Een boek naar mijn hart 1

Door Andebijk gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Sommige boeken laten een onuitwisbare indruk op me achter. In deze reeks wil ik er een aantal in het licht stellen. Mijn ongezouten mening, als ze negatief is, is niet kwetsend bedoeld, het blijft de mening van een liefhebber. Lees mee over lezen.

De Aardkinderen - Het Lied van de Grotten

Deel 6 van de cyclus De Aardkinderen is misschien het meest teleurstellend boek in een nochtans zeer goede reeks beschrijvingen van een mogelijk leven in de doorbraakperiode van de mens tot ons eigen ik. De talloze beschrijvingen van zoveel zoektochten naar vaardigheid en kennis zijn in deze reeks zeer realistisch beschreven, maar de intelligente lezer moet zeker de kracht opbrengen om één en ander te relativeren, omdat zoveel evolutie onmogelijk in één enkel individu gebald kan zijn. We mogen zeker niet vergeten dat overleven in die tijden en omstandigheden meer dan een huzarenstuk moet geweest zijn.

De auteur

Jean Auel is geen amateur-wetenschapper, en dit werk is de neerslag niet alleen van een academische studie, maar ook van gepassioneerd opzoekingswerk en niet aflatend zoeken naar een amalgaam van menselijke rassen, sporen van aantoonbare intelligentie, opbouw van realistisch aanvoelende cultuuruitingen en bezoeken aan archeologische sites, waar soms alleen de meest gepriviligeerde wetenschappers onder strikte voorwaarden mogen komen.

De zwakheden

Dat alles in een volkomen gefingeerde plot gieten, en dit zes turven lang volhouden, is net even onmogelijk als de avonturen van Ayla in één mens gieten, en haar met vallen en opstaan toch laten zegevieren over haar eigen menselijke zwakheid. Het meest storend aan dit zesde boek is precies zijn zeer late verschijning ten opzichte van de vijf voorgaande delen. Daardoor heeft de auteur gemeend door middel van hervertellingen van eerdere gebeurtenissen het geheugen te moeten ondersteunen. En dat heb ik als bijzonder negatief ervaren. Bijkomend is dat (terecht, nog steeds) veel belang gehecht werd aan het Lied van de Moeder. Of het echter nodig was dit zes-zevenmaal in zijn volle lengte uit te schrijven, om uiteindelijk de aanvullende strofe prijs te geven, betwijfel ik. Het is een verhaaltechniek gebleken die niet steeds tot aangenaam lezen leidde. Ik vond het na de tweede lezing ronduit vervelend, maar las het toch, omdat ik ergens één of andere variante verwachtte. Die is er dus wel gekomen, maar het lukte me niet het enthousiasme voor de eerste uitvoering te bewaren.

De zéér Amerikaanse verhaalstijl, met tot uitputting leidende uitweidingen hebben mijn leeslust niet vergroot. Als het van mij afhing, mocht het boek tot de helft herleid worden.

De heerlijkheid van vroeger en nu

Toch blijf ik een groot fan van de cyclus. Reeds als kind werd mij de liefde voor de vertelling over voorhistorische toestanden ingelepeld door een schoolmeester die als geen ander vertellen kon, en ons ongemerkt tussen de mammoeten, reuzenherten, wolharige neushoorns, sabeltandtijgers en holenberen liet wandelen. Ik ben bijna fysiek mee op jacht geweest in de woeste sneeuwvlakten, en met gevaar voor het eigen leven heb ik de speer in de oeros gedreven. Net dezelfde vertelkracht ging er van de eerste boeken uit, en weer stond ik tesamen met de jagers paraat... het is zeer opwekkende lectuur. En toch laat dit laatste boek een leegte achter. Een niet vervuld gevoel. Misschien gebeurde er wel teveel.

Zo heb ik van Lod. Lavki (1893-1954) als kind een boekje gelezen als rechtstreeks gevolg van de vertelkunst van mijn meester. Het was "Joeg", een voorhistorisch kind dat evenals Ayla begiftigd was met een zeer grote intelligentie, gekoppeld aan fysieke kracht, moed en doorzettingsvermogen. Lod Lavki was een priester-leraar, op de zelfde school waar ik mijn middelbaar onderwijs gevolgd heb, maar was reeds zeer lang voor mijn aantreden in deze school overleden.  

Een vervolg?

Komt er nog een vervolg? Het boek staat genoteerd als het laatste deel van de reeks. Maar is dat wel zo? Herlees het laatste hoofdstuk, en het is duidelijk dat het om een open einde gaat. De evenementen tijdens de afwezigheid van Ayla zijn te sprekend om dat niet te verwachten. Bovendien is er voor dit volk een gebeurtenis op til, waarvan de kiem in dit boek al aanwezig is. Als dat nieuwe boek er komt, zal ik zonder aarzelen weer aan de kassa aanschuiven. Maar dan hoop ik dat Jean Auel uit de fouten van deel 6 geleerd heeft. Het is helaas niet haar beste werk.

© Danny Peeters 29 februari 2012

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk geschreven verhaal maar wel lang geleden, komt er niets meer.
Pork geeft de DUIM.
DRIMPELS zijn als dromen in het water.
Welkom ABelle (Ancienne Belgique?)Ik zal binnenkort uw artikels doorpluizen. Ik hoop binnenkort nog meerdere dergelijke artikels te schrijven.
Leuk artikel,duim en fan erbij.