Woensdag gehaktdag en de angst om opgegeten te worden.

Door Babbelaarstermetdiepgang gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Wat deze woensdag 28 maart allemaal met me deed was vermakelijk genoeg om er een vehaal over te schrijven. Woensdag gehaktdag en de angst om opgegeten te worden.

Woensdag gehaktdag en de angst om opgegeten te worden.

 

 

Woensdag 28 maart 2012.

Mijn dag begint altijd met het eten van fruit wat ik dan volhoud tot de lunch. Ik pak vandaag een banaan. Dit omdat ik vannacht een kramp had en een banaan is rijk aan magnesium wat dan op zijn beurt weer goed werkt tegen krampen. Ik plof achter de computer en wordt heel toevallig gelijk geconfronteerd met iemand die beweert dat het deze week bananenweek is. Deze persoon is niet te lui om dat even te illustreren voor diegene die anders niet weten waar het over gaat…

 

 

Iemand roept:

“Bananenventer”, een ander roept “Gaan met die banaan” en ik leg mijn banaantje neer. Het is nu echt te gênant om gewoon te happen en te doen of er niets aan de hand is! Ik ga voor de vork en stamp er een heerlijk kinderachtig bananenprakje van. Ja, kom op zeg dat is toch wat! Ik, die al zoveel trauma’s heeft opgelopen, kan een bananentrauma er nog wel bij hebben.

 

Even later tussen de vlagen door om aan de slag te gaan met mijn werk, zie ik deze...

 

 

Dat roept niet echt een reactie op bij mij, maar eerder een beetje frustratie. De laatste tijd heb ik nogal moeite om een goede tijdsindeling van mijn dag te creëren. Ik besluit daarom, voor een keer,  het gedrag van dit schattige beest over te nemen en duik met mijn kop in het zand... Stiekem voel ik me wel vermaakt en met een glimlach start ik dan eindelijk  mijn werk.

Dan bedenk ik dat ik niet als een idioot altijd maar hoef te presteren en non-stop als een pitbull hoef te werken. De een houdt geregeld een koffiepauze, de ander rookt rustig een sigaretje en  Ik besluit zo af en toe even te kijken op mijn geliefde scherm.

Ha ha, wat zie ik daar!

https://www.youtube.com/watch?v=5GMoLENWsSk

Krankzinnig, het begin van deze trip, maar natuurlijk eindigt het (vooral voor mannen) oogstrelend.  Ik moet denken aan mijn zoon die daar ooit naar toe wil gaan voor studie en werk. Hij vertelde toen niet dat daar de beste universiteit van de wereld zit maar wel dat Californië wereld bekend is om de mooie meiden die daar over het strand rondhuppelen. Ik gaf het filmpje met een knipoog door aan mijn zoon.

 

Dan verzint iemand dat het bijna Pasen is.

 

 

Verdorie, ik word eraan herinnert dat ik dus op moet schieten met bepaalde deadlines! Het eigijntje geeft me mijn glimlach weer erg snel terug.  Terwijl ik “boezemvrienden” lees, denk ik wat een stelletje “eitjes”, om zich zomaar te laten pakken om de pan ingehakt te worden! En dan die andere met die grijns...beseft  die niet eens dat het nu vast en zeker zijn beurt zal zijn?

 

 

Onder een van mijn foto’s op facebook met de oproep voor een picknick verschijnt dit schattige liedje wat ik nog nooit had gehoord maar wat nu niet meer uit mijn hoofd te branden is!

http://www.youtube.com/watch?v=uxFIGWm9M6w

Iemand komt snel opdagen met nog meer nostalgische juweeltjes. CD van de Engelse TV-serie 'The Singing Detective'

Weer iets wat ik niet ken en ik vraag me nu langzaam maar zeker af waar ik in hemelsnaam ben opgegroeid!

 

Tussen al mijn happenings door heb ik eigenlijk pardoes, een uiterst interessante man leren kennen die vrolijk een bericht plaatst op mijn facebook wall. Hij vraagt of ik in het Italiaans sprekende gedeelte van Oostenrijk woon. Ik frons mijn wenkbrauwen en lees die vraag nog eens... Nee, hij bedoelt het toch serieus dus gaan we niet lachen! Met een glimlach (dat dan weer wel) schrijf ik hem dit antwoord.” ik heb nooit geweten dat er in Oostenrijk ook Italiaans gesproken wordt, betwijfel het ook. In Trento (Italië, ook wel zuid Tirol genoemd) spreken ze wel Duits! Dat stoort de gemiddelde Italiaan al genoeg! Nee, wij wonen in de prachtige heuvels van Conegliano langs de weg van de wereldbekende Prosecco D.O.C.G., die door zijn druivenvelden slingert.”

Gelukkig dat ik ook zomaar niet lach om een “misser” van een ander, ik bak ze zelf vaak ook zo heerlijk bruin, daar ben ik mezelf gelukkig van bewust.

Dit uiterst aardig mannetje, die ik dus met alle eer,  aan mijn fiets heb hangen, is wel even een schrijver van maar liefst 33 boeken. Voor mij nog een te exploreren persoon.

 

 

Tijd is mijn probleem, of beter ons probleem. Waarom is er niet voor gezorgd dat een dag 48 uur  heeft? Wie heeft nou besloten dat dit 24 uur moet zijn? Als ik die te pakken krijg hè!

 

Foto van een tweeling die met excuses naar de gelovige Katholieken toe,  gelukkig toch wordt geplaatst! De een ligt in een stuip, de ander jaagt het de stuipen op het lijf, maar ik laat jullie hier heerlijk vrij erbij te denken wat jullie willen.

 

 

Plots hoor ik iemand mekkeren... ik kijk links, ik kijk rechts, maar zie niemand. Dan hoor ik dat het gemekker uit de geluidsboxen van mijn pc komt. Natuurlijk leg ik mijn werk nogmaals neer en ga maar eens kijken wie er nog puf heeft.

Het was de wanhoop van een geliefde schrijver onder ons. Hij gaf aan mekkermoe te zijn. Hij heeft op het forum het een en ander duidelijk bemekkert. Ik weet dat we niet altijd en allemaal met de regelmaat van de klok op het forum gaan kijken dus tip ik dit even aan in mijn artikel. (Wel gaan lezen nu hè?!) Toepasselijk op de woensdag, gehaktdag! (Toeval?) De een draait zijn vrouw door de gehaktmolen de ander zijn onvrede over xead.

 

 

Dat deed meer met me dan ik aanvankelijk dacht. Ik heb er zelfs slecht door geslapen. Die persoon heeft echt wel gelijk. Die persoon is een van onze “voorbeeld” schrijvers. Toch wil ik zo graag schrijven en met schrijven bezig zijn. Dit haalt , terecht, wat zelfvertrouwen weg. Ik lees vaak en veel, ik leer iedere dag weer wat bij. Het hoort bij de ommezwaai die ik in mijn leven aan het maken ben. Ik draaide als een tol in mijn bed en dacht, moet ik even stoppen met artikelen schrijven? Eerst groeien, leren, lezen, oefenen door te schrijven en niet te publiceren? Er kwam pas antwoord tegen de dageraad.

 

Mensen, ik schrijf vooral om te leren schrijven. Feedback is daarbij erg welkom zodat ik kan groeien. Dat krijg ik veel liever dan een lieve duim uit sympathie.  De behoefte om me te kunnen meten met lezerspubliek is groot. Tot slot, plaats ik dit artikel gewoon spontaan. Want mijn man zegt me altijd precies het juiste wat ik als laatste zetje nodig heb... vooruit maar, want ze eten je niet op!

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
1 woord: schitterend
Dat jij goede artikelen schrijft is mij duidelijk :) Duim.
Mooi artikel. Lekker vlot geschreven.
Mooi beschreven, en vooral je laatste alinea is herkenbaar.
Duim erbij.
zeer mooi, leuk, fijn geschreven alles zit er eigenlijk in ! echt top ! dikke duim erbij
Lekker blijven schrijven, Babbelaarster.
heel leuk en fijn geschreven er lekker om te lezen. klasse