Leren schrijven, en de dialoog

Door Blue-Raven gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Wie wil schrijven, zoals voor xead, kan wel wat tips gebruiken. Sommigen hebben moeite met dialogen. Daarom deel ik hierbij een verhaaltje over een dialoog - met een dialoog, Maar... je moet wel in kaboutertjes geloven...

De wens

“Ik moet een stukje schrijven met een dialoog.”
“Dat doe je toch altijd al?”
“Ja, maar nu is dat ook het onderwerp, dus het liefst met een dialoog over een dialoog. Of maak ik het me daarmee nu veel te moeilijk? Ik wou dat ik nu gewoon een dialoog kon schrijven.”

“Dat snap ik.”, knikt het mannetje, en nu pas zie ik wie mij in het gemijmer te woord staat.
“Zeg, wie ben jij en waar kom jij vandaan?” vraag ik in opperste verwondering.
“Ik ben Knauper en ik woon hier, en ik woon daar.”, klinkt het. “Simpel toch?”
“Waarom heb ik je dan nooit eerder gezien?”
“Je dochter heeft een klein glaasje honingwijn ingeschonken en op de grond gezet. Dat was toch voor mij? Zoiets kan ik niet weerstaan, en dan word ik heel even zichtbaar.”
“Maar dat komt toch bijna nooit voor. Waar komen al die kabouterverhalen dan vandaan?”

Ik bekijk Knauper goed terwijl hij mij antwoordt.
“Vroeger dronken de mensen veel meer honingwijn en waren we vaak zichtbaar. Dan konden we praten met de mensen, dan wisten ze wie wij waren en dan kregen we af en toe iets. Nu drinken ze alleen maar pils en zure wijn, en ze zijn alleen met zichzelf bezig, of met de TV, of met de computer” zucht hij. “Ben ik dan nog interessant?” klinkt het onzeker.
“Je ziet er prachtig uit met die glimmende tintelende oogjes, je goudgerande haren, je fonkelende gewaad en je zilveren stem. Als Ashmita je zo eens zag…
“Dus jij vindt me wel tof.”, lacht hij. “Oh, sorry, ‘gaaf’ heet dat toch nu, ‘onwijs gaaf’?”
“Zeg maar ‘cool’, dat is tijdloos, heeft Simon mij verteld.”

“Dus jij hebt moeite met schrijven?” klinkt het plagerig, terwijl Knauper de draad van het gesprek weer oppakt.
“Niet echt, maar mijn energie zat de laatste dagen vooral in mijn schrijversgroepje, en ik kreeg veel tips die ik allemaal wilde verwerken.”
“Weet ik”, knikt hij, “van Anne. Daar krijg ik wel eens pinda’s. Haar hoofd is zo rijk, en het papier vaak nog zo maagdelijk.”
“Nou wordt het een beetje gênant. Ik wil geen geklets over mijn vrienden”, spreek ik hem wat vermanend toe.
“Ook goed, dan ga ik er maar weer eens van tussen”.

“Maar zeg hé, nu ik jou gezien heb, en je naam ken, mag ik vast wel een wens doen” bluf ik met het idee dat ik in een sprookje ben beland.
“Dat heb je al gedaan”, roept Knauper triomfantelijk, terwijl zijn contouren beginnen te vervagen. “Jij hebt nu toch je dialoog?”
“Ja, maar…” mijmer ik in mezelf, en het is doodstil.





 


 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Knauper... Inderdaad echt zo'n kabouternaam, het had net zo goed uit de Harry Potter-boeken kunnen komen. Heel vermakelijk artikel!
Leuke dialoog!