Soldaten in de loopgraven

Door Reaperke gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het leven van onze dappere soldaten in de loopgraven 1914-1918. Een beeld hoe zij en hun "vijand" zich voelden.

De loopgraven

 

In de loopgraven

De zwarte geur, doordrenkt met het slijk der aarde. De poelen vol zwavel zwerven tussen de velden. Ze omringen de gevallen soldaten, ze nemen ze mee op reis naar de eeuwige jachtvelden. De loopgraven zijn gevuld met angst, moed, heldendaden en schreeuwende officieren. Het fluitsignaal schreeuwt als een heks die aanstalten maakt tot het vreten van hun hersenen. De intense adrenaline neemt hen over alsof ze worden bezeten door een menigte rusteloze zielen.

b619e55898ac8653fc4caa1d89d3ca0cZGFuaWVs

De loopgraven vullen zich met een massa opdringerige fans van waanzin. De zoete eierachtige geur bedwelmt elk gevoel voor rationeel denken en de hypnose neemt een felle loop met elke vorm van zinvol leven. Aan ener zijde roept het gebrul een wraakzuchtige reactie op, de overgang van het zielige leed en afwachten in de donkerste nachten. De witte massahysterie neemt de vorm aan van een wolf beschermt door de roedel. Ze fokken elkaar op, de angstigen worden meegenomen door de menigte om door te gaan. Geen achterblijvers, oprukken, doorgaan, drink het bloed,absorbeer elke kogel, elke granaatscherf, verteer het zweet en drink de beker des levens tot op de bodem.

55c6017b10a9755ef3681b09ccb01e94aW1hZ2Ut

 

De aanval

Stijg op, hoog boven de massa, ze rolt als een gruwelijke golf over de loopgraven naar het slagveld. Ze vullen elke kuil met hun vlezige wanhoop, met hun rusteloze zielen en hun verlangen naar het einde. Elke granaat spuugt de koele zwarte aarde omhoog, scheurend en tergend als een vurige duivel vreten ze de soldaat. Hij heeft zijn brenger des doods stevig in de hand, zijn metalen wapen, zijn houten vriend. Elke kogel is een gebed zonder woorden, hij preekt met vuur en knallende voltreffers. Hun benen sleuren zich door de smurrie, ze wegen als lood en voelen alsof ze worden aangetrokken door de diepste creaturen uit de hel. Ze willen weg, maar kunnen niet. Nimmer kunnen ze terug naar de tijden van weleer, de zoete zomerzon die neerdaalt als een warme deken gevuld met zachte stille veren en hun de eeuwige stilte biedt tot in het diepste van hun zijn. De open hemel aanschouwen en het stilstaan van de tijd geeft hen de illusie te zijn waar nimmer een mens is geweest.

d6e426b58b11ad75f45e137a499a1066aWxsdXMw

De eerste confrontatie

Opnieuw de granaten als vurige hamers slaan ze neer, de furie van de goden. De splinters vliegen als parasieten rondom hen, zoekend naar het volgende slachtoffer om hen te verteren in deze waanzin vol leed. De nationaliteiten vervagen, geen Duits, Brits, Frans of Vlaams bloed kleurt anders, het leed wordt gedeeld aan elke zijde. Broederschap onder de gewone man neemt een loopje met de realiteit, waarom deze strijd, waarom deze haat onder de mensheid...

De menigte golft nog steeds als een waanzinnige vloed over het veld, op weg naar de zielige vijand die staat als een golfbreker, klaar om te weerstaan aan deze vretende, rollende, schokkende massa. De parasieten zoeken hun slachtoffer om toe te slaan, ze zoeken naarstig naar de zwakke plek, de achilleshiel. De ogen wijd open, vol angst en tevens vol zelfzekerheid in de goede afloop van de zoveelste slag. Ze zien deze vloed en staan verstijfd, schuddend met het wapen in de hand, het fluitsignaal zwepend als een ludieke melodie over de velden, het porren van de kameraadschap zet aan tot beweging. Een tweede golf komt in beweging, vriend, vijand, golf tegen golf en het slagveld gedraagt zich als een open zee.

9a497be23853d89b6f98fb990b49a55ddHJlbmNo

De finale confrontatie

Ze komen tot de eindeloze botsing, omcirkelen elkaar en rijzen tot de hemel als twee kronkelende slangen in een seksueel ritueel. Zoekend en bijtend naar de opening, de kans op overwinning. Ze rijzen en draaien, rijzen en draaien tot ze neerkomen met een hevige slag en alleen enkele dit gevecht hebben overleefd. Ze zoeken naar hun broeders, lopen tussen de doden, tussen de roep om hulp, verdoofd door de strijd. Vriend en vijand, mannen onder elkaar, geen onderscheid meer. Enkel nog het leed en het gevoel van verdwaasde verslagenheid, het fluitsignaal, terug...

Vrienden worden vergeten, angst slaat om hen heen en de menigte begeeft zich naar de veilige oorden vol poelen van miserie. De loopgraven zijn hun thuis, hun darmstelsel van moeder aarde waaruit ze worden gespogen om strijd na strijd te leveren, het fluitsignaal, de officier, de leider van deze waanzin. Laat onze broeders thuis, laat onze vrienden zijn,laat onze vijanden thuis, laat hen zijn. Laat de loopgraven gevuld en haal ze nimmer leeg. De leegte is alom en zal nooit worden gevuld met het bloed der verlorenen.

9f057b46713528b1c695484fc412e1cfdHJlbmNo

De loopgraven zijn onze thuis, voor nu, voor de jaren komende, ons leed...

dbaebce9c842f6aa7482517597c75c8cMDEtb29y

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja, wat moet je hier van zeggen? Het was een verschrikkelijke oorlog en voor velen is het een permanente graf geworden. Ze vinden nog steeds lichamen in de loopgraven. Dat is toch triest? Zoveel mannen en zoveel gezinnen die nooit hebben geweten wat er met hun kind, zoon, broer of man is gebeurd.
Prachtig geschreven!
Inderdaad Miesje11, en nog heeft de mensheid hier niets uit geleerd, niet na WO1, niet na WO2. Durven wij nog te zeggen dat we deze planeet waardig zijn?
Mooi stuk!
Zeer goed artikel! Hoop dat er nog volgen.
***Dikke Duim*** en groetjes van oussama..
Dank voor het stukje geschiedenis. Mooi geschreven. Duim erbij