Dromen en Gedachten schimmen

Door Bastiaan gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ik had ooit eens een opdracht om een verhaal te schrijven maar ik had zoiets nog nooit gedaan en ben toen begonnen te schrijven over zaken waarmee ik mij opdat moment bezig hield en heb er een droom van gemaakt. Voor mij waren het GEDACHTEN SCHIMMEN

Gedachten schimmen

 

Ik zit aan de rand van een open plek in een bos ergens in europa, bergen met besneeuwde toppen zijn aan de horizon zichtbaar maar hier is de temperatuur erg aangenaam en zit hier dan ook in een korte broek en een losgeknoopt overhemd en met een witte hoed  op de stapel wolken gade te slaan die aan de toppen lichtgevend wit zijn en donkerder worden verder naar beneden, roofvogels zweven eronder om het landschap af te speuren naar voedsel.Zo nu en dan verdwijnt de zon achter een van die wolken en dan breken de lichtstralen en ziet men achter de wolken de strepen licht langs de hemel en ook tussen de openingen die nog in de wolken aanwezig zijn zoeken de zonnestralen zich een weg naar voren om toch deze plek te kunnen verwarmen.
Vanaf de bergen komt een klein beekje het landschap instromen en in het midden ligt een klein meertje waar het beekje via een klein watervalletje in uit komt.
Het geluid van het klaterende water word vergezeld van het geluid van krekels en een leeuwerik die hoog in de lucht zijn lied aan mij ten gehore brengt.
In de struiken die her en der tussen het hoge gras het landschap een mooie diversiteit geven  laten een roodborstje in een bramenstruik en winterkoninkje in een brem hun aanwezigheid blijken door het hoge geschetter dat zij produceren.
De geuren van de bloemen en grassen en de dennenbomen achter mij verspreiden zich hier in de lucht, vreemd genoeg bloeien hier alle soorten bloemen op de zelfde tijd zonder zich ook maar iets aan te trekken van de tijd waarin zij hun pracht zouden moeten tonen, vlinders hebben het hier dan ook erg naar hun zin en fladderen van bloem naar bloem om het stuifmeel en nectar tot zich te kunnen nemen en zo nu en dan even rustent op een bloem waardoor ik de tijd krijg om de kleuren van hen goed in mij op te kunnen nemen.
Ook gonst het van de insecten, en de bijen zijn druk om nectar en stuifmeel te verzamelen voor hun jonge larven, de koningin die nu wel tot 2000 eitjes per dag aan het leggen is en bepalend is voor het voortbestaan van het volk verdient met het beste van het beste gevoed te worden.
Aan de rand van het bos verschijnen herten en konijnen en ook een paar fazanten lopen foeragerend tussen het hoge gras.

Ik sta op en loop in de richting van het meertje en neem plaats naast het watervalletje op een rots en laat het geluid van het klaterende water goed tot mij door dringen.
In het water zwemmen vissen en een koppeltje kuifeenden, libellen zweven over het riet om insecten te vangen en een groene kikker laat ook zijn aanwezigheid horen..
Door het eentonige geluid van het water kom ik in een half hypnotisch bewustzijn en wanneer ik half tegen de zon in kijk zie ik een gestalte op mij af komen.
Het is een man met een grijze baard een hoed op en hij heeft een cape omgeslagen.
Een persoon uit het verleden met een bepaalde status wat je aan zijn kleding kunt aflezen.
Ik begin mij af te vragen wat deze persoon hier komt doen  maar ondanks dat ik graag alleen hier ben vind ik het toch niet erg dat hij mijn kant op komt lopen want de eerste indruk van deze persoon is dat het een zeer interessant figuur moet zijn.
 , iemand waarmee ik een lange conversatie mee zou kunnen houden over datgene wat hem zijn leven lang heeft geïntrigeerd en waar hij alles over zal weten, iemand die de mensheid iets heeft gebracht wat de wereld versteld heeft doen staan en sommige wetenschappers aan het wankelen heeft gebracht.

Waarom ik deze gedachten bij deze persoon heb weet ik nog niet maar ergens komt hij mij ook niet totaal onbekend voor, ik begin te twijfelen of ik deze man op de een of andere manier ergens van ken of in ieder geval al niet eens eerder heb gezien.
Als hij dicht genoeg is genaderd gaat hij naast mij zitten op een van de rotsen en kijkt mij aan en ik zie een paar ogen onder de rand van de hoed die mij niet meer loslaten.
Het zijn de ogen van een vermoeide man gegroefd door de tijd en gevormd door alle in zijn leven opgedane emoties.
Als ik mij uiteindelijk uit die blik los kan maken en hem verder in mij kan opnemen begint hij tot mij te spreken en vraagt met een zware kalme en ontspannen maar ietwat schorre stem waarom ik er voor kies om hier alleen te zijn en niet samen met vrienden of familie te verblijven.
Ik vertel hem dat wanneer ik alleen ben dat ik mij dan beter de plaatsen die mij erg aanspreken zoals deze goed in mij kan opnemen en de vragen die dan in mij opreizen over het ontstaan van deze idyllische plekken en wat het toevoegt aan het geheel goed kan overdenken.
Hij kijkt mij aan en zegt dat hij dat zeker in het verleden ook heeft gedaan en hij begint te vertellen.

Ik heb zeker 5 jaar op een schip rond gevaren over de wereld zeeën en vele uren alleen door gebracht met het bestuderen van landschappen, soorten van dieren en de biotopen waarin ze leven, vaak op kleine eilanden of soms wat verder in het binnenland  van zuid Amerika.
Ik verzamelde ook specimen van alles wat ik interessant vond en nam dat mee naar de boot om het te onderzoeken en op te sturen naar Engeland. 
Mijn eenzaamheid bestond er ook uit dat mijn wetenschap op dat moment niet door iedereen werd begrepen en zeker door de kerkelijke vaders werd verworpen.

Ik kijk hem aan en bedenk mij dat dit alles ergens een betekenis moet hebben want ook zijn verhaal is niet nieuw voor mij.
Met als ik hem beter bekijk opent hij zijn cape en zie ik dat hij in zijn hand een boek vast houd, hij reikt het mij aan en zegt  “misschien dat dit boek u kan helpen om antwoorden te vinden op enkele van uw vragen”     
Ik neem het boek aan en begin de kaft van het boek te lezen en dan beginnen alle puzzelstukjes op hun plaats te vallen op het kaft staat te lezen On the Origin of Species,    Written By:  Charles Darwin
Ik kijk hem aan en zeg ”dus u bent Charles Darwin” en hij knikt naar mij en zegt,

Ik hoop dat je door het lezen van mijn boek leert inzien dat uiteindelijk alles een functie heeft en verbonden is met elkaar, dat alles is gevormd door de tijd en zich heeft aangepast aan de omgeving om te kunnen blijven voorbestaan, en dat het erg belangrijk is om de juiste eigenschappen te ontwikkelen en anderen niet te verwaarlozen.

Hij staat op en loopt weer weg vanwaar hij vandaan kwam en laat mij achter met zijn boek dat de wetenschap in zijn tijd deed schudden op zijn grondvesten toen hij het uitbracht.

Ik zit daar nog even om het boek goed te kunnen bekijken en natuurlijk ken ik voor een groot gedeelte de inhoud wel en waarover het gaat.
Ik kijk nog eens rond en zie op dat moment een roofvogel naar beneden duiken om een Fazant te vangen en dat alleen omdat deze op dat moment niet tussen het hoge gras verbleef maar zo nodig zijn voedsel moest gaan zoeken op een open plek begroeit met mos waardoor zijn schutkleur geen functie meer had.
Een voorbeeld van natuurlijke selectie want het was natuurlijk niet slim van die fazant om daar te gaan foerageren en misschien dat er straks fazanten rondlopen die een natuurlijke angst krijgen voor openplekken of die zich niet meer op mos zullen begeven.
Is dat het gene wat Charles mij wilde mee geven dat alles een functie heeft en dat fouten maken desastreus kan zijn maar dat de zwakke elementen op deze manier worden weggenomen waardoor de soort alleen sterker word.
Wat zou dat betekenen als je dit gaat overdenken en het toe past in mijn leven en zou dat wel kunnen.
Waren er in mijn leven momenten die helemaal verkeerd gingen en ik onmiddellijk werd afgestraft maar uiteindelijk er sterker uit gekomen ben door er van geleerd te hebben door deze fout niet meer te maken, en heb ik eigenschappen verloren of onderdrukt die voor de toekomst misschien wel bepalend zijn ik denk het wel en dat zal wel niet alleen voor mij gelden maar voor  heel veel mensen.
Je moet dus ook oppassen dat je niet als alles goed lijkt te gaan gemakzuchtig word zodat je weer een makkelijke prooi zou kunnen worden voor mensen die het minder goed met je voor hebben, dit kan je vergelijken met de Galapagos pelikaan waarvan de vleugels onder ontwikkeld waren omdat ze geen natuurlijke vijand hadden op dat eiland en dus niet hoefden te vluchten, de vleugels dus eigenlijk niet nodig dachten te hebben en dat geld uiteraard ook voor de Dodo, die lompe vogel kon ook alleen lopen en was een makkelijke prooi voor de bemanning op schepen die naar Azië voeren om daar handel te drijven en halverwege de reis de Dodo’s mee namen aan boord als vers voedsel.
Maar de vinken op de Galapagos eilanden hadden zich uitermate goed aangepast aan de levens omstandig heden en deze hadden alles in hun voordeel waarbij de snavel het meest in het oog sprong door de verschillen maar hadden deze wel nuttig ontwikkeld per soort per eiland.
Ik zal de vinken maar als een voorbeeld voor mij zelf houden en bedacht blijven op alle valkuilen die ik in mijn leven nog tegen zou kunnen komen.

De eenzaamheid die hij voelde omdat hij door velen niet werd begrepen zou inderdaad ook op mij van toepassing kunnen zijn, door mij interesses en hobby’s die toch vaak wel afwijkend zijn van de meeste van mijn collega’s kan en wil ik daar ook niet te veel over praten.
Maar hij heeft uiteindelijk veel mensen weten te overtuigen door zijn volharding om zijn theorie te willen en kunnen bewijzen.

De conclusie die ik voor mij zelf hieruit opmaak en die Darwin mij denk ik mee wil geven is dat het belangrijk is dat je de goede eigenschappen  niet verwaarloost en tegelijkertijd andere probeert verder te ontwikkelen en daarnaast je mede mensen moet proberen te overtuigen dat datgene waar jij je mee bezig houd ook iets moois en waardevols is.

Ik loop terug naar de rand van de open plek en kijk nogmaals over het gebied waar ik deze mysterieuze ontmoeting had en het is werkelijk gebeurt want het boek houd ik in mijn hand.
De zon begint achter de bergen weg te zakken en het lijkt wel of de sneeuw nog witter is als voor heen nu de lucht ook nog begint te kleuren.
Ik loop het bos weer in op weg naar de realiteit van alle dag en enkele vragen die ik zal moeten overdenken, maar ook door deze ervaring met meer zelf vertrouwen en een positieve blik naar de toekomst kijk.

Graag zou ik wat reacties op mijn verhaal ontvangen.

Bastiaan

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi gedaan! Mijn duim en fan nu. Ben benieuwd wat er nog meer gaat komen allemaal......
Bastiaan, heel boeiend en leerzaam geschreven. Vooral de wijze waarop je je eigen 'meningen' (gedachten en schimmen) in het verhaal hebt verweven vind ik heel interessant. En welkom bij Xead. Een duim en je hebt een fan erbij.
Leuk bedacht,welkom op xead,duim en fan erbij.