x

Misbruik melden

Bedankt dat je Plazilla wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

Een eend in nood

Door Remrov gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Jaren geleden had ik wel een hele vreemde ontmoeting met een eend. Het was winter, er lag sneeuw, en de eend was in nood.

 

Een eend in nood

Mijn hele leven heb ik al in Apeldoorn gewoond, op vijf jaartjes na. In deze vijf jaartjes woonde ik in Twello. Ik woonde daar bij de RIBW, een organisatie die net de naam RIWIS heeft gekregen. De RIWIS is een organisatie waar men terecht kan als je een ‘handicap of beperking’ hebt. Ik woonde bij de RIWIS in een begeleide woonvorm. Heel eerlijk gezegd denk ik niet graag over deze tijd na. Ik vond het namelijk een nogal moeilijke tijd en vond het daar alles behalve leuk en fijn. Maar er is één ding wat er in die tijd is gebeurd waar ik nog wel veel aan denk. En hierover zal ik je nu gaan vertellen.

 

Een kwakende eend

 

Ik was op mijn fiets op weg naar de supermarkt. Het was die dag mijn beurt om de boodschappen te halen en te koken. Ik moest erg voorzichtig fietsen. Het was winter en er lag veel sneeuw dus het was ook behoorlijk glad. Ik fietste tussen de huizen door richting een klein parkje waar ik altijd door moest om bij de supermarkt te komen. Toen ik in het parkje aan kwam zag daar zoals altijd vele eenden rondlopen. Een aantal eenden liepen over de bevroren beek en weer anderen liepen in de sneeuw tussen de bomen door. Alle eenden waren druk in de weer. Ik stopte even met mijn fiets om te blijven kijken. Ik ben altijd al dol geweest op eendjes.

 

 

Maar toen zag ik ineens één eend die gewoon stil in de sneeuw zat, en hij bleef aan één stuk door kwaken. Misschien is het niet zo raar dat een eend gewoon rustig zit maar ik had het gevoel dat er iets mis was. Alle andere eenden waren zo druk in de weer. Het was gewoon vreemd deze eend daar zo stil te zien zitten. Ik besloot te gaan kijken of de eend wel in orde was. Ik zette mijn fiets op de standaard en liep langzaam op de eend af. Normaal gesproken zou een eend dan weg waggelen als je zo dichtbij komt maar deze eend bleef stil zitten kwaken. Ik kwam langzaam heel dicht bij de eend en keek of er iets mis met hem was. Maar ik kon niets vreemd zien, behalve dan dat hij nog steeds stil bleef zitten. Er was duidelijk wel iets mis met de eend.

 

De boodschappen

 

Ik wilde ontzettend graag de eend helpen, maar ik moest verdorie de boodschappen nog doen. Het was al best laat en het was mijn taak om de boodschappen en het eten voor te bereiden. Ik dacht er een paar seconden over na en besloot toen heel snel naar de supermarkt te gaan en dan meteen hier terug te komen om de eend te helpen. Ik stapte heel snel op mijn fiets en scheurde naar de supermarkt. Gelukkig lag er niet zo veel sneeuw op de grotere wegen en de supermarkt was erg dichtbij. In de supermarkt deed ik alles zo snel als ik kon. Eenmaal buiten stapte ik weer op mijn fiets en fietste weer richting het park.

Eenmaal in het park aangekomen zag ik de eend daar nog steeds stil zitten. Ik stapte van mijn fiets en liep weer rustig naar de eend toe. Ik wilde hem niet bang maken. Ik ging op mijn hurken naast de eend zitten en aaide hem wat. De eend bleef wat kwaken. Toen pakte ik de eend op en bekeek of hij gewond was. Toen zag ik wat er mis was. Eén van zijn voetjes was helemaal koud en slap. Het andere voetje voelde gewoon warm en de eend kon deze bewegen, maar het andere voetje hing er levenloos bij. Dit was waarschijnlijk de reden waarom hij niet rond waggelde zoals de andere eenden.

 

 


Met eend en al naar huis

 

Ik besloot de eend te helpen. Ik deed de rits van mijn dikke winterjas wat open, pakte de eend weer op en stopte hem onder mijn jas met zijn buikje tegen de mijne aan. Toen deed ik de rits van mijn jas weer wat meer dicht. De eend was behoorlijk groot en zijn koppie stak net boven de jas uit, met zijn snavel in mijn gezicht. Ik stapte toen voorzichtig weer op de fiets en probeerde op gang te komen. Dit was best lastig. De eend was behoorlijk zwaar en hij zat steeds met zijn snavel in mijn gezicht. Maar gelukkig lukte het me om een beetje vaart te maken. Ik moest wel heel voorzichtig doen want het was echt glad, en ik moest de eend met één hand een beetje vast houden dus ik had maar één hand aan het stuur. Ik reed het park uit weer richting de huizen. Aan het eind van het fietspad moest ik links afslaan de woonwijk in. Ik probeerde wat te remmen maar ik raakte in de slip en gleed rechtdoor met de eend de bosjes in. Gelukkig viel ik niet en de eend bleef rustig onder mijn jas zitten met zijn koppie buitenboort. Ik manoeuvreerde mijn fiets weer de bosjes uit en reed de woonwijk in. Gelukkig had ik nu alleen wat grotere wegen waar niet zoveel sneeuw lag.

Een maal thuis gekomen zette ik mijn fiets gauw in de schuur en ging naar binnen. Geen van mijn huisgenoten waren thuis. Ik haalde voorzichtig de eend uit mijn jas en zette hem op de bank. De eend was een beetje vies dus ik pakte een oude krant en legde deze onder de eend. De eend keek wat rustig in het rond en leek het prima naar zijn zin te hebben. Hij was alleen wel een beetje te rustig naar mijn idee. Ik besloot hem wat eten te geven…misschien knapte hij daar wel wat van op. Ik liep naar de keuken en pakte wat brood. Ik gaf het aan de eend maar hij deed er niets mee. Ik liep weer terug naar de keuken om een bakje met water te halen. Ik ging voor de eend zitten, dompelde een klein stukje brood in het water en hield dit voor het snavel van de eend. De eend nam het stukje brood in zijn snavel en schudde hevig met zijn koppie heen en weer. De natte stukjes brood vlogen in het rond. Ik deed de andere stukjes brood ook in het bakje water en hield het bakje voor de eend. En toen begon hij er heerlijk van te smullen. Hij slurpte de stukken brood naar binnen en schudde steeds met zijn kop waardoor er allemaal stukjes brood over de bank vlogen. Ik zette het bakje water met het brood voor hem neer en de eend bleef ervan eten. Al snel was de eend een stuk levendiger en de bank zag er niet meer uit. Ik moest er wel om lachen.

 

Maar wat nu?

 

Hoe lief ik de eend ook vond ik kon hem natuurlijk niet houden. Ik besloot de dierenambulance te bellen en te vragen of zij de eend konden helpen. Ik liep de gang in naar de telefoon draaide het nummer van de dierenambulance. Ik kreeg een man aan de telefoon. Ik vertelde over de eend en vroeg of ze hem konden helpen. Ik moest mijn naam en adres doorgeven en ze zouden zo snel mogelijk komen. Ik hing de telefoon weer op en ging weer gezellig bij de eend zitten. Ik probeerde de eend weer te aaien maar dit keer begon hij een beetje met zijn snavel te bijten.
“Nou” zei ik, “Jij bent in ieder geval wat opgeknapt merk ik”.
Na zo’n 20 minuten zag ik het busje van de dierenambulance de oprit oprijden. Ik deed de deur open en liet een man en een vrouw binnen.
Toen ze in de woonkamer kwamen en de eend op de bank zagen zitten schoten ze allebei wat in de lach. Ze vertelden dat de meeste mensen een eend in een doos zouden doen. Dit was de eerste keer dat ze een eend zo lekker lui op de bank zagen liggen.

 

 

Ik vertelde ze waar ik de eend had gevonden en liet ze het pootje zien. De eend strubbelde nu een beetje tegen.
“Ja”  zei ik, “hij is net na het eten van wat brood wat pittiger geworden. Toen ik hem hierheen haalde zat er weinig energie in”.
De man bekeek zijn pootje en zei dat dit inderdaad het probleem was. Het pootje was gewoon helemaal lam en er zat geen leven meer in.
“Ik hoop dat jullie hem kunnen helpen”. Zei ik.
“We nemen hem gewoon mee en dan kan de dierenarts er wel even naar kijken” zei de man. “En dan moet hij waarschijnlijk naar een vogelopvang want in de natuurlijk red hij het niet zo”.
“Hij hoeft toch niet afgemaakt te worden he?” vroeg ik.
“Nee, dat denk ik niet” zei de man weer. “We gaan gewoon doen wat we kunnen”.

 


Afscheid nemen van de eend

 

De vrouw liep naar buiten om uit de auto een kooitje te halen voor de eend. Ondertussen pakte ik de eend weer op en aaide hem over z’n ruggetje.
“Nou, alles komt vast wel goed met je”. Zei ik.
Ik gaf de eend aan de man en hij stopte hem in het kooitje. Toen liepen de man en de vrouw naar buiten en ik liep achter hun aan. Ze zetten het kooitje achter in de bus en deden de deur dicht.
“Nou, bedankt voor de goede zorgen voor de eend” zei de man.
“Graag gedaan” Zei ik “ik hoop dat het goed komt met hem”.
“We gaan doen wat we kunnen voor de eend” Zei de vrouw.
Toen stapten ze allebei de auto in en reden de oprit af en linksaf de straat in. Ik keek ze nog even na en zwaaide naar de eend totdat de auto om de hoek verdween.

 

 

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Waauwww wat goed van je. Die eend heeft echt geluk gehad.
wat lief van je! Echt een grappig en hartverwarmend verhaal! Ik hoop dat die eend het uiteindelijk gered heeft.
Bedankt voor alle reacties.
@kaninchen, nee, ik heb jammergenoeg nooit meer wat van de eend gehoord. Was leuk als hij me even had opgebeld om te vertellen hoe het met hem was...haha.
Nee, ik heb me nog wel vaak afgevraagd hoe het met de eend afgelopen was. Maar als het slecht nieuws was geweest weet ik niet of ik het wel zo leuk had gevonden om dat te horen.
wat lief zeg, mijn dochter zou die eend natuurlijk weer niet meer afgeven, ik zou ze ook geholpen hebben zielig, ik kan geloven dat hij het daar naar zijn zin had op die bank jammer dat je niet weet hoe het verder met hem gegaan is. dikke duim van een dierenvriend. zo zouder er meer mensen moeten zijn, gelukkig stond er geen eend op het menu.
Mooi Remrov! Ik ken dat gevoel... een zielig dier? Luci neemt het dier mee!
Die eend heette vast en zeker Guus Geluk! Heb je ooit navraag gedaan wat er met de eend verder gebeurd is?
gelukkig kwam de eend jou tegen !