Ik als duivelaanbidder ergens in 1500 n Chr.

Door Kruimel gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

De schrijfopdracht van Verbijsterend grijp ik aan om jullie te vertellen wat ik ooit met eigen ogen gezien heb. Het is geen fantasie verhaal. Het brengt me terug naar een onderdeel van een regressietherapie, waarin ik terug ging naar een vorig leven. Het is dus niet iets wat ik me nu zo voorstel of wat ik graag had gewild. Het is een leven wat ik met mijn eigen brein gezien heb, een visioen, die ik tot de dag van vandaag nooit meer vergeten ben.

Ergens in 1500 n Chr.

Het was de tijd van de requisitie, waarin de kerk de grootste macht had. In die tijd was ik een jonge  man  van begin 20 en woonde op het platteland. Hoewel mijn  familie religieus was, had de kerk toch iets vernomen waardoor mijn familie beticht werd van ketterij. Op een dag kwam ik thuis en zag hoe een enorm gevecht in mijn ouderlijk huis had plaatsgevonden. Mijn eigen familie was uitgemoord. Ik wist zeker dat de kerk hier aandeel in had gehad en in heel mijn lichaam voelde ik hoe ik me hier tegen wilde verzetten en wraak wilde nemen.

Mijn eigen lichtje

Tijdens mijn regressietherapie moest ik via een wenteltrap naar beneden lopen en moest ik vertellen waar ik uit kwam. Ik kwam uit in ondergrondse gangen.  Ik moest mijn eigen licht meenemen, omdat de weg daar beneden donker was. Er hingen hier en daar wel wat fakkels met vuur, maar verder was het er toch wel donker. Het  medium vroeg mij wie ik was en hoe ik er uit zag. Om dit te zien moest ik boven mezelf gaan hangen en mezelf aanschouwen. Ik zag mijzelf als een man met donker blond haar  in een wit onderhemd en liep op blote voeten.  Ik wist ergens dat ik deze gangen kende. Het medium vroeg mij door te lopen en te gaan kijken waar ik uit kwam. Ik liep en liep en uiteindelijk belandde ik bij twee grote deuren.

Duivelse praktijken

Ik maakte de twee deuren open en zag achter die twee deuren een groep mensen staan in zwarte gewaden met van die mutsen. Het leek wel een beetje op de gewaden van de Ku Kux Klan, maar dan zwart. De ruimte was gevuld met kandelaren met kaarsen. De hele ruimte had een duistere uitstraling. Een ruimte waar rituele praktijken plaatsvonden. In het midden van de ruimte was een soort van altaar. Een rond altaar met een groot blok erop. Eén van de mannen zag mij en liep rustig naar mij toe. Hij kende me en begroette me. Hij gebaarde me de ruimte te betreden. De andere mannen kwam allemaal achter hem staan. Nog voordat ik me bewust was van wie zij waren en wat ik met hun te maken had, hadden ze me al te pakken. Ik werd vastgebonden op het blok. Ik lag daar vol angst. Wie en wat waren zij en wat gingen ze met me doen? De persoon die leek op de leider pakte een groot ritueel mes. Het kaarslicht weerkaatste op het blad terwijl het mes in een opwaartse richting bewoog. Nog voordat het mes mijn hart bereikte kreeg ik in een flits alle antwoorden op deze vreemde gebeurtenis.

Wie waren zij en waarom kenden zij mij?

Nadat mijn familie was uitgemoord voelde ik zo’n grote woede tegen de kerk dat ik wraak wilde nemen. Vanuit die wraakgevoelens heb ik een duistere groep opgestart. In plaats van het licht te volgen voelde ik de noodzaak naar de andere kant te gaan. De kant van duivelaanbidding, rituelen en zwarte magie. Ik was de leider van het geheel en had in korte tijd een groep mensen bij elkaar weten te krijgen, die zich ook tegen de kerk wilde verzetten. Echter na van loop van tijd, begon ik wroeging te krijgen. Ik kreeg last van mijn geweten. Mijn groep ging wel erg ver met hun rituelen en het leek uit de hand te lopen. In mijn hart wist ik dat dit niet de oplossing was en ik wilde eruit. Ik wilde ermee stoppen. Echter zou mijn groep dit nooit toestaan. Ik had mezelf tegen hen gekeerd en zij zouden mij nooit laten gaan. De groep voelde zich genoodzaakt mij het leven te ontnemen.

Levensles

Was deze hele visioen echt? Was het echt een vorig leven? Of het echt een vorig leven was weet ik niet. Ik weet alleen wat ik heb gezien en hoe echt het voelde. Het was als een  film die ik tot de dag van vandaag nog kan zien. Het is in ieder geval een verhaal met een persoonlijke boodschap. Wat was de les die ik hieruit kon halen? De les die ik hier voor mezelf uit kon halen was dat ik vanuit een soort koppigheid, het ontzettend recalsitrant zijn mijn ware aard kan vergeten. Dat ik vanuit die woede een kuil voor mezelf kan graven waar ik dan niet meer uit kan komen. Dat ik ten alle tijden, mijn ware aard moet volgen en mijn hart moet laten spreken. Dat ik mijn basis terug moet vinden. Dat ik moet leren dat bepaalde keuzes gevolgen met zich meebrengen die ik dan moet accepteren. Het medium gaf mij aan dat het feit dat ik mijn eigen lichtje mee moest nemen naar beneden, betekent dat ik in dit leven weinig hulp mag verwachten van boven. Ze zullen me wel een beetje begeleiden, maar het meeste moet ik toch zelf doen. Het feit dat mijn leven nu heel moeilijk is heb ik aan mijn eigen koppigheid te wijten. Er wordt wel eens gezegd dat hoe moeilijker je het in dit leven hebt, je dat te danken hebt aan het feit dat je, je lessen in vorige levens niet geleerd hebt. Misschien verklaart dit verhaal wel mijn altijd aanwezige afkeer tegen de kerk.

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een aangrijpend verhaal!
Wonderlijk! D
Waauwww. dit heb je heel mooi gedaan!
Een bijzondere ervaring. En zeker goed neergezet!
SamRain.. ik heb je gemist gisteren! Jammer dat je er niet was! Kom je de volgende keer ook? Want ben ook erg nieuwsgierig naar jou persoontje.. dank je voor je reactie!
Heel mooi geschreven en inderdaad, is het geen straf, maar een les dat je kunt meenemen in dit leven !
Heel bijzonder om mee te maken lijkt mij. En dit heb je ook erg mooi neergezet; dikke duim!