De dood. Prequel van Vrede met de hel, sequel van Block Out

Door Blue-Raven gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Ineens is het afgelopen en sta je voor de Schepper. Waar "Vrede met de hel" mij - later - vrijwel zeker naar de verdoemenis zou leiden, is het hier kiele-kiele. Dit is een vervolg op "Black out". Kennelijk heb ik het ongeluk op de trap niet overleegd en ben ik in coma gebleven, in de vaste overtuiging dat ik tot de programmeertaal van mijn computer was doorgedrongen.

BLOCK OUT 2 

Van het leven krijg je ovaalronde, amandelvormige ogen. Anders dan van computers die je zoals bekend vierkante ogen geven. Dat is het verschil. Nu de overeenkomst: Het leven is ook verslavend, net zo verslavend als computers. Ga je helemaal op in het leven, dan is mogelijk bewustzijnsvernauwing het gevolg...

 Toen stopte mijn hartslag. Het scherm piepte een lange ononderbroken toon en de lijn was vlak. Dus, reeds, niets meer aan te doen, en geen tijd meer om te denken "wat nu?". Met een zucht trok de dokter in het ziekenhuis langzaam het witte doek over mijn gezicht. Voor mij was het doek nu echt definitief gevallen. Letterlijk en figuurlijk, maar ik kon er niet meer om lachen, ook al had ik dat gewild.
plaatje van "flatliner"
Het is nu echt afgelopen. Ik ben dood, morsdood.
Ik zie geen tunnel met licht aan het eind. Ik hoor geen new-age muziek. Ik loop door de mist en af en toe zie ik een vaag schijnsel en hoor ik nog vagere geluiden. En het is koud en nat. Ik probeer op de been te blijven met een rap.


"En het is koud t-t- en nat t-t-t- mistig en glad
en het is koud t-t- en nat t-t-t- mistig en glad
en het is koud en het is koud en het is héél erg g-k- koud
en het is koud en het is koud en het is koud t-t-t-t
en het is koud en het is koud en het is héél erg g-k- koud
en het is koud en het is koud-koud t-t- koud t-t-t-t."

 "Mooi zo!"
Aan een soort katheder bij de poort staat een rijzige gestalte.
"Die eerste proef heb je doorstaan. Je leeft kennelijk niet alleen in een virtuele wereld".
"Hoe dat zo?" vraag ik.
"Nerds en andere robots komen hier niet. Een plaats in de hemel hebben zij niet verdiend, maar ze gaan ook niet naar de hel. Het hele systeem zou daar down gaan. Daarom laten we ze teloorgaan in de vergetelheid van hun desillusie. Ofwel, we laten ze verdwalen".

Dit is dus Petrus.
"Maar nu over jou. Ik weet niet wat ik van jou moet denken".
Allemachtig, dit lijkt wel een beoordelingsgesprek. Met de obligate binnenkomer van "Je bent zeker niet de slechtste met je prestaties".

"Informanten, treedt aan!"
Eerst komt een geheel in het zwart geklede man binnen.
"In zijn leven was hij druk, vermoeiend, drammerig, bemoeiziek, bot, agressief, verwaand, slordig, een ijdele macho en verder een eigengereid stuk vreten" begint hij, en legde een groot aantal zwarte blokjes op de weegschaal.
"Wat mij betreft verdient hij geen plaats in de hemel" besluit hij, en treedt terug.

Nu komt een geheel in het wit geklede man binnen.
"In zijn leven was hij sociaal, meevoelend, ruimdenkend, visionair, dynamisch, idealistisch, creatief, een team player en een echte doorzetter" begint hij, en legde een even groot aantal witte blokjes op de weegschaal.
"Wat mij betreft verdient hij een plaats in de hemel" besluit hij, en treedt terug.
De rijzige gestalte die wij kennen als Petrus, stelt de weegschaal in werking. De blokjes blijken precies in evenwicht.
"Dat maak ik niet vaak mee" zegt hij. "Dat noemen we hier toevallig BLOCK-OUT"

De Petrus-figuur pauzeert even zodat ik alles goed tot me door kan laten dringen. Dan vervolgt hij zijn relaas.
"Zoals je mischien weet, wordt je gewogen met je eigen maten, volgens je eigen normen en je eigen waarden. En omdat je jurist bent, kom je nu voor de het drievoudig tribunaal".

Het verhoor
Na een korte werveling sta ik in het midden van een Jugendstil-achtige zaal voor een groot altaar. Daarachter zitten drie rechters. De middelste neemt het woord.
"Wat denk je voor de hemel te kunnen betekenen?"
Verrek, dit heeft toch verdraaid veel weg van mijn sollicitatiegesprek bij de roddelpers. Als ik daar weer aan denk, voel ik de koude rillingen door mijn hele lichaam (of wat daar na de dood voor door moet gaan).

"Net zo veel als de hemel voor mij betekent. Maar ik vind uw vraag wel wat arrogant. Volgens mijn eigen maten, normen en waarden vormt deze discussie een bijdrage aan mijn ontwikkeling na de dood, en de rol die de hemel en ik voor elkaar vervullen. Anders wordt ik wel account manager van het evenwicht tussen goed en kwaad".

"Account manager, denk je daar dan geschikt voor te zijn? Hoe wil je dit evenwicht verkopen?"
"Afhankelijk van de behoefte, gewoon een kwestie van marketing."

"Nou, we hebben met je te doen. Marketeers hebben we hier nog minder dan juristen, hoe kan je nou commercieel en ethisch tegelijk zijn?"
"Ik verkoop alles wat ik wil. Aan iedereen. Ook aan u. Ik kan u zelfs de maan verkopen. Vindt u haar niet mooi met haar zilveren glans? Kunt u eigenlijk wel zonder haar? Wie wil haar niet graag hebben? Iedereen toch? Natuurlijk kunt u haar ook van iemand anders betrekken. Daarom is mijn prijs zo laag dat u mijn aanbod niet kunt afslaan. Voor de meeneemprijs van een glimlach op uw gezicht is de maan van u. En aan uw glimlach zie ik dat u hem al gekocht heeft. Gefeliciteerd, u zult er geen spijt van hebben. En, zeg eens eerlijk, u vind het toch ook wel leuk dat u haar nou juist mij mij heeft gekocht...?"

"OK, commercieel zit het wel goed. Nu ethisch".
"Tijdens mijn leven hanteerde ik de volgende leefregels.
Keek ik naar boven, dan zag ik de mensheid op een hoger plan, gelukkiger in een betere wereld.
Keek ik vooruit, dan zag ik dat de mensen beter naar elkaar moeten luisteren en meer begrip tonen, en dat ze technologie hadden gekregen om samen problemen op te lossen.
Keek ik naar binnen, dan vond ik dat de mensen verstandig met de technologie om moesten gaan om dichterbij te komen in plaats van steeds verder van elkaar verwijderd.
Keek ik naar achteren, dan zag ik wat er mis is gegaan en ook hoe en waarom.
Keek ik naar beneden, dan zag ik mijn voeten".

"Voeten?"
Ja, daarmee kon ik niet vliegen maar wel lopen, kleine stapjes tegelijk, met het besef dat ook een kleine bijdrage van groot belang kan zijn".

Het oordeel
"Nou, je verhaal is perfect, te perfect. Sorry, wij geloven je niet. En als je zo vasthoudt aan je eigen maten, normen en waarden sta je kennelijk nog teveel in het leven. Daarom ben je niet meteen afgewezen, maar mag je je gaan voorbereiden in het vagevuur.
"Vagevuur?"
"Ja, terug op aarde, in een klein Europees land kan je verder werken aan jezelf. Je gaat naar Nederland, en wel naar een instituut, waar iedereen kennelijk in de waan verkeert dat hij (m/v) daar uit vrije wil terecht is gekomen. Bereid je voor op mijn oordeel".

Even is het stil.
Dan klinkt trompetgeschal.
Een bulderende stem laat aan duidelijkheid niets te wensen over.

"JE GAAT NAAR ROTTERDAM"

De rillingen lopen over mijn ontlichaamde ziel.
"Rotterdam" komt me verdomd bekend voor.
"Wat is er dan in Rotterdan?"
"Je huidige leven".
 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel leuk artikel, en ideaal om je hersens goed aan het werk te laten zetten.