De eerste keer.......................

Door Ankajohanna gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

De eerste keer alleen winkelen..............

Ze zeiden wel eens dat ik soms wat chaotisch kon zijn en aan teveel dingen tegelijk dacht.
Een van de weinige kritiekpunten die ik kon beamen.

Toen ik 21 jaar was kreeg ik mijn eerste dochter, ik werkte toen bewust niet en was constant met en bij haar.
Tot de dag kwam dat zij voor het eerst een ochtendje naar de peuterschool ging, omdat het goed voor haar was om ook met andere kindjes te spelen en om te gaan.
Ik bracht haar weg en vond het eigenlijk maar niets, maar ik had zo ook voor het eerst weer eventjes een paar uurtjes voor mezelf en besloot om wat kleertjes voor haar te kopen.
Samen met haar kleren kopen was een ramp, omdat zij altijd uit de buggy wilde om rond te gaan dribbelen.
Iedere moeder weet dat dit niet op schiet.

Ik ben er nog steeds niet achter wat er in mijn hoofd om ging die ochtend.
Intensief zoekend naar leuke setjes, waarbij er al een stapeltje over mijn arm hing, hoorde ik mezelf opeens de naam van mijn dochtertje hardop roepen.

Als je denkt dat er toen, logischerwijs, gelijk een lichtje ging branden, heb je het helemaal mis……

Omdat ik geen antwoord kreeg, riep ik haar naam namelijk nog een keer en nog een keer.
Steeds harder, je weet wel, dringender als je je kind niet ziet verschijnen…
Waarbij je de gekste dingen in je hoofd toelaat, waar ze zou kunnen zijn en het zweet je ondertussen steeds meer uitbreekt.

Ze had de neiging om altijd onder die ronde draaiende kledingrekken te kruipen waar de kleding aan hing, dus keek ik op een gegeven moment onder de rekken en rende van en naar de roltrappen.
Een vrouw die mij bezig zag, kwam op me af en vroeg of ik mijn kind kwijt was.

“Ja” antwoordde ik paniekerig, waarop ze mee hielp zoeken.
Een verkoopster die niet stond te verkopen, kwam ook helpen en met z`n drieen riepen we en zochten we.

Wanneer het moment kwam dat het tot me doordrong dat ze veilig en wel op de peuterschool zat, weet ik ook niet meer.
Wel dat ik langzaam overeind kwam met een verhit hoofd onder zo`n kledingrek vandaan, langzaam naar de andere kant van de winkel liep, de kleding ergens neer heb gelegd en via de roltrap onopvallend naar buiten ben gelopen.
Zonder iets te zeggen of op te kijken naar de behulpzame vrouw en verkoopster, die nog aan het zoeken waren.

Heel lang durfde ik niet meer in die betreffende winkel te komen, terwijl ik er toch langzamerhand aan gewend raakte dat mijn dochtertje veilig met andere kinderen aan het spelen was en dat ik vrijuit kon winkelen. 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha ik denk dat ik dat ook ga krijgen als het zover is!
leuk geschreven! duim