Ons vergeet ons- deel 2

Door Veldje5 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het verhaal gaat verder. Henk ontmoet nu Franka een journaliste die onderzoek doet naar de situatie waarin Henk verkeerd. Zij heeft verrassende informatie voor hem. Zou zij hem kunnen helpen?

Aangekomen bij mijn stamcafé merkte ik dat ik al aardig opgedroogd was. Ja, ik heb nu zoveel heen en weer gefietst door mijn stad dat de wind mijn kleding al nagenoeg had droog geblazen.
Bij binnenkomst liep ik direct door naar de bar en zei: “Hee Shelly, doe mij maar een biertje.”Shelly keek mij aan alsof ik een vreemde was voor haar. Ik dacht 'Ah nee, niet hier ook al'. “Natuurlijk meneer, gaat U maar zitten, ik kom het zo bij U brengen.”
Ik liep naar mijn tafeltje waar ik altijd zat. Op de achtergrond hoorde ik de tekst en melodie van een Nederlandstalig liedje die nu goed op mijn situatie sloeg. Ooh man, wat baalde ik.
Shelly bracht mij een biertje en vroeg mij hoe het kwam dat ik haar naam wist. Ik vertelde haar wat mij overkomen was de afgelopen uren en ze luisterde vol ongeloof. “U komt mij niet bekend voor. Deze tafel is wel de vaste plek van Walter en Henk. Maar die zijn er nu allebei niet. Meestal zitten de heren hier pas op vrijdag en zaterdagavond. Nou geniet U nou maar van het biertje en als U nog iets wilt dan weet U mij te vinden achter de bar.”
Dit was dus duidelijk geen oplossing zo. Ik moest wat anders verzinnen om de situatie helder te krijgen. Ik nam maar eens een flinke slok van mijn bier en staarde even gedachteloos naar buiten.
“U heeft serieuze problemen”zei een dame naast mij. Ik schrok van haar stem.
Wie zal dit nu zijn? Zal ze mij kennen? “Ja dat kunt U wel zeggen” antwoordde ik gehaast.
Ze had mijn verhaal gehoord toen ik het aan Shelly vertelde.
De dame die mij benaderde stelde zich voor als Franka.
Franka bleek journaliste te zijn en was momenteel bezig met wat researchwerk. Ze had al eens over mensen gehoord die in dezelfde situatie verkeerden als ik nu, maar nog nooit ontmoet. Ik was blij dat er iemand mijn probleem serieus nam. Want wees eerlijk ik had een enorm probleem die alleen nog maar groter zou worden.
Ze vertelde mij dat al deze mensen in dezelfde stad woonden. Allemaal wel verspreid over de stad. Het was dus iets wat hier in de stad was. Ze had er verder niets over gehoord. Bij de eerste 2 verhalen die ze hoorde was het oordeel dat deze mensen een herseninfarct of dement waren geworden. Maar na 10 gevallen in 8 dagen werd haar aandacht getrokken.
Zou het iets besmettelijks zijn? Een virus die een vorm van desoriëntatie of iets anders achter liet in je hoofd , je een soort black-out bezorgde ?
Deze mensen waren bij aanhouding ook niet in staat om zichzelf te identificeren. Ze hadden niets bij zich alleen een sleutelbos met oude huissleutels.
Dat kan niet waar zijn zei ik. Ik heb vanmorgen nog een broodje en drinken opgehaald en betaald vanuit mijn portefeuille. Daar zit alles in bij mij. Ze vroeg of ik mijn paspoort aan haar wilde laten zien of in ieder geval mijn portefeuille. IK voelde in mijn binnenzak en ontdekte nu pas dat het weg was. Er zat een leesboekje in mijn zak zo groot als mijn portefeuille. Ik herkende het boekje niet. Maar mijn bewijs van wie ik ben is er nu niet meer. Hoe is het mogelijk? Ik gaf het boekje aan Franka en zij keek ernaar. “10 manieren om gelukkig te worden”. Wat een titel voor  een boekje die ik nooit zou kopen. Ik vond mezelf altijd heel gelukkig, tot nu. Ze betaalde mijn biertje, stak het boekje in haar tas en nodigde me uit om mee te gaan naar haar huis. Ik had weinig keus nu en ben met haar meegegaan.
Ik pakte mijn fiets en ging met Franka mee naar haar huis. Ze woonde in een penthouse die boven de hele stad uitkeek. Dat was niet slecht voor een journaliste zei ik tegen haar. Ze zei dat ze een erfenis had gekregen en daarvan deze penthouse had gekocht. Verder spraken we er niet over.
Ze pakte haar laptop die ze op een beamer aansloot en liet mij foto's zien van andere mensen die in dezelfde situatie zaten/zitten als mij. Tijdens het bekijken van de foto's vroeg ze of ik iemand herkende. Nee niemand zei ik. Maar na 15 foto's.....”Stop, die vrouw heb ik eerder gezien. Ik weet niet zo goed waar maar ik weet het zeker! Dat blonde lange haar met krullen en die blauwe ogen, zo een mooie vrouw vergeet je niet snel.” Franka stopte direct en liet de foto staan op de beamer.
Ze pakte de documentatie erbij en begon te vertellen aan mij over deze dame. “ Ze zei, en ik neem aan dat dat ook wel klopt, dat ze Belinda Kort heette, en dat ze woonde aan de Esstraat 20. Ze werkte bij een reisbureau in de stad. Bij 'Sun expres'.” Dat kende ik wel, dat reisbureau. Ik kwam daar iedere dag langs. Haar adres kwam me ook bekend voor. Ja, zij was die dame tegenover Walter. We keken altijd naar haar als ze voorbij liep. Zo'n mooie vrouw, maar ze keek nooit naar ons om.
Kunnen we met haar contact opnemen denk je? Weet jij waar ze woont? “ Ja ze wist wel waar ze was en we zouden morgen naar haar toe gaan. Eerst maar slapen want het is nu al inmiddels 23 uur.
Franka vroeg of ik bij haar wilde blijven logeren. Ze had nog een logeerkamer en daar mocht ik gebruik van maken zolang het nodig was. Dat leek me wel handig gezien de situatie nu. Ik was van de een op de andere dag eigenlijk dakloos geworden.
Ze wees me de weg in huis en gaf mij een pyjama van haar broer. Ik heb deze aangepakt en opgevouwen op een stoel gelegd. Die draag ik niet tenzij het heel koud is. Ook hing er nog wat kleding van haar broer, die dezelfde maat bleek te hebben als mij, en dat mocht ik morgen wel aan zei ze. Ze wenste me welterusten en zei dat we de wekkers op half 8 moesten zetten om op de dag op tijd te beginnen.
Ik had de wekker gezet en ben in ben in bed gaan liggen. Alles spookte door mijn hoofd. Het leek wel een nare droom zo. Het leek wel of ik in een film terecht was gekomen wat onwerkelijk allemaal. Ik ben heel onrustig in slaap gevallen en droomde de hele dag overnieuw....

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Indringend verhaal! Mooi geschreven. Duim.