Ons vergeet ons - deel 1

Door Veldje5 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Henk Roelofsen belandt van de een op de andere dag in een voor hem vreemde wereld. Het lijkt alsof hij en alles om hem heen vervangen is.

Het leek wel herfst. Het regende en stormde. Ik moest me helemaal gek trappen op de fiets om thuis te komen. Een stukje waar ik normaal 5 minuten over deed, nu leek het wel een uur.

Eindelijk mijn straat. Daar is mijn voordeur. Ik ben er. Ik zet mijn fiets op slot aan de lantaarnpaal en steek mijn sleutel in het slot. De sleutel past niet. Hee, verkeerde sleutel zeker gepakt. Al dat natte spul ook, je ziet zowat niets.
Ik bestuur mijn sleutelbos even goed maar zie dat ik toch echt de goede sleutel heb. Ik probeer het nog een keer. Nee, weer niet. Ik kijk omhoog naar de deur en naar het huisnummer. Ja, die kloppen toch. Ik kijk achter me de straat in. Linksom en rechtsom. Nee, er is niets veranderd. Ik kan wel aanbellen, maar de kat zal niet opendoen. Die hoor ik trouwens ook niet mauwen voor de deur.
Ik kijk door de brievenbus heen en zie dat er iemand achter in de gang staat te kijken naar de deur met mijn kat in de armen geklemd.
Ik roep door de brievenbus:”Euhh, hallo ,kunt U misschien even naar de deur komen?”
Terwijl ik dat zeg schiet het door mijn hoofd dat dit er toch wel heel raar uitziet zo. Ik sta door mijn eigen brievenbus te roepen naar een vreemde in mijn huis.
De persoon die ik in de verte zag kwam naar de deur. Het bleek een vrouw te zijn..Ze deed de deur op een kiertje en zei: “Ja , wat is er?”
Ik begon nerveus te lachen en vroeg haar of ze wist dat ze in mijn huis was. Ik wist zeker dat dit mijn huis was en dat er iets niet goed was.
De dame bleef stug volhouden dat zij hier al jaren woonde. Ik vertelde haar dat ze mijn kat vasthield en dat deze mij dus ook wel zou herkennen.
“Nee hoor,” zei ze “deze kat is van mij en houd absoluut niet van vreemden.” Als ik een vreemde was zou ze blazen en krabben naar mij.
Ze deed de deur nu wat verder los, schijnbaar voelde ze zich veilig bij haar eigen woorden.
Ze liet me toe om mijn hand uit te steken naar de kat.  Deze begon te blazen en te krabben naar mij.
Dit vond ik toch wel vreemd.
Laten we naar de buren gaan en daar eens navragen dan. Ik begon nu toch wel erg nat te worden en wilde graag naar binnen om droge kleding aan te trekken.
Ze wilde niet mee en vond dit onzin. Ze sloot de deur weer voor mijn neus.
Ik ging wel alleen naar de buren om te vragen. Belde aan. Er deed een vreemde vrouw open. “Woont hier mevrouw de Wit?”Ik ben mevrouw de Wit” zei de vreemde vrouw. Nee, haar herkende ik niet. In ieder geval niet als de mevrouw de Wit die ik altijd heb gekend. En ik kende mevrouw de Wit al 10 jaar.
Verbaast liep ik terug naar mijn fiets. Hier snapte ik helemaal niets van. De storm en de regen waren wat minder geworden inmiddels en ik maakte mijn fiets maar los om naar een vriend van mij te gaan.
“Even hardop denken nu, Walter, die woont aan de Esstraat 25.”
Ik stapte op de fiets en reed naar de Esstraat 25. Ik belde aan en Walter deed open.
“Goedemiddag, wat kan ik voor U doen?” Walter herkende mij niet meer, wat is dit allemaal?Ik vroeg of hij mij kende, maar nee, hij kende mij niet. Ik wist dat Walter altijd een foto van ons samen had bij een visvangst. Hij met een grote karper en ik stond er naast. Walter was verbaast hoe ik wist dat hij zo'n foto had en haalde die op. Het was dezelfde foto alleen er stond een totaal vreemd persoon naast hem. Ik vroeg hem wie dat was.
Hij zei dat het een vriend van hem was die Henk heette. Dat was ook mijn naam. Ik vroeg of hij Roelofsen heette. “Ja, dat klopt,” zegt hij “ken je hem dan?” Ik heette Henk Roelofsen. Niet die man op de foto.
Ik was totaal verbluft hierover. Walter zei dat ik misschien maar eens naar een psychiater moest gaan. Ik hoorde duidelijk irritatie in zijn stem.
Ik bood mijn excuses aan voor het verstoren van zijn avond en ben weer weggegaan. Ik pakte mijn fiets weer en ging maar naar mijn stamcafé toe. Daar zal toch wel iemand zijn die mij kent? Wat is dit allemaal? Waarom kent niemand mij. Ik ben versuft weer op mijn fiets gestapt en naar mijn stamcafé gereden.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het lijkt alsof je uit een droom wakker wordt.

Pork geeft de DUIM.

DRIMPELS.
Boeiend verhaal,maar , sorry,ik mis iets?Of ben ik blond en dom?
Sorry, zag nu dat het deel 1 was, misschien een tip voor domme blondjes, eindig kort met dit was het eerst deel !