Mijn wonderhond, Sasja.

Door Celine Dolando gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Hier een artikel over mijn kruising tussen een witte herder en een golden retriever.

Hoe Sasja in mijn leven kwam.

Ik was zelf nog niet eens geboren toen mijn ouders Sasja kochten, echter weet ik wel hoe ze Sasja hebben gevonden. Het begon allemaal toen mijn ouders een hond wilden, dus naar het asiel gingen. Mijn moeder zag een lelijke zielige chihuahua die ze eerst wou kopen, omdat mijn moeder soms een te goed hart heeft en bang was dat niemand anders 'm zou willen.
Maar Sasja ging naast mijn vader zitten en weigerde zich te verschuifen..het was dus in principe liefde op het eerste gezicht.

Ik weet zelf niet hoe oud en hoelang ze Sasja al hadden maar het komt er dus op neer dat ik deze hond al letterlijk mijn hele leven ken!

De jeugd.

Toen we naar Engwierum verhuisden (ik zelf heb de verhuizing niet bewust meegemaakt omdat ik nog heel jong was) ging Sasja natuurlijk mee. Ze was opzich heel onafhankelijk, je kon de deur open doen en ze ging zichzelf uitlaten..want je wist dat ze toch wel weer terug kwam! 
We hadden ook een supermarkt in het kleine dorpje (die inmiddels al gesloten is) waar Sasja altijd via de achterdeur glipte en terug kwam met stukken vlees! We gaven haar altijd genoeg te eten..maar toch kreeg ze het altijd voor elkaar om eten bij de ouderen te schooien.

Maar geliefd was ze -door vele-  niet...er was een keer dat Sasja lekker in de gang lag te "chillen" en wij waren gewoon in de woonkamer...totdat mijn moeder de geluiden hoorde dat van de brievenbus vandaan kwam (die uiteraard in de gang is). Blijkt dus dat er een kind Sasja zat te pesten door haar met een vishengel via de brievenbus te prikken!

Door zulke personen kan ik echt heel boos worden. Wat heeft zij jou aan gedaan? Denk ik dan. Mijn moeder werd dan ook heel erg boos op hem...

De verhuizing.

Toen mijn moeder een nieuwe vriend schreef, die in Rotterdam woonde en nu nog steeds, besloot ze dat ze wou gaan samen wonen, dus gingen wij met z'n 3en naar de grote stad! Helaas moest Sasja bij mijn vader in Friesland achterblijven...wat ik natuurlijk erg jammer vond aagezien ik haar mee wou nemen. Mijn moeder vertelde me dat Sasja al te oud was om de trappen op te lopen (wij woonden 4 hoog zonder lift in de flat), dus ik natuurlijk had ik er wel begrip voor.

Toen mijn vader een keer langs kwam (mijn ouders gingen toen nog normaal met elkaar om na hun scheiding) nam hij Sasja mee...ik had haar toen al een tijdje niet gezien dus ik moest wel een traantje wegpinken wanneer ik de zachte witte kracht (zo noemde we haar altijd) weer zag!

Weggelopen. 

Ik weet nog de keer dat mijn vader mij opbelde met het nieuws dat Sasja al een tijdje niet meer thuis kwam...natuurlijk stroomde er meteen tranen uit mijn ogen en raakte ik in paniek. Stel dat haar wat was overkomen? Dat ze ergens gewond op een weggetje lag...alleen de gedachte gaf mij rillingen, en nu nog steeds!

Gelukkig werd mijn vader na, pak een beet, een week gebeld dat zijn ouders Sasja hadden gevonden..Jahoor, madam was opgepakt wegens "land loperij" -_-. Dus kort gehouden...asiel zoekers hadden niks beters te doen dan Sasja oppakken.

Na nog een paar keer zijn weggelopen had mijn vader geen keus meer en moest ze in de achtertuin blijven...waar Sasja verassend genoeg niet zoveel problemen mee had.

Het einde. 

Ik vind het zelf nog steeds erg jammer dat ik geen normaal afscheid van Sasja heb genomen..maar ik weet dat ze gelukkig gestorven is. Normaal worden honden van haar ras (een kruising tussen een witte herder en een golden retriever) tussen de 10 en 15 jaar (gok ik), maar Sasja is maar liefst 19 jaar geworden! Daarom is en blijft zij mijn wonderhond!

Ik zal haar nooit vergeten en ik heb ook een foto van haar op mijn bureau waar ik elke dag nog naar kijk. Ze heeft een mooi leven gehad, ik ben heel blij dat ik mijn hele leven haar als beste vriendin heb gehad, ookal is het een hond.
"De hond is mens beste vriend" en dat heeft deze hond zeker voor mij bewezen! Je kan nu wel raden dat ik een trouwe honden mens ben..voor de aller liefste katten maak ik natuurlijk een uitzondering. 

Vele van jullie hebben een hond als beste vriend of er 1 gehad..ik wou jullie het verhaal delen over mijn beste vriendin!

r.i.p. Sasja, 27.07.2011

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heb zelf ook zo`n hond, maar die lijkt meer op een witte herder.
Duim en fan.
Heel mooi geschreven en ik pink ook een traantje weg mijn vierspan , Bonnie,Chica Dotje en Sophietje hangen aan de muur te schitteren , de herinneringen blijven ,.
Gelukkig hen id de gebroreders Mike en Spike , twee katers , heerlijk ,lief en mijn allssies, war hou ik van mijn schatten, zal nog wat worden als we in Spanje gaan wonen ! Nogmaals een pakkend en mooi verhaal !
Heel leuk verhaal,duim.