Analyse van het gedicht 'Woningloze' van Slauerhoff

Door Rabarbara gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

In het mooiste gedicht van Slauerhoff heb ik me verdiept. Het heet 'Woningloze'. Hieronder leest u mijn interpretatie.

De eerste zin van het gedicht 'Woningloze' van Slauerhoff verkondigt een waarheid waar ik me gedeeltelijk in kan vinden. Poezië is ongrijpbaar, mulitinterpretabel. Als schrijver kan je naar hartelust fantaseren en associëren binnen je eigen gedicht. Daar ben je namelijk zo vrij als een vogel. Niet gebonden aan regels. Regels waar een verhaal of ‘gewone’ tekst aan moet voldoen. Dichten is vrijheid en uitstorting van het gevoel. Althans, dat moet het zijn naar mijn bescheiden mening. Er zijn er die pleiten voor regelmaat en structuur. Denk maar aan bijvoorbeeld de sonnetten die geschreven zijn en gaan worden. Let wel: ook binnen die regels bestaat er vrijheid van woorden en daarmee vrijheid van geest. Het is maar wat de dichter ermee doet.

 

 

Wildernis versus thuis

Voor het tot stand komen van een gedicht heeft Slauerhoff een wildernis nodig. Deze wildernis is het onderkomen van de dichter. De wildernis is te vinden in steppen, stad en woud. Zolang deze wildernis er is, voelt de dichter zich vrij van zorgen. Als ik deze vergelijking mag doortrekken denk ik dat de dichter zich veel in de natuur begaf. Op het strand (de steppen) en in het bos (het woud). Daar vond hij, net als in de stad, inspiratie voor zijn gedichten.

De dichter weet ook dat hij tot zijn dood schrijven zal. Hij zal blijven wonen in zijn gedichten tot de laatste ademtocht. Dan pas zal hij verlost zijn van zijn zwervende gedachten. Dan zal hij eindelijk thuis zijn. Bij zijn eigen haard en door den stormwind meegnomen tent. Dan zal het donker openbreken.

 

 

Wonen tussen de woorden

Mezelf met Slauerhoff vergelijken gaat een beetje ver. Toch herken ik me erg in dit gedicht. Soms heb ik ook het gevoel dat ik alleen in gedichten kan wonen. Maar dan vaak ik de gedichten van anderen. Ikzelf woon tussen de woorden, zinnen en klanken van deze analyse. Zoek goed en vind mij!

Dan plaats ik hieronder het gedicht waar het allemaal om draait:

 

Woningloze

 

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,
Nooit vond ik ergens anders onderdak;
Voor de’ eigen haard gevoelde ik nooit een zwak,
Een tent werd door den stormwind meegenomen.

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.
Zoolang ik weet dat ik in wildernis,
In steppen, stad en woud dat onderkomen
Kan vinden, deert mij geen bekommernis.

Het zal lang duren, maar de tijd zal komen
Dat voor den nacht mij de oude kracht ontbreekt
En tevergeefs om zachte woorden smeekt,
Waarmee ‘k weleer kon bouwen, en de aarde
Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de
Plek waar mijn graf in ‘t donker openbreekt.

Slauerhoff

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een schitterend gedicht; ik kende de man niet ...
Alleen in mijn gedichten kan ik wonen. geweldig
Onbekend maakt NIET onbemind.
Mooi artikel, prachtig gedicht!
Goed artikel over een mooi gedicht.
Was bij mij nog niet bekend. Duim en fan erbij!
Eén van mijn helden, Slauerhoff! Dank voor het delen. Ware poézie ...