De dood in de ogen

Door Dbrands gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Waar gaat dit verhaal over: In dit verhaal zitten stukjes uit een dagboek en dan weer in een gewoon verhaal. Dit gaat over een jongen Gio die de dood in ogen heeft gezien. Hoe? Dan moet je dit maar lezen als je het wil weten.

De dood in de ogen.

1993 5 maart:
We zijn op weg naar schiphol. Het is vakantie! We gaan naar Egypte. Nou ik weet al wat ik ga doen. Ik ga lekker de hele dag op het strand en bij het zwembad liggen, en een beetje rond kijken of er lekkere chicks zijn. Dit word een top vakantie. Tenminste... als mijn ouders het niet verpesten natuurlijk. En het leukste is dat ik net jarig ben geweest en dus daar heel veel kan kopen van mijn verjaardags geld, en natuurlijk drankjes voor mijn chicky’s. Maar nu moet ik gaan anders gaan mijn ouders weer zeuren. Doei.

Gio, heb je er al zin in vraagt  moeder. Ja hoor mam zegt Gio. Weet je al wat je gaat doen vraagt vader. Ja een beetje chillen bij het zwembad zegt Gio. Mij best zegt vader. Je bent oud genoeg om zelf te beslissen wat je wilt doen, maar wil je wel even zeggen als je buiten het hotel gaat anders schrik ik me dood als ik je niet bij het zwembad of op het strand zie zegt moeder. Tuurlijk mam voor jou altijd zegt Gio. Slijmbal zegt vader. Gio steekt zijn tong naar zijn vader uit. Ze moeten alle drie lachen om de manier hoe Gio reageert op zijn vader. We zijn er zegt vader een kwartiertje later. Egypte here we go! Roept Gio. Gio en zijn moeder stappen uit. Ik pakeer de auto wel zegt vader. Gio en zijn moeder wachten voor de ingang van schiphol op vader. Gio ligt een beetje te suffen maar moeder heeft niks in de gaten en roept al… kijk Gio daar is papa! Gio schrikt wakker uit dromenland. Zijn we er klaar voor vraagt vader. Ja! Roepen Gio en moeder tegelijk. Kom dan gaan we zegt vader. En daar gaan de drie op weg naar hun droom vakantie.

 

1993 6 maart:
We zijn net ingestapt in het vliegtuig. Ik heb een beetje vlieg angst. Het is de eerste keer dat ik ga vliegen. De jaren hiervoor waren we alleen naar Duitsland, Spanje en Frankrijk geweest met de auto. Ik hoop dat ik niet moet kotsen of zo in het vliegtuig. Het is zo spannend. Nou ik moet gaan want we gaan opstijgen. Doei.

De piloot roept af of we willen gaan zitten en onze riemen vast willen doen. Shit ik zit naast zo’n oud wijf denkt Gio in zichzelf. Kijk eens naar pap daar naast zit een lekker wijf. Gio maakt zijn riem los en wil naar zijn vader lopen, maar de stewardess vraagt of Gio wil zitten. Shit shit denkt Gio. Daarna roept de piloot af dat we de riemen los mogen maken want we zijn in de lucht. Gio rent snel naar zijn vader. Pap, pap, pap wil je alsjeblieft ruilen van plek vraagt Gio. Nee ik wil naast dit lekker meisje zitten zegt vader. Papa je maakt toch geen schijn van kans zegt Gio. Ach je hebt gelijk, naast wie zit je dan vraagt vader. Vader kijkt naar de plek waar Gio zat. Nou vooruit dan zegt vader. Dank je pap zegt Gio.

1993 7 maart:
We zijn net geland. Helaas met dat meisje is er niks van gekomen. Maar ach er zwemmen nog meer vissen in de zee. Ik hoop dat het hotel de goede zee is. Ik heb net van mam gehoord dat er een gamehal in het hotel zit en een sauna. En als we uit het vliegtuig zijn gestapt staat er ook nog zo’n mens met een bord, en op dat bord staat onze achternaam, dat word een succes. Dit is een heel kort stuk maar er is niks meer belangrijks gebeurd. Dus dit was het doei.

Kijk mam daar staat iemand met onze achternaam op een bordje zegt Gio. Kom we gaan er heen zegt moeder. Nee wacht daar staat van de huvel en wij heten van de heuvel zegt vader. Oeps verkeerd gezien sorry zegt Gio met een rood hoofd. Maakt niet uit hoor jongen zegt moeder. Nou dan gaan we maar weer verder met zoeken zegt vader. Dit word een lange zoektocht zegt moeder. Maar wij kunnen alles aan zegt Gio. De drie lopen al meer dan 10 minuten in de hal. Kijk daar zegt vader. En ja hoor daar staat een bordje met van de heuvel erop. Goed gedaan Harry zegt moeder. We waren er bijna voorbij gelopen zegt Gio. De drie lopen op de vrouw met het bordje af. Hello zegt de vrouw. Gelukkig, ze spreekt Engels fluistert vader. Hello zegt moeder terug. Follow me  zegt de vrouw. En de drie volgen de vrouw. Ze lopen naar buiten, naar een groot busje. Here is it zegt de vrouw. De vrouw legt de koffers achterin en de drie stappen in. Wanneer de vrouw klaar is met de koffers stapt ze ook in en  rijden ze weg.

1993 8 maart:
Ik vind het zo spannend, de zenuwen springen van mijn lijf. We zitten in de auto en zijn op weg naar het hotel, het is ongeveer 1 uur rijden. Best lang als je er zo over nadenkt. Maar ja het moet toch gebeuren en als we er zijn is dat ene uurtje rijden de moeite waard. Tenminste ….. dat hoop ik. Nou op internet stond het super mooi aan gegeven. We zullen zien. Nou dit was het weer, doei.

Wow, cool mam we zijn er het is echt mooi. Dit wordt een top vakantie. Even later hadden Gio en zijn ouders hun spullen uitgepakt en wat wilden Gio toch als eerste doen? Je raadt het al zwemmen natuurlijk, dus vroeg Gio. Mam mag ik alvast naar het zwembad? Ja hoor dan zie ik je zo. Even later had Gio al vrienden gemaakt. Tenminste hij dacht dat het vrienden waren. Ze zeiden tegen Gio, als jij van die rots het water inspringt hoor je bij de club. En omdat Gio een meisje uit die club wel leuk vond besloot hij om het te doen. Hij liep naar de top van de rots, toen hij eenmaal bovenaan de berg stond was hij nog even aan het twijfelen maar daarna sprong die. Toen hij sprong kwamen zijn ouders langs en gilde dat die niet moest springen maar hij was al gesprongen. Binnen no time was die beneden op de zeebodem. Gelukkig zag de strandwacht het net op tijd en kon die Gio nog redden. Gio lag een week in het ziekenhuis met eden kapje om zijn mond voor zuurstof en zijn ouders zaten een week lang in spanning te wachten. Toen was de dag aangebroken ze kregen te horen of Gio het zou over leven. De dokter kwam de kamer binnen en zei, ik heb goed en slecht nieuws wat willen jullie als eerste horen? Het goede nieuws zeiden de twee ouders tegelijk. Oké dan zei de dokter, het goede nieuws is dat Gio het overleeft. De ouders waren dolblij. Maar zei de dokter er is ook nog slecht nieuws hij moet hier een maand blijven liggen dus jullie kunnen voorlopig nog niet naar huis. Alles voor onze jongen zei moeder.

Een maand later.
Gio mocht eindelijk naar huis. Hij vloog weer terug naar het o zo veilige Nederland. En daar wachten zijn familie met vreugde op hem en gaf hem een warm welkom. Ja Gio was weer helemaal zichzelf.

Einde

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
haha dankje
Nicee schatjee.
Kei mooi geschreven;)
x
ja haha
Heel knap geschreven! Wel blijven schrijven heh! :)
Een duim omhoog. Spannend geschreven.