x

Misbruik melden

Bedankt dat je Plazilla wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

Wees muisstil schatje

Door Tandra gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Jarenlang heb ik me hierop voorbereid. Mijn verdriet naar de achtergrond geduwd om de focus op hem te houden. Zij heeft geen leven gehad, ik heb geen leven gehad, hij zal ook niets meer hebben. Nee, hij zal eindelijk zijn verdiende loon krijgen en dan zal ik zowel hem als zijn misdaad eindelijk loslaten. Daarna zal ik pas echt kunnen rouwen en stilletjes met een gerust hart sterven.

Vandaag gaat het gebeuren, ik heb het tijdstip en de plaats nauwkeurig bepaald. Maandenlang heb ik hem in het oog gehouden. Ik weet wanneer hij opstaat, wat hij doet voor hij de deur uitgaat. Ik weet waar hij werkt, hoe laat zijn pauze begint en wanneer zijn dienst eindigt. Wanneer en waar hij een pint gaat drinken en wat hij ’s avonds thuis doet. Elk detail staat in mijn geheugen gegrift, elke optie heb ik bekeken.
Ik ben nu sterk genoeg, mijn jonge lichaam is strak afgetraind, mijn geest scherp ingesteld op aanvallen. Maar hij is sowieso nog altijd sterker, het zal dus echt op de seconde aankomen. Maar ik kan het, ik weet dat ik het kan. Hier heb ik voor geleefd, voor dit moment. Sinds de dag dat ik te horen kreeg dat hij nog maar een jaar in de bak zou zitten.
Hij zal boeten voor elke seconde die mijn moeder geleden heeft, voor elke seconde dat ik haar heb moeten missen, voor elke godvergeten nachtmerrie waar ik geluidloos schreeuwend uit ben ontwaakt. Voor elke eindeloos pijnlijke sessie die ik heb moeten doorstaan in mijn eigen gevangenis waarin ze me zo lang hebben opgesloten. Het psychiatrisch instituut dat ik pas mocht verlaten anderhalf jaar voordat hij vrij kwam. En nu, na al die jaren van stilte zal hij de enige zijn die mijn stem zal horen, ik kan eindelijk mijn moeder ongehoorzaam zijn en doen wat ik toen niet kon.

Het is me gelukt! De adrenaline schiet nog steeds door mijn lichaam, ik stuiter van opwinding, het is me echt gelukt! Het heeft een bijna bovenmenselijke inspanning gekost, maar de maandenlange harde gevechtstraining heeft zijn vruchten afgeworpen. Ik ben er in geslaagd zijn slappe lichaam de kelder in te zeulen. Hij was echt te zwaar om ergens op te tillen, dus die moeite heb ik me bespaard. Zijn enkels heb ik stevig aan elkaar gebonden met plastic strips en zijn polsen zitten aan de metalen ringen gebonden die in de muur gemetseld zitten. Ik weet eigenlijk niet wat ze daar vroeger mee deden. Hij zit daar nu half rechtop. Nou ja, hij hangt meer dan dat hij zit, maar zijn hoofd kan hij niet wegdraaien, dat heb ik met een touw rond zijn nek tussen twee ringen gespannen.
Het moeilijkste was om hem zo ver te krijgen dat hij in mijn auto stapte. Maar het beest heeft uiteindelijk toegehapt. Hij was nauwelijks ingestapt of ik ramde de spuit al in zijn bovenbeen. Ik was niet eens echt nerveus, het was een fantastisch gevoel om mijn plan tot uitvoer te brengen. Ik had overal mee gerekend, alle mogelijke scenario’s uitgewerkt. Maar de lul was ladderzat, het was bijna te gemakkelijk. Hij ging na een paar seconden al knock out en zou zeker een paar uur buiten westen blijven.Eenmaal buiten de stad heb ik zijn armen en benen vastgebonden en het was niet eens zo moeilijk om hem bij de hoeve met mijn voeten uit de auto te kieperen en aan zijn enkels naar de kelder te sleuren. Tenslotte hoefde ik me niet druk te maken om een paar blauwe plekken.
Hij mag nu een dag sudderen terwijl ik me op het vervolg voorbereid. Ik weet  wat ik in zijn huis zal aantreffen. Het ultieme bewijsstuk werd nooit gevonden, simpelweg omdat de politie niet wist dat het bestond, ze hadden sowieso genoeg bewijs. Maar ik heb de afgelopen maanden gezien dat hij er regelmatig naar keek en dat heeft eindelijk vorm gegeven aan zijn straf. Tot ik hem ermee had betrapt wist ik wel dat ik hem moest straffen, maar ik wist nog niet precies hoe. Sindsdien is echter alles kristalhelder. Ik zal zoeken tot ik het vind, hij zal ondertussen niet weglopen en niemand kan hem horen, ook al is hij beslist niet zo stil als ik destijds.

Alle voorbereidingen zijn nu getroffen. Hij is al lang opgehouden met aan zijn boeien te rukken, zijn keel is rauw van langs het touw te schuren. Hij stinkt al behoorlijk ook, in feite past de geur prima bij zijn wezen. Ik heb hem nog wat water gegeven. Ik wil dat hij lang genoeg bij blijft om te beseffen wat er gebeurt. Hij probeerde te praten, maar ik heb zijn smerige klep direct weer dicht getapet.
Ik ben degene die nu mag spreken, hem laten weten wie ik ben en wat hem te wachten staat. Ik kan hem niet lijfelijk folteren zoals hij met mijn moeder heeft gedaan, maar hij zal eindeloos opnieuw de reden zien en horen waarom hij hier in zijn eigen uitwerpselen zal uitdrogen en verhongeren. Na al die jaren stilte is mijn stem eerst nauwelijks hoorbaar:
“Ik heb je gade geslagen destijds, boven in de slaapkamer van deze hoeve en later in je eigen huis, vrijwel elke dag sinds ze je hebben vrijgelaten. Je had geen idee van mijn aanwezigheid. Ik bleef door de jaren heen nog stiller dan jij die toch zo stiekem ons huis was binnengeslopen. Je hebt het nooit geweten, maar ik heb alles gezien. Alles, tot in de gruwelijkste details. Instinctief wist ik dat het minste geluidje alles nog erger zou maken. Helpen kon ik niet, mocht ik niet. ‘Wees muisstil schatje’ zei mama, “kruip in de kast en maak je heel klein, wees muisstil, geef geen kik, wat er ook gebeurt.’

Jij gebeurde…”

Ik heb een zere keel van die paar zinnen die ik zo lang in mijn hoofd heb rondgedraaid, geproefd en verbeten. Ook van de brok van opgekropte tranen die ik pas mag laten komen als ik straks boven in de kast mijn eigen spuit gezet heb. Ik draai me om naar de TV en zet de automatisch terugspoelende videorecorder met de tape van mijn moeders bloederige moord aan en verlaat voor altijd de kelder.

© Tandra

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Proficiat! Echt geweldig goed!
Krijg dit net onder ogen via facebook van Verbijsterend. GEWELDIG! heel spannend, zat er helemaal in!
Prachtig geschreven! Kan er geen betere woorden voor verzinnen!
Dit is heel goed geschreven!
wauw!
hiep hoeraaaaaaa!
dank voor jullie fijne reacties, dat is zeker een aanmoediging om meer fictie te gaan schrijven :)
Tromp zegt:een geweldig goed geschreven verhaal. Spannend tot aan het einde. Een fantasie(naar ik aanneem)die heel goed verwoord is. Een verhaal dat veel emoties bij mij oproept. Knap gecomponeerd en met vaart geschreven.

'Chapeau'! Dit is het lezen meer dan waard. Zelfs herhaald
lezen loont de moeite.

Complimenten voor de autrice. DUIM (3 x)!