Dan ga ik naar jou - 1

Door 429258 gepubliceerd op Saturday 24 November 17:07

Ik vind het geweldig wat Madamex doet, dus ga ik hetzelfde doen: Alle opbrengsten van dit verhaal gaan naar KIKA - Stichting kinderen kankervrij, dus als je wilt helpen.. Dit is mijn verhaal dat ik ooit eens op Xead had geplaatst, maar weer had verwijderd. Nu ga ik het er weer opzetten om KIKA te steunen.

Ik viel in een duizelingwekkend, zwart gat. Van alle kanten hoorde ik stemmen, die hetzelfde zeiden: “Het is jouw schuld! Jouw schuld. Schuld!” Ze bleven het herhalen als een echo. Julia’s hand verscheen en ik probeerde hem te pakken, maar hij was te ver weg. Julia keek naar me, met een blik vol wanhoop en verwijten. Ik bleef vallen en de stemmen vervaagden, plotseling stond ik in een witte ruimte. Er was alleen maar wit om me heen. Het was akelig stil en ik was helemaal alleen. Julia verscheen weer. Ik ging achter haar aan, probeerde haar te pakken, maar toen ik haar vast wilde grijpen, verdween ze. “Schuld.” 

Badend in het zweet werd ik wakker. Julia. Het schoot door mijn hoofd en ik probeerde de akelige droom uit mijn gedachten te krijgen. Tranen sprongen in mijn ogen. Julia. Ze zou niet meer terugkomen en het was mijn schuld. Schuld, het woord kwam steeds terug in mijn dromen. Duizend keer zeiden mijn ouders dat ik er niets aan kon doen. Maar ik had het kunnen voorkomen. Ik sloeg de dekens van me af en stapte uit bed. Ik liep naar het grote raam in mijn kamer en keek naar buiten. De nacht was donker en somber. Precies zoals ik me voelde. Ik staarde naar buiten, althans, probeerde dat, maar ik zag eigenlijk alleen mezelf en vaag het beeld van de huizen achter ons huis. Het was nu 2 uur in de nacht en ik wist dat ik niet meer kon slapen. Die akelige dromen ook. Ik liep naar mijn bed en pakte mijn kussen en trok mijn deken van mijn bed en ging op de brede vensterbank zitten. Het was lente, maar in mijn hart voelde het alsof het winter was. Met kille, koude sneeuw en donkere dagen. Ik probeerde niet te huilen, maar het lukte niet. Een wanhopige snik ontsnapte en de tranen begonnen over mijn wangen te stromen.

Klik hier om verder te lezen >>

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je staat natuurlijk bij mijn favorieten en o reken maar dat ik je ga volgen... en klikken natuurlijk.
Als het kon twee duimen, 1 voor de opbrengst 1 voor je verhaal ! D
Mooi geschreven, ik ben benieuwd naar het vervolg.
Ontroerend onder woorden gebracht. zie uit naar het vervolg. Duim en fan.