Indringers in het geheimzinnige huis.

Door Srientjj gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Een vrouw en 2 kinderen wonen in een groot huis. De vrouw kan het niet allemaal alleen aan en vraagt steeds weer huishoudsters maar ze gaan ook allemaal altijd weer weg. Nu neemt ze er 3 aan en die blijven, maar er gebeuren ook steeds vreemde dingen en die kinderen zien dingen.

Het is donker.
De kinderen slapen, allebei in 1 dezelfde kamer.
Ze heeft een zoon van 5 jaar oud en een dochter van 8 jaar oud.
De moeder in een andere gang, een grotere kamer.
De vader zit in het leger en is uitgezonden, is al 2 jaar weg.


Op een vroege ochtend gaat de bel, de moeder schrikt, het is nog zo vroeg.
Ze doet de deur open en ziet 3 mensen voor de deur staan, 1 oudere man en 2 vrouwen.
Ze stelde zichzelf voor en werden binnen gelaten.

Ze kregen een rondleiding door het huis heen maar dat vonden de werknemers niet nodig, want ze kende het huis al heel goed, omdat ze vroeger er ook al in gewerkt hadden.
Toch kon de vrouw het niet laten om een uitgebreide rondleiding te geven, want er waren heel veel regels verbonden aan het huis in verband met de kinderen.

Er mocht maar 1 deur tegelijkertijd open, dus als je de ene kamer in ging en er weer uit wilde, moest de deur eerst dicht en dan pas de ander open.
En overdag moesten de gordijnen dicht als de kinderen in de buurt waren.
De kinderen waren namelijk allergisch voor het daglicht, ze krijgen bultjes en rode vlekken ervan en uiteindelijk heel veel pijn, ze kunnen er dood aan gaan.

Na de rondleiding ging ze naar de slaapkamer  van de kinderen om ze voor te stellen aan de nieuwe huishoudsters en tuinman.

Na verloop van tijd begon iedereen te wennen aan de situatie en de kinderen aan de nieuwe mensen in huis.
Het meisje wilt het hebben over die ene avond toen mama helemaal gek was geworden en die vorige werknemers zijn weggegaan van hun.
Maar iedere keer als ze erover begon werd het kleine broertje boos en schreeuwde erdoor heen dat er helemaal niets gebeurd was die avond.

De moeder die was erg streng en erg gelovig.. deden de kinderen iets fout of hadden ze gelogen?
Dan hadden ze 3 dagen straf en moesten ze uit de bijbel lezen, de hele dag door en uiteindelijk om vergiffenis vragen.
Die kinderen die geloofde niet zo heel sterk in de bijbel en de moeder was daar boos om.

In de nacht praat het dochtertje met een andere jongetje die daar in het huis is, Victor, haar broertje die vind het maar eng en denkt dat ze steeds tegen zichzelf praat met 2 verschillende stemmen.
Het jongetje Victor waar dat meisje mee praat, die zegt dat ze weg moeten gaan, dat het hun huis is en dat ze hun met rust moet laten.
Het meisje die snapt het niet en zegt dat het hun huis is en altijd hun huis is geweest en dat het jongetje weg moet gaan.
Haar kleine broertje wilt haar nog steeds niet geloven wanneer ze vraagt of hij alsjeblieft tegen die rare jongen Victor wil zeggen of hij weg wilt gaan omdat het hun huis is.
Maar het kleine broertje is te  bang en gelooft het niet.
De gordijnen worden open getrokken, maar gelukkig is het nacht.
Maar het broertje wilde maar niet kijken en dacht dat zijn grote zus hem aan het pesten was, zoals altijd.

In de ochtend vertelt het meisje aan haar moeder dat er een jongetje in huis is die zegt dat ze weg moeten gaan.
Die moeder gelooft niet in dat soort onzin en vind dat ze moet stoppen met liegen en dus krijgt ze straf.
Haar broertje was de hele tijd aan het klagen en boos aan het doen tegen zijn zus en kreeg ook straf.
Allebei in een aparte kamer moesten ze uit de bijbel gaan lezen.

De moeder zit in de woonkamer een boek te lezen, als ze ineens gehuil hoort.
Ze denkt dat het haar zoontje is en rent naar die kamer toe om te kijken wat er aan de hand is.
Ze komt de kamer binnen stormen en haar zoontje schrikt.
Er was niets aan de hand, dus die moeder die vraagt wat er was en waarom hij had gehuild.
Maar haar zoontje zei dat hij niet had gehuild en dat hij aan het lezen was.

Langzaam ging ze weer terug naar de woonkamer om verder te gaan lezen en toen hoorde het weer, gehuil.
Dus ze rent naar haar dochter toe die in de muziek kamer zit, zodra ze binnen stormt zegt haar dochtertje dat ze nog lang niet klaar is met dat stuk lezen.
Die moeder vraagt waarom ze huilde en dat ze zich echt niet hoefde te schamen.
Maar het meisje had echt niet gehuild en toen zei ze er bij dat Victor aan het huilen was en dat hij nu weer weg is gelopen.

Die moeder heel erg boos op het meisje want wie was nou Victor? 
Ze bracht de kinderen bij elkaar en riep alle 3 de huis houders en vroeg ze alles te onderzoeken of er iemand anders is huis is.
Ook zij zelf ging zoeken met een geweer.
Zo bleef ze rare dingen horen, ze hoorde iemand op de piano spelen, dus ze rent er heen, doet de deur open en iemand stopt met piano spelen.
Maar er is niemand, ze wilt de deur achter zich dicht doen, maar dat lukt niet want iets of iemand wilt hem open duwen, en zo duwt ze me alle macht tegen die deur aan maar hij wilt maar niet dicht gaan en dan krijg ze de deur heel hard tegen zich aan en valt op de grond en toen ging de deur dicht.

Verbaasd en bang ging ze terug naar haar kinderen nadat ze de piano klep op slot had gedaan.
Toen zag ze dat de deur open gehouden is, boos rent ze naar de huis houders en geen van allen had de deur open gelaten, maar dat wilde ze niet geloven, maar zij was de gene die het laatst bij haar kinderen was geweest en ze gaf toch maar de oude vrouw de schuld, want zo iets zou ze nooit doen.

Ze bracht haar kinderen naar bed en ging weer naar de muziek kamer en daar schrok ze want de piano klep was nog omhoog.
Toen hoorde ze iets boven, ze rent naar boven.
Het geluid kwam van de rommelkamer vandaan, daar zitten allemaal spullen van de vorige bewoners en die bewoners van daarvoor.
Ze hoort stemmen :'' Ze is er'', ''kan ze ons zien'', '' ze moet weg''
En ze draait helemaal door, trekt alle doeken van die spullen af en hoort de deur dicht slaan alsof die mensen de kamer uit zijn gegaan, het was ook ineens stil.

Ze stond in die kamer, helemaal van streek, wist niet meer wat ze moest denken of geloven.
Hadden haar kinderen gelijk? Spookte het in het huis?
Toen zag ze een oude doos, met foto's erin.
Foto's met allemaal oude ''slapende'' mensen.
Toen ze ze aan het bekijken was stond ineens de oude vrouw die voor haar werkt achter haar.
De moeder verteld dat ze het zo vreemd vind dat al die mensen slapen op die foto's.
De oude vrouw verteld haar dat ze allemaal dood zijn.
Vroeger, vertelde ze, Maakte ze foto's van mensen die overleden zijn in de hoop dat ze voort zouden leven in het portret.
De moeder vond dat verschrikkelijk, al die dode mensen, die neer gezet werden op een bank of aan tafel terwijl ze dood waren puur voor de foto.
Ze vond het allemaal te bijgelovig.

Toen ze verder keek zag ze een foto, van een gezin die hier ook ooit had gewoond.
Maar ze herkende het ergens van, en toen ze goed nadacht wist ze dat haar dochter dit ook had getekend een paar dagen geleden waar ze toen verder geen aandacht aan had geschonken.

Dagen later blijven er rare dingen gebeuren.
De huis houders vinden hun plan te langzaam gaan.
De moeder die wilt de priester erbij halen, die is hier al zo lang niet geweest, ze wilde het huis uit om hem zelf te halen.
Buiten was het donker en mistig.
Ze liep en liep maar de mist werd steeds dichter en ze raakte verdwaald.
In een poging terug te lopen hoorde ze iemand achter haar lopen.
Toen ze omkeek zag ze iemand naar haar komen, een man.
Voor een moment stond haar hart stil en ademde ze niet.
Was het haar man? na zo lang?
En ja het was haar man, ze kon het niet geloven, ze zeiden dat ze beter ervan uit kon gaan dat hij dood was en daar stond hij.
Hij was vies, mager en erg stil.
Maar knuffelde haar en liet haar lang niet los.

Samen terug lopend naar huis, laat ze voor hem een warm bad lopen en maakt ze ontbijt voor hem.
De man liep naar de slaapkamer van de kinderen en maakte ze wakker.
De kinderen waren ze blij dat papa weer terug was na zo een lange tijd!

Die avond sliepen ze allemaal rustig en fijn.

Die dagen die daarop volgden waren opvallen stil en er bleven kleine vreemde dingen gebeuren.
Maar het meest rare was, de man wilde maar niet uit bed komen, hij bleef alleen maar liggen.
En de vierde dag in de avond zei hij ineens, ik moet weer gaan, ik moet weer vechten voor ons land.
De vrouw was geschrokken, hoe kon hij ze nou weer opnieuw verlaten? hij is pas net terug!
Ze bedacht zich ineens dat hij niet weg moest om mee te vechten.
Hij wilde gewoon niet meer bij haar zijn, niet meer bij hun.

De man vroeg haar die avond wat ze heeft gedaan een tijdje geleden, wat heeft ze de kinderen aangedaan? Waarom had ze de kinderen geslagen?
Ze probeerde uitte leggen maar ze wist het zelf niet, ze was van streek, boos, in de war.
Ze vroeg of hij haar wilde vergeven, maar hij zei dat hij haar niet moest vergeven, maar de kinderen.
Ze vielen inslaap en die ochtend was hij verdwenen.
De kinderen waren verdrietig.

De moeder besloot uit te zoeken wat er nou echt aan de hand was, en ze wist dat de werknemers ermee te maken hadden, ze vroeg of de tuinman wilde kijken of hier ergens een oude begraafplaats is want die zat er vroeger en of hij die wilde zoeken.
Zelf probeerde ze de 2 vrouwen een beetje te ondervragen want die wisten overduidelijk meer.
Maar ze zeiden steeds maar niets.

Die avond lagen de kinderen in bed, vol met verdriet over dat hun vader weg is.
De Grote zus besloot hun vader te gaan zoeken, het was toch donker, ze konden naar buiten toe en ze klom uit het raam.
Haar kleine broertje vond het niet zo een goed idee en probeerde haar tegen te houden, wat niet lukte.
Omdat hij te bang was om alleen in hun kamer te blijven, ging hij mee.

Uiteindelijk toen ze door hun hele groooote achter en voor tuin liepen, zag het zusje iets verder op.
Drie grafstenen.
Ze las de namen en het waren precies de namen van de huis houders die ze hadden.
Dus hun waren dood.. Ze keek om naar haar broertje die verderop nog stil stond van angst.
En achter hem kwamen ineens de drie huis houders aan lopen.

De zusje schreeuwt naar hem dat hij naar haar toe moet komen, dat ze dood zijn, het zijn geesten.
Maar hij geloofde het niet, ze pest hem altijd! en tenslotte vertelde ze altijd, dat geesten er uit zagen alsof ze een witte laken over zich heen hadden met heel veel kettingen om en dat hadden die mensen niet.
Maar die zusje bleef schreeuwen dat hij naar haar toe moest komen en dat ze dit keer echt niet aan het pesten was.
Dus het broertje rent uit eindelijk naar haar toe en rennen ze allebei door naar het huis.
De moeder hoort hun gegil en rent naar buiten, ze ziet haar kinderen buiten rennen richting het huis en roept dat ze hier heen moeten komen.

De kinderen komen bij de moeder aan en de drie huis houders,geesten, die staan voor een gesloten deur.
De geesten die wilde hun helpen, uitleggen wat er echt aan de hand is, maar de moeder wilde niet luisteren.

De moeder verstopte de kinderen in hun kamer en de kinderen gingen in hun kast zitten.
Ze pakte een geweer en ging weer alle kamers doorzoeken terwijl ze de geesten ging ondervragen.

De kinderen zitten in de kast en zijn bang.
Het zusje hoort gehijg en denkt steeds dat haar kleine broertje doet en of hij er eventjes mee wilt ophouden, het is vervelend.
Het kleine broertje zegt dat hij helemaal niets doet en toen begon het hijgen weer en harder en harder, ze keken naar rechts en ze schrokken! ze zagen een jongetje bij hun in de kast zitten!
Ze gilde en rende de kast uit en toen schrokken ze weer.
Er stond ineens een ronde tafel met 6 vreemde mensen erom heen, het leek wel een gezin.
Een oude vrouw die was iets aan het oproepen, heel eng, laag aan het praten en ze keek in een kristallen bol.
De moeder kwam ineens de kamer binnen rennen en ze zag wat er gebeurde.
De kinderen stonden bij die vreemde mensen.
De oude vrouw vraagt aan het zusje wat er nou gebeurd is Die ene avond, die avond waar die kinderen zo van geschrokken was.
En het zusje verteld het aan de oude vrouw wat er gebeurd was, dat hun moeder ze geslagen heeft.
De oude vrouw draaide door en zei onverstaanbare woorden, heel snel achter elkaar en ineens ging het licht uit en waren die mensen verdwenen.

De moeder liep naar beneden met haar kinderen, helemaal in shock van wat er is gebeurd.
Die drie geesten staan nog steeds voor de deur en de moeder gaat voor de deur op de trap zitten met haar kinderen in haar armen en vraagt aan hun wat er nou allemaal gebeurd.
Welke ene avond?
En de drie geesten beginnen te vertellen.

De moeder was gestrest, ongelukkig, voelde zich opgesloten vanwege de ziekte van haar kinderen en ze voelde zich alleen omdat ze een bericht had gekregen dat ze beter de hoop op haar man kon opgeven.
Dat was 2 jaar geleden.
De kinderen luisterde die dag niet en moeder draaide door.
In een poging om ze te laten stoppen met vervelend doen gooit ze hun op het bed en om het gegil te stoppen pakte ze een kussen en hield het eerst tegen haar dochtertje aan en daarna begon het broertje zo erg te gillen dat ze het zelfde bij hem deed.
Ze waren allebei dood, toen die moeder zich dat echt echt realiseerde, pakte ze haar geweer en schoot zichzelf neer.
Alle drie dood.

Nu is het 2 jaar later.
Tot hun grote schrik beseffen hun zich dat ze al die tijd gewoon dood waren en gewoon door leefden.
Dat de kinderen niet meer pijn zullen hebben in het licht en gewoon vrij buiten kunnen spelen.
En al die tijd dat ze dachten dat hun lastig gevallen werden door rare gevallen, door geesten.
Waren dat gewoon normale mensen die in het leeg staande huis kamen wonen.
Want de moeder en twee kinderen waren uit eindelijk de geesten.

Die volgende ochtend vertrok het gezin die er in woonde, en was de moeder weer alleen met haar kinderen en de drie oude werknemers.
Ze was blij dat ze nog een kans had gekregen om een mooi leven aan haar kinderen te geven en ze zou er alles voor doen en geven.
Het was hun huis en hun leven en niemand zou hun ooit nog storen.





 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven
Prachtig geschreven....Duim!
Heel goed geschreven!
Mooi geschreven.
mooi verhaal zeg
Mooi verhaal!