uur later..
We zijn bijna bij het hotel waar we hadden geboekt.
Michael is ondertussen al wakker en vraagt meteen of we er al bijna zijn het lijkt of en toen net of hij ook 6 jaar is .
Ik zei tegen hem ja we zijn er bijna hoog uit nog 5 minuten .
En het klopte ik had goed gegokt .
Eenmaal in het hotel waren we allemaal dood op
En we spraken af dat we eerst naar bed gingen en dat we rond 6 uur s,avonds wakker werden om lekker te gaan eten en dan lekker door het dorp heen te lopen en leuke kraampje,s te gaan bezoeken .
Ze vonden dat dan ook allemaal een goed idee.
Het is inmiddels kwartvoor 6 ik heb me slaapje gedaan Tom en de kids liggen nog lekker te slapen ik ben me alvast  aan het op frissen voor het eten .
Als het eenmaal 6 uur is maak ik ze wakker .
Ze zijn dan ook alle 3 meteen wakker
Sem zegt heel luiddruchtig van ik heb honger.
Dat was al een goed teken vonden wij .
Tom zei nou dan moeten we maar snel vertrekken !
Ondertussen dat wij naar her restaurant liepen bedacht ik  dat ze al weer over 1 maand al weer seven jaar werd.
Eenmaal dat we 4 uurtjes weg waren geweest van het eten en door het dorp lopen .
Waren we met ze viertjes alweer dood op maar het was dan ook al weer half 12
Sem en Miki hebben we meteen in bed gestopt en zelf zijn we ook lekker gaan slapen
Dagen lang lol
De rest van de dagen hebben we lekker gezwommen en lol gemaakt met ze viertjes
Niets kon ons meer tegen houden.
Elke dag gingen we ook weer lekker met ze viertjes gezellig uit eten en dan gingen we lekker wandelingen maken door het bos of park
We waren al een week verder en over vier dagen gingen we weer met ze allen naar Nederland
Om daar nog een feest te houden voor de familie.
Toch weer ziek.
Opeens midden in de nacht hoorde ik lawaai ik maakte de deur open van de slaap kamer en zag dat de douch lap aan was ik keek naar de douch en zag dat Semely aan het spuugen was.
Toen ze had gespuugt bleef ze misselijk een half uur ernaar moest ze weer spuugen
We dachten eerst dat ze misschien een verkeerde pizza op had en dat er misschien te veel knoflook op zat .
We keken de nacht door hoe ze het zou doen maar ze bleef maar spuugen .
Ik voelde aan haar wangen en haar hoofd ze had ook koorts het ging toetaal niet goed met Sem
De volgende dag lag Semmi nog lekker de slapen we hadden al besluiten dat we naar huis zouden gaan en weer naar het ziekenhuis gingen.
We hadden alles al ingepakt.
Toen Semely wakker werd vroeg ik meteen aan haar hoe het ging ze zei dat ze niet meer misselijk was ik voelde aan haar gezicht maar ze had nog wel koorts ik zei tegen haar dat we nou als we haar spullen in hadden gepakt dat we naar huis gingen ze zei dat ze niet wilde.
Maar toch zijn we gegaan.
Toen we alles hadden en in de auto zaten begon ze te huilen omdat ze nog niet wilde .
Ik zei dat het beter was van wel want dadelijk was ze weer ziek zei ik tegen haar
Ze begreep het nog steeds niet en bleef maar door huilen.
Opeens zei Tom boos wat heb je liever dat je super ziek in Italie ben over lekker thuis op de bank ?
Ze zei thuis op de bank .
Tom zo kwaad nou dan daarom gaan we ook naar huis we doen dit ook niet omdat we dat willen maar we doen dit voor jou Sem dus je mag wel wat begrip voor ons hebben.
Eindelijk snapte ze waarom we naar huis gingen !
Dus op weg naar Nederland.


Niks meer te toen .
Toen we 19 september thuis kwamen
Ging het nog steeds niet goed met semmi
We hadden de dokter gebeld en we moesten dan ook meteen komen voor onderzoek.
Toen we in het ziekenhuis inkwamen werden  we meteen geroepen Semely werd gelukkig ook meteen onderzocht waarom ze weer zo ziek was .
Ik dacht bij me zelf ze zou toch niet weer kanker hebben in haar darmen .
Toen ze onderzocht was moesten we even plaats nemen in de wachtruimte
Naar weer een klein uurtje werden we geroepen .
De dokter keek niet zo vrolijk .en zei neem plaats en deed de deur dicht .
Hij zei dat Semmi even een ijsje mocht halen met zijn assistente toen Semely weg was zei hij het schrokkende  nieuws .
Hij zei dat de kanker in haar lever zit.
En dat er ook niets meer toen valt
En dat we af moeten wachten wanneer het hartje stopt Tom ik begonnen te huilen
En was zagen haar lever dus langzaam voorbij gaan .
De dokter zei dat zei hoog uit nog maar 6 maande te gaan had omdat de kanker bijna overal zit .
Toen we ongeveer zo 20 minuten hebben gehuild hebben we Semely meegenomen
En zijn naar huis gegaan.
Toen we thuis waren vroeg ze wat ze had ik zei dat ze griep had en dat kan wel maanden duren.
Ze zei ow maar griep! .
Ik was blij dat ze er zo over dacht.
Maar ondertussen had ze nog maar 6 maanden .


Haar laatste momenten.
Het is 4 maanden  geleden dat we te horen hebben gekregen dat Semmi nog maar 6 maanden heeft te leven .
We doen dan ook alles om haar leven zo mooi te laten bloeien .
Maar dat gaat niet echt Semely gaat steeds meer achteruit .
Ze laat haar plas al lopen in bed ze eet noulijks wat, ze lig en slaap en spuugt alleen nog maar.
Tom en ik zeiden 4 maanden geleden tegen  Michael dat zijn zusje niet lang te leven heeft nog maar 6 maanden hooguit  maar hoe  ze nou aan toe is haalt ze echt niet meer de 6 maanden.
Michael heeft vaak gehuild en daarom heb ik hem 1  week dan ook lekker thuis gehouden om extra veel bij zijn  kleine zusje te zijn.
Op een dag vond ik Semmi maar raar doen met ademhaling.
En ik vertrouwde het dan ook niet helemaal.
Ik ben toen met Semmi naar het ziekenhuis gegaan om te kijken of ze niet ademhaling problemen had. Het bleek dat het uitzaai was in haar longen.
Ik schrok er wel van en ik was opeens best wel bang dat ze niet die 6 maanden meer zou halen en dat ik haar eerder zo verliezen.
De dokter zei dat het beter was dat Semely in het ziekenhuis bleef dan konden ze haar beter in de gaten houden.
Ik heb het geaccepteerd maar blij was ik er niet mee dat ik haar achter moest laten in het ziekenhuis. Want ze heeft in de afgelopen maanden bijna alleen maar in het ziekenhuis gelegen. Ik had Tom gebeld op zijn werk dat zijn meisje in het ziekenhuis moest blijven van wegen dat de kanker nou ook in haar longen zaten.
Tom schrok er van maar mocht gelukkig wel meteen naar huis.
Ongeveer een uur  later was Tom met Miki Gearriveerd.
Om de half uur kwam er een dokter kijken hoe het met Semmi ging.
Het bleef tot nu toe gewoon hoe het was.
Maar 3 uurtjes later begon haar hartje lang samen te gaan.
En haar ademhaling ging opeens ook slechter.
We kregen met zijn drietjes al tranen in ons ogen.
Semmi keek met groten ogen ons aan.
We zaten alle 3 naast haar ik heb haar handje vast gepakt
Semmi zei dat ze pijn in haar buik had.
Maar ze kon de zin niet meer normaal zeggen.
Ik heb haar anderen handje ook vast gepakt.
Ik keek haar recht in haar grote ogen aan en zei tegen Semmi dat het goed was.
En dat ze haar oogjes dicht moest doen om te gaan slapen.
We hebben alle drietjes gezegd dat we super veel van haar houden en dat het goed was zo.
We kregen geen antwoord terug meer.
Een kleine Kwartiertje er naar is onze meisje  in haar diepen slaap gegaan.

 

Naar Semely,s dood
We hebben Semmi nog mee naar huis genomen.
Ik heb haar zelf op gebaard in haar mooiste kleren.
We hebben haar in haar eigen bedje gelegd het leek net of ze gewoon sliept.
Ik vond het maar een raar idee Je eigen kind aan kleden die niet meer leeft.
Naar dat we haar kamer hadden mooi gemaakt en haar goed hadden neer gelegd hebben we pas de familie in gelicht over Semely.
Iedereen schrok er van.
We hebben Semely drie dagen later begraven in een openkring.
Iedereen was er van ons familie zelfs de  kinderen van haar  klas.
Het was een super mooie afscheid van onze Semmi.
Haar broer Michael heeft op het laats een brief voor gelezen.
Over dingen die hij nog graag met zijn zusje wilde doen maar jammer genoeg mocht dat nooit gebeuren.

  

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een zeer verdrietig verhaal
Maar je hebt het zeer mooi geschreven .
Fan en duim erbij!
Sterkte! je hebt het mooi geschreven, ik word er stil en koud van. fan erbij hoor!
Ik ben er helemaal stil van geworden, begrijpen zullen we dit nooit kunnen, maar ik kan enkel mijn diepe steun en respect uiten hier. Lieve knuffels is alles wat ik hier kan geven. Liefs claire
Ben er helemaal koud van , je hebt het mooi geschreven , zo ontzettend dapper. Ik wens julllie allen heel veel liefde ,licht en kracht en Semmi rust zacht , lief meisje !
Wat een heftig en verdrietig verhaal! Gelukkig gaat het wat beter. Dikke duim voor het verhaal.
Ja, darmkanker is een rot ziekte. Ik weet daar alles van.
Dit is een heftig verhaal, dat met ik veel respect heb gelezen.
Ikzelf heb namelijk endeldarmkanker, waar ik maandag van wordt verlost.
Ik heb daar een paar persoonlijke artikelen over geschreven.
Duim en een echte fan erbij.
Wat een verdrietig verhaal.