Vooruitgang

Door Merle gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Mijmeringen van een oud baasje - een verhaaltje

Men zegt dat we vooruit gaan. Ik zie het niet. Tot nog toe. Noem me oud, traag en ouderwets. Maar ik zie het niet.

Er was een tijd dat ik bij de groenteboer op de hoek mijn dagelijkse boodschappen haalde. Een praatje, een loopje en verse groenten waren het resultaat. Nu rijd ik mijn kleine auto’tje naar een groot parkeerterrein. Ik slof vele meters naar en door de enorme supermarkt. Niemand die me aanspreekt, rijen voor de kassa’s en caissières met haast. De groenten en fruit zijn OK, maar overmatig vers zou ik het niet willen noemen.

Er was een tijd dat ik wekelijks geld ging halen bij de bank een hoek verder. Een praatje, een loopje en geld voor in de pot waren het resultaat. Nu heb ik een pasje met een code. Die moet ik opschrijven, anders vergeet ik die. Maar opschrijven mag eigenlijk niet. En als ik hem intoets wordt me aangeraden mijn hand af te schermen met mijn andere hand. Er wordt me ook aangeraden te letten op wie er achter me staat. In het volle zicht van iedereen op straat haal ik mijn geld uit de automaat en stop het in mijn portemonnee die ik vervolgens in mijn jaszak stop. Voor iedereen zichtbaar. Met een verhoogde hartslag loop ik naar mijn auto. In de hoop dat de krantenverhalen morgen niet mijn anonieme persoon bedoelen bij het bericht over de zoveelste overval.

Er was een tijd dat ik graag een trammetje pakte door Amsterdam. Voorin instappen. Praatje met de bestuurder, kaartje kopen en zitplaats zoeken. Laatst wilde ik een kaartje kopen toen mij verteld werd dat ik een ov-sjipknip nodig had. Het maakt mij niet uit hoe het heet, dus bestelde terplekke zo’n sjip-ding. Dat kon niet. Ik moest hem kopen via het internet. Nu had ik daar op dat moment niet zoveel aan. Ik stond al in de tram. Als het dan echt niet anders kon, mocht ik wel een kaartje kopen in de tram. Wel extra duur. En dat was niet overdreven.

Er was een tijd dat je geintjes kon maken over ieders geloof. In het café verderop namen we katholieke Johan maar wat graag op de hak. Protestantse Lucas en zijn vriendin, die iets was met boeddha, vonden een geintje op zijn tijd prima. Mijn buurjongen, Youssef, is een aardige jongen. Ik kon hem altijd vragen of Mohammed het goed maakte. Hij antwoordde altijd met een wedervraag. En natuurlijk ging het de lieve Heer ook altijd goed. Youssef is nog steeds een aardige jongen, maar over het geloof maakt hij geen grapjes meer. Kan niet meer, zegt Youssef. Beter van niet.

We gaan vooruit, zegt men. Ik zie het niet. Maar misschien kijk ik niet goed. Ik zie heus meer luxe hoor. Jonge nou. En wat ze tegenwoordig allemaal in de ziekenhuizen kunnen; het is geweldig. Zeker. Maar ja hè, gewoon zo die dagelijkse dingen, in dat pieterpeuterige kleine leventje dat ik leid. Contact enzo, gewone mensen, kleine genoegens. Noem me oud, traag en ouderwets. Maar ik houd ervan.
 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit is een scherp verhaal geworden dit is niet de toekomst maar realiteit.
Pork geeft de DUIM.
FAN wordt hij ook.
DRIMPELS.