x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Deel 7: Tentoonstelling in Brussel, mijmeren op de trein naar Mechelen

Door Subo gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Er groeit iets tussen twee zielen. Ze zitten nog tussen verlangen en gemis tot er onverwachte wendingen alles in vraag stellen.

http://www.xead.nl/deel-6-tentoonstelling-in-brussel-mijmeren-op-de-trein-naar-mechelen

Tussen verlangen en gemis


" ... Simon ",  ze raakte lichtjes zijn hand aan  " ... Simon, ik heb een beetje meer tijd nodig ".
" ik begrijp het,  wil je dat ik nu weg ga ? ... "
"  eh ... ja, ... nee, nee ... "
Ze schaterden het uit allebei. Het brak de erotische spanning in de lucht.

"  Ja, nee, nee,  dat is één keer ja en twee keer nee,  ik heb een voorstel : zullen we samen iets gaan eten?  Ik nodig je uit als ik mag,  we wandelen langs de Vaart naar het centrum van de stad en onderweg zal ik je tonen waar ik een appartement gehuurd heb, dan zie je zelf of het te dichtbij is."
 

" mmmm,  ja, graag. Of, ik zou zelf ook  iets kunnen klaarmaken ?"
Ze had al spijt van dat voorstel,  want wat als de avond té lang duurde,  wat als ze niet kon weerstaan aan .... ?
Simon nam haar twijfels weg.
" Kom Elise,  ik wil je graag uitnodigen en ook mijn appartement tonen."

 


Ze wandelden langs de Vaart,  zo dicht naast elkaar dat ze mekaar soms raakten .
Het was elkaars grenzen aftasten.

Toen ze aan het appartement van Simon kwamen,  schrok Elise,  nauwelijks tien minuten stappen van bij haar !
Simon schrok van iets héél anders.

 

Gevaarlijk spel


Hij zag een kind op de brug over de Vaart evenwichtsoefeningen doen,  een paar andere
kinderen lachten en duwden elkaar,  de jongen verloor zijn evenwicht,  in zijn val raakte zijn hoofd de ijzeren rand van de brug.
Hij verdween onder water. Simon aarzelde geen ogenblik,  terwijl hij naar de plaats liep waar het kind in het water gevallen was, gooide hij zijn mantel en schoenen uit.
Hij dook en zwom tussen de aangelegde plezierboten naar de plaats waar hij de jongen het laatst gezien had.
Hij bleef onder water en zag praktisch niets door de vervuiling, moest even boven komen om lucht te happen en dook weer.
Het volk stroomde toe en in de verte hoorde Elise de sirenes
van ambulance en politie. Ze stond aan de grond genageld. Zag Simon niet .

Angst

 

De duikers van de brandweer doken met verschillenden tegelijk . Ze haalden Simon boven,  in zijn hand de hand van het bewusteloze kind. 
Elise liep naar de ambulance, riep op Simon. Ze reden weg.
Elise dacht snel na,  liep naar die ene politieauto die er nog stond en hijgend vroeg ze:
"Kunt U me alstublieft naar de kliniek brengen waar mijn man heengebracht is,  ze hebben hem net uit het water gehaald,
hij is achter een kind gesprongen, ik weet niet hoe het met hem is ". Het huilen brak haar stem .

De agent die haar naar de kliniek bracht keek opzij:
" U bent toch Mevrouw Schutters ? Of vergis ik mij ? Is het Mevrouw Visser ? "

Elise herkende één van de twee agenten die enkele dagen voordien bij haar waren .
Haar gedachten waren zo verward door de angst om Simon dat ze zei " Visser,  ja Visser" .
De agent keek zijn collega aan . Hier klopt iets niet.

Spoedgevallen


Op spoedgevallen mocht enkel de naaste familie,  één tegelijk binnen.
De moeder van het kind stond handenwringend te wachten tot ze bij haar zoontje mocht. Elise hoorde haar net de naam vanhaar zoon noemen "Marcus Visser , 10 jaar".
Een verpleegster begeleidde de moeder achter de gordijn waar haar kind aan beademingsapparatuur lag.

Ze vroeg aan een voorbijlopende witte jas " het kind,  leeft het kind ? En Simon Visser ?" "Nu niet Mevrouw"
De agenten die informatie verzamelden,  vroegen haar identiteitskaart  : - Elise Schutters,  ongehuwd - ....
Ze moest mee naar het politiebureau om een getuigenis af te leggen. De hoofdreden was echter dat er teveel was dat niet klopte in de informatie die ze tot nu toe hadden.
 

" Maar Simon ?,  ik moet eerst weten hoe het met Simon gaat ? !!! "   
De agent zuchtte en reed verder.
De mantel en schoenen van Simon Visser lagen al op het politiekantoor. Elise zag het toen ze binnen kwam .
Het snoerde haar keel . Een vrouwelijke agente leidde haar naar een aparte kamer.
Ze zette zich aan tafel tegenover Elise.
" Mevrouw Schutters,  ik zie op uw identiteitskaart dat U ongehuwd bent,  aan de agent verklaart U dat Simon Visser uw man is, hij gelooft U en voert U naar de kliniek waar  Simon Visser
 en Marcus Visser binnengebracht zijn.
Kunt U ons uitleggen waarom U gelogen hebt ? Graag de waarheid.


Elise voelde zich ineens ontzettend moe  . Wat wist zij eigenlijk van Simon, buiten dat wat hij zo oprecht vertelde deze namiddag - wat leek het ver ! -
 Had Simon haar belogen ? Was Simon Dood ? Wie is Marcus Visser,  en die vrouw, zijn
moeder. Ordeloze gedachten raasden door haar hoofd als een hogesnelheidstrein.
Ze vertelde de agente,  zo goed en kwaad als ze kon op dat moment,  het verhaal sinds ze Simon de eerste keer zag en hem een tas koffie aanbood.

Alles werd genoteerd . De agente bood haar iets te drinken aan en een sigaret. Ze was nu rustiger.
Ze kreeg een vermaning van de politie omdat ze  gebruik had gemaakt van de diensten van de politie op basis van een valse identiteit.
Het zou bij een vermaning blijven. Toch werd haar verboden naar de kliniek te gaan tot er duidelijkheid was .

Er was klacht ingediend tegen Simon Visser door Mevrouw Visser . Weliswaar een hele tijd geleden.

 


Elise kon niet geloven wat ze hoorde,  in één klap was Simon Visser van tweelingziel tot schurk geworden. Ze vergat bijna zijn moedige gedrag ... hij had geen
seconde geaarzeld om in het water te springen....hoe verwarrend was dit alles .
Ze stapte naar huis, huilend.
Toen ze thuis kwam was ze een wrak. Ze liet zich in de zetel vallen en bleef snikken tot ze uitgeput was.

Uren later droogde ze haar tranen , zette de CD-speler aan - de CD van deze namiddag lag er nog in - opnieuw kreeg ze het moeilijk bij de herinnering.
 Dezelfde muziek,  van de sereniteit van deze middag bleef enkel nog twijfels over.
Ze moest nadenken,  alles op en rijtje zetten en vooral stoppen met Simon te veroordelen.

 

Marcus? Sonia?

Op spoedgevallen kwam Simon bij,  hij was even bewusteloos geweest door zuurstoftekort ...denken was moeilijk.
De nachtverpleegster kwam bij hem en stelde hem gerust... enkele dagen blijven om te zien of U geen infectie opgelopen hebt door het vervuilde water en dan mag U naar huis.
"Het was héél moedig van U Mijnheer Visser, U hebt uw zoontje gered en"... Simon sprong op "Zoontje ? Ik heb helemaal geen zoontje. Ik heb geen kinderen ! "

De verpleegster keek hem eigenaardig aan en drukte op de bel voor de spoedarts. Ze herkende deze man,  enkele dagen geleden was hij hier verward binnen gebracht,  na aangereden te zijn .... misschien
had het zuurstoftekort hier iets mee te maken.

Voorzichtig zijn.
Enkele chambrettes verder lag Marcus Visser,  de kleine jongen had hoge koorts en ijlde. Zijn moeder zat naast hem.
Hield zijn hand vast, fluisterde stilletjes in zijn oor ." Marcus,  jongen wat een geluk dat je papa er juist was. Hij heeft je gered, hoor je het Marcus,  je papa heeft je gered."
Marcus mompelde "Papa" en rilde van de koorts.
Sonia Deroost keek naar haar zoon,  uiteindelijk zou hij dan toch een vader krijgen, dacht ze.
Marcus was geboren negen maanden nadat ze Simon verlaten had voor een jongere man. Toen ze zes maanden zwanger was had hij haar verlaten.
 Vanaf toen ging het bergaf met haar. Van het luxueuze leven met Simon was ze terechtgekomen in de hel van armoede.....hoe dom van haar .
Ze was teruggegaan naar Simon toen ze bevallen was van Marcus,ze zou hem zeggen dat het zijn kind was.
Ze had Simon niet kunnen vinden.
Hun mooie huis in Leuven leek al maanden verlaten er stonden nieuwe sloten op de deur,  dat had ze geprobeerd. Ze ging terug naar Antwerpen.
Had geen inkomen en een kind,  bij het OCMW kreeg ze een leefloon. Ze geloofden haar verhaal en zochten ook naar Simon .
Ze had nooit de laatste echtscheidingspapieren getekend,  waardoor er geen bekrachtiging was,  dacht ze,  dus had ze recht op een deel van het geld van Simon.

Marcus kreunde eventjes,  de koorts was lichtjes gezakt,  niet veel....hij was nog niet buiten gevaar.
Uiteindelijk was ze toch van het kind gaan houden,  al wou ze het eerst ter adoptie afgeven.
Ze was blij dat ze het niet gedaan had. Nu zouden ze een goed leven krijgen. Wat een geluk dat ze te horen gekregen had dat ene Simon Visser direct in het water gesprongen was om haar kind te redden.
Sonia Deroost had een gehaaide geest.
Destijds had ze klacht ingediend tegen Simon,  had verklaard dat hij haar uit het huis gezet had en haar totaal berooid, in de steek gelaten had.

Die goedzak van een Simon zou er wel inlopen,  misschien zou hij zelfs blij zijn met deze kant en klare zoon.
De verpleegster kwam de koorts van Marcus opnemen,  zien hoe hij evolueerde.... ze was redelijk tevreden en zag hoe Sonia de hand van Marcus vasthield.
 Ze glimlachten naar elkaar. "Het komt wel goed met hem " zei de verpleegster.
"Dank u, dan is het wel verantwoord als ik nu eventjes naar huis ga slapen en bekomen van de emoties" zei Sonia Deroost  héél minzaam.


"Zeker Mevrouw,  hij is in goede handen,  rust maar goed uit " zei de verpleegster Sonia nakijkend.
Sonia Deroost was zo in haar nopjes met haar slimme plannetje dat ze niet zag hoe de verpleegster haar nakeek. Tijdens de nachtdienst waren de gordijnen van de chambrettes op spoedgevallen open,
omdat het voor het personeel van de nachtdienst overzichtelijker was.
Vanaf de balie konden ze ieder bed zien.
Simon lag nog wakker, te bekomen van de emoties van de dag,  Sonia Deroost stapte voorbij zonder hem te zien.
Dat was haar tweede fout die avond.
Simon schrok en geloofde zijn ogen niet,  wat deed Sonia....hier ? Marcus' Visser' ? .... Mijn God ! Wat is hier gaande ?
Ze gaan me gek verklaren,  dacht Simon. Hij voelde een groot verdriet, miste Elise,  waarom is Elise hier niet ?
Misschien was ze geweest toen hij bewusteloos lag, hij drukte op de bel, hij moest het weten.
De verpleegster kwam snel.
" Ik ben erg ongerust,  deze namiddag, net voor dat jongetje in het water viel,
 was ik met mijn vriendin op weg naar een restaurant, dan is alles zo snel gegaan ...ik weet niet, is zij hier geweest ?
Weet ze dat ik hier lig ? Haar naam is Elise Schutters.
" Nee , Mijnheer Visser, er is niemand geweest, tenzij uw vrouw vermoed ik,  ze zal gedacht hebben dat U sliep,  want ze is net buiten gegaan.
Naar huis.

Het gezicht van Simon werd bleek . Rustig blijven dacht hij. Dit was erger dan zijn ergste dromen.


 

klik hier voor deel 8:

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je Madamex, doet me echt plezier!
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Heerlijk, heerlijk. Heb weer genoten van dit heerlijke verhaal.
@ ROSE-LOVE... zodra ik klaar ben met de illustraties want dat is voor mij het meeste werk en veel knoeien :)
Ik meen het helemaal Subo! En daarom.. wanneer komt het vervolg?;)
Ik zit er helemaal in...
Dank je Rose-love... echt?
Goed geschreven! Ik zag op het forum dat je iets geplaatst had, ik mis zoveel...
Zoveel verhalen en zoweinig tijd..
Je stijl is heel prettig!