Schrijverssites: encyclopedieën, bommen vol menselijkheden

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Fan zijn van een schrijver kent maar één betrouwbaar patroon. Dat van de lezer.

Zolang ik me herinner waren boeken mijn redding 

Schrijven had van nature in mijn leven geïntegreerd kunnen zijn

 

Alles wat los en vast zat las ik, maar gedachten noch gevoelens legde ik op papier vast. De kwaden kregen beslist geen inzage in mijn hoofd, waarin ik met onwerkelijke precisie alle misselijkmakende, maar eerlijkheidshalve ook gelukzalige momenten opsloeg...om later te gebruiken. Monnikenwerk was het, een meesterlijke oefening in geduld. Dat deed ik niet omdat ik misdadig was of enge geheimen had. Ook was er geen schaamte in het spel. Nee, zij die mij dagelijks met voeten traden, gemeen en achterbaks, hadden géén recht op mijn diepste wezen. Eenzijdig, zonder respect, namen zij samen het recht om mijn zielenroerselen te bespotten. Daarmee gingen zij mijn boekje ver te buiten. Ik koos er zelf al vroeg voor om eisers, emotionele chanteurs en manipulateurs niet te belonen.

Oh, als puber schreef ik, maar alleen wat 'men' weten mocht

Voor mij was het zeker dat de onbevoegden in mijn directe omgeving er inzage in namen en zo zette ik hen op het verkeerde been. Recht KRIJGT men namelijk. Dat unieke grote goed neemt NIEMAND zonder  uitdrukkelijke toestemming, maar ik geef het recht graag vrijwillig af aan wie het met liefde koestert. 

Pas toen ik gescheiden was, gemene pottenkijkers verdwenen waren, schreef ik vrijuit over wat me bezig hield. Gedichten. Zoektocht door mijn lot. Verliefdheid. De baby die ik had mogen krijgen, die ik onvoorwaardelijk liefhad. Mijn welp, die ik zou beschermen als een leeuwin. Dat dit toch niet lukte snijdt dagelijks door mijn ziel.

Soms was er de drang tot schrijven zoals eten en drinken. 

 

Zomaar. Zonder vooropgezet plan of doel. Ik wist dat mijn onderbewustzijn de pen ter hand nam en telkens was ik weer benieuwd wat er op papier verscheen. Liefdevolle verhalen, overtuigingen die weinigen in de buitenwereld deelden. Het onbeheerst rauwe, eerlijke, onmeetbaar liefdevolle in mij. Het behoort alléén mij toe. Wie me verwonderd bespotte om mijn diepste wezen, begreep niets. Tegen hen zweeg ik. Wie het niet van nature begrijpt kun je niets van een wonder uitleggen.

Een andere keer moest mijn innerlijk zwart op wit waarheid krijgen 

Omdat niemand wilde/kon luisteren/horen

 Er zijn veel redenen om te schrijven.

Een ieder neemt daarin zijn/haar eigen vrijheid.

Schrijven kon op die manier mijn uitlaatklep worden. Voor woede, verdriet of frustratie en intuïtief wist ik dat het bij mij hoorde wat men bij mij naar boven haalde. Wat men in mij oprakelt, stookt is m.i. niet andermans verantwoording, noch zijn of haar verdienste. Men kan enkel raken wat reeds aanwezig is. Die opgeschudde haat of liefde is niet van de ander. Daarvoor draag ikzelf geheel de verantwoording en voor de reacties van mijn getergde ziel of verliefde hart kan ik niemand schuldig verklaren. 

Projecteren van mijn gevoelens is volgens mij zelfs een zonde. Laat staan dat ik ook nog eens mijn gram bij de aanstichter van die gevoelens haal. Ik ben er dankbaar voor dat men iets in me los maakt.

Alles (haat of liefde) op papier kwakken zie ik als noodzakelijke overloopput van verdriet of boze gekwetste verstandsverbijstering. Een opengezette noodklep. Daarvan schep ik pas een verhaal of schilderij zodra het verwerkt is. Dan begint voor mij het echte 'genieten'. Zodra de gebeurtenis geheel is uitgediept kan het transformeren tot een zuiver creatief proces. Volgens mij heeft iedereen talent om op zijn eigen manier een gebeurtenis vorm te geven. Ik ben dankbaar voor de mogelijkheid om het met (en in) woorden uit te beelden.

 

Ooit hield ik uit pure puzzeldrang wel een dagboek bij

Wat me als kind was gelukt -mezelf trouw blijven- liet ik me als volwassen vrouw zéker niet ontnemen. Onverenigbare werelden botsten. Oneerlijkheden moesten (op de juiste volgorde) woorden vinden opdat ik er een touw aan vast kon knopen, zodat ik de rode draad kon vinden in het spel dat werd gespeeld. Mijn liefde en medeleven werd als een boemerang, middel om me te treiteren. Zoveel onbegrijpelijks gebeurde in die relatie dat ik houvast zocht aan voor mij begrijpbare zinnen, aan rotsvast geloof. Ik wilde de grip op mijn eigenheid niet verliezen. Me niet door de opeenvolging van achterlijke onverwachte reacties op laten schrokken, uit laten roken noch de ander de kans geven om mij te nihiliseren.


Nu publiceer ik op diverse schrijversites

Vanaf mijn eerste tekst bij B. P. begon een reis door tijd, mensheid, emotioneel volgroeide, maar zeker ook gestoorde persoonlijkheden, die via reacties hun en mijn innerlijke kracht schilderden. Schrik, onverwachte angst, (de)motivatie, karakter, hoopvol denken maar ook woede en frustratie komen ongehinderd via het scherm binnen zodra men zich begeeft op de gladde dansvloer van het publiceren.

Waarom ik nu wel in mij laat kijken?

Het lot leerde me harde lessen en "wie schrijft, die blijft." Mijn leven is getekend door ontkenning, maar tevens door onzuivere bewondering. Ik schrijf voor hen die bang zijn voor mij en mijn visie. Voor geliefden waarnaar ik zielsveel verlang, maar die mij door hun onvermogen verbannen, de mond snoeren. Ieder heeft zijn eigen setje gevoelige snaren om de muziek van te koesteren of te haten. Wie een ander geen succes gunt, kan me niet boeien. Ik laat hen links liggen en in hun gare sop doen ze me niets. 

De buitenwereld heb ik op een laag pitje leren zetten 

Een schrijverssite is toch een beetje als in de maatschappij staan 

Hoewel virtueel heeft men omgang met medemensen en men krijgt fans via natuurlijke selectie. Ik maak het hele scala van gevoelens mee, met en zonder fans. Namen noem ik expres niet want mezelf bezondigen waaraan ik een hekel heb zie ik als een soort omgekeerd masochisme. 

  1. Mensen die blijven boeien, al reageren zij nooit op mijn werk. In wezen vind ik dat wat asociaal, maar dat is mijn pakkie an niet. Zij hebben hun eigen motivatie, die ik niet ken.
  2. Voor sommige heb ik ontzag. Respect. Altijd komen ze met een prachtstuk. Goede lay-out, zinvolle inhoud waar ik iets van opsteek en tegelijkertijd is het commercieel.
  3. Voor anderen heb ik een zwak, al stikt het van taalfouten.
  4. Soms word ik kwaad. Waarom stuurt men pebeetjes waarin men manipuleert hun werk te lezen? Wie zegt dat ik dat NIET doe? 
  5. Er zijn er wiens werk ik onmiddellijk lees, al zegt de titel me niets. Omdat ik in hen herken waar ik met heel mijn wezen óók achter sta.
  6. Enkele mensen heb ik in mijn hart gesloten en alleen dáárom al lees ik hen, al zijn het geen ‘literaire wonderkinderen.’ We zijn tenslotte in principe amateurs en ieder heeft een eigen motivatie om te schrijven.
  7. Op een bepaald moment komt er ook een soort vermoeidheid om de hoek kijken. Factor tijd. Wie ik in het begin vaak prees, beduimelde, complimenteerde, zullen me nu wel eens missen. Dat is geen ontrouw.
  8. Soms komt een onderwerp zo vaak voorbij gefietst dat het is zoals met het nieuws of de uitgekauwde politiek: onderhand weet ik het wel.
  9. Het onderwerp zegt me niets omdat het bij een bepaalde leeftijd hoort, niet in mijn leefwereld (meer) past, maar dan kan ik de schrijfstijl wel waarderen.
  10. Inmiddels zijn er zoveel schrijvers, dat er wel eens een fan tussendoor glipt. Sorry.
  11. De irritatie die sommige schrijvers bij mij oproepen (en waarmee) wil ik niet uitleggen. Dat is van mij en wie de schoen passe, trekke hem aan! Of niet. Ook goed.

Het mooist van al?

Alle menselijke karaktertrekjes komen langs die in het echt ook bestaan. 

 

Het is dan even

net zoals in het echte leven

waar ik geen waardoordelen over hoef te geven.

Bij twee schrijversgemeenschappen voel ik me nog steeds erg thuis omdat er mensen rondwaren die ik waardeer en zo af en toe zou ik fans omarmend willen knusselen, om de oren slaan of knuffelen. 

Niets menselijks is mij vreemd.

U wel?

 

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Taco: ik ben altijd wat ik schrijf en Arcade, ik neem de complimenten in grote dank aan.
Heel knap, hoe je dingen op papier zet !Mijn Complimenten !
Gewldig persoonlijk artikel, je geeft iets van jezelf dat lees ik graag. Ik volg je voortdurend en nu kom je met een topartikel Duim taco
Wat een prachtig complimenten allemaal. Ik bloos tot onder mijn navel. De plaatjes? Via internet. Ja, kwetsbaarheid kan inderdaad kracht worden na zoveel pijn en moeite, monniken-denkwerk, een grote zak vol ervaringen, maar vooral via humor en zelfspot bleef ik mezelf... dank je Cor.
Hier ben ik ff stil van. Ik zou zelf nooit mijn gedachten, en gevoelens vooral, zo kleurrijk en beeldend kunnen ordenen en aan het papier / beeldscherm toevertrouwen. De illustraties. Hoe kom je erop? En wanneer je erop komt , hoe kom je eraan?
Ik vind het mooie van je stukken dat je doordat je je zo ogenschijnlijk kwetbaar opstelt, je zo krachtig en sterk de eindstreep haalt. Duizendduimen.
Hahahaha die Jack, inderdaad... maar zoals je ziet het is nooit te laat...
Over tussendoor glippen gesproken ? ;) D