Dementie, eenzaamheid, helpen

Door Leny gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het zal je moeder of vader maar zijn, of je oma of opa waar je gek mee bent. Een beetje van je eigen tijd steken in die ander, is dat teveel gevraagd in deze tijd van stress???

 


als de mens eens meer na zou denken
over het leven dat er nadert en verdergaat
zou de toekomst hen meer schenken
dan alleen het leven van nu
dat even stilstaat

wie wil er voor eeuwig leven
zong ooit iemand in een taal
het is een waar gegeven
dat vind iedereen banaal

 

ik zou geen honderd willen wezen
en wegbrengen hen die ik lief heb gehad
maar ik heb niets te vrezen
want na de zestig wordt men mij al zat

ik ben een zeur, een oude sok
ik scheld huil om niks en weet niet meer
dat ik ergens over mok
maar dat weet ik straks wel weer

 

het oude is het nieuwe voorbij gestreefd
ik heb het nieuwe al gehad
ik heb mijn leven al geleefd
en ben het nu wel een beetje zat

ik weet niet veel meer van deze tijd
niet eens de namen van mijn eigen bloed
dus ik zeg je zonder spijt
laat God mij maar halen
zo is het goed
mijn hersens zijn gestopt met
informatie binnenhalen

 

dus zeg ik hou nou op laat me gaan
hier heeft niemand meer iets aan
dus als je wil
geef mij maar die pil
het is een eigen keus
ik heb genoeg van dit leven
heus.

 

DE WEG KWIJT

 

Stralend zit zij voor zich uit te kijken, een flauwe glimlach om haar mond. Haar tasje omklemt met beide handen zodat haar knokkels gewoon wit zien, zo hard knijpt zij in haar tasje. Want stel je voor dat het gestolen wordt.
Haar gerimpeld gezicht bezit de wijsheid van de leeftijd, de kraalogen in haar gelaat staan ondeugend en zij geniet van haar omgeving.


Contact hebben we niet, al wat ik zeg is een zwijgend knikken als een antwoord van haar kant. Zij beseft niet meer waar ze is, wie ze is, waarom ze hier in het park zit. Maar de frisse lucht gun ik haar nog even voordat zij weer naar binnen moet.
Haar kinderen hebben haar maar in een bejaardenhuis afgezet, omdat ze allen geen tijd voor mamma meer hadden. Druk met werk, met stappen, met vrienden en in het nieuwe grote huis is de logeerkamers voor hen die een slokje teveel op hebben dus kunnen blijven slapen.


Dus ging ma in het bejaardentehuis, zodat een ieder de vrijheid hield. En aguttegut wist die ouwe veel. Zij wist niet eens haar eigen naam meer. Dus waar hebben wij het over.
Haar vrolijke blik als zij mij aan zag komen vertelde mij dat zij wel degelijk wist dat zij af en toe een helder moment had. Vooral als zij over haar kleinkinderen sprak en foto's liet zien. De kinderen zelf kwamen al niet meer naar oma. Hadden ze toch geen contact meer mee,


Dement of niet, ik wandel met haar. Een hond wordt vaker uitgelaten dan mensen in een verzorgingstehuis of bejaardentehuis. Het is een kleine druppel op een grote gloeiende plaat.
Maar als ik haar de broodkruimels naar de vogels zie gooien en hoor haar kraaien van plezier alsof zij weer dat kleine kind is dat ik dus nooit gekend heb, dan is mijn dag weer goed.

 

Zij geniet van die wekelijkse momenten wanneer ik even tijd voor haar neem. Heb ik geen tijd, dan maak ik dat maar.
Ik hoop dat ik, mocht ik ooit zo oud worden als zij, dat er iemand is die mij dan ook eens of zelfs soms twee keer in de week even mee uit neemt om te luchten, gewoon even de buitenlucht snuiven en niet alleen via een open raam.
Mocht ik ooit dement worden, laat mij niet lijden, doch geef mij passieve euthanasie. Want zo wil niemand toch gaan?

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Helaas wordt vergeten wat mensen waren in hun vroegere leven en leeft men soms alsof ze er niet zijn.
Goed artikel.
Tex
Tja... kom er elke week weer achter bij mijn vriend in het verpleeghuis.
Momenteel veel paniek want hij beseft elke week zo goed dat hij hét vergeet.
Rakend verhaal Leny, mooi neergezet. En ook een prachtig gedicht trouwens.
Top!
Mooi onderwerp, ik begeleid momenteel iemand die daar een boek over aan het schrijven is. Boeiend, mooi en ook emotioneel