Keizersgracht 29/6

Door Creannemaria gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Eind goed, al goed in ons grachtenpandje?

Nadat het aanvankelijk heel stil was, begonnen de dames te gillen en door het ontstane tumult probeerde Pieter de kamer te ontvluchten. Mathilde trok aan het koord zodat beneden in de keuken de bel ging en Hendrik gewaarschuwd werd. De gasten gilden en de overvallers liepen de tafel omver waarop Coba de taarten had klaargezet en de thee en alle andere heerlijkheden. Toen Pieter de deur opendeed om weg te vluchten liep hij dus recht in Hendriks armen. Die hield hem stevig vast en de ongewenste gasten namen hem over van Hendrik….ze mompelden iets wat op een excuus leek…en verlieten de kamer.


Het tumult verplaatste zich naar de gang. Pieter gaf de man met het donkere haar een flinke duw zodat hij tegen het kastje aan viel en de spiegel die erop stond in gruzelementen deed vallen. Daarop kreeg Pieter weer een oplawaai van de blonde man waardoor ook hij viel en bijna in de scherven viel van de spiegel. Hendrik vond het nu welletjes, hij had de ravage aanschouwd in de zitkamer, nu ook in de gang en duwde de drie vechtersbazen voor zich uit, de voordeur uit naar buiten. Het werd een echte vechtpartij tussen de mannen….zo echt dat er een grote menigte naar hen kwam kijken!
Intussen binnen….. Mathilde was heel erg overstuur en haar vriendinnen probeerden haar te troosten. Mireille die het meest onder de taart zat, werd door Gretha geholpen om haar kleding schoon te krijgen, Coba was bezig om de scherven op te ruimen en de andere dames hielpen elkaar. Ze hadden erg met Mathilde te doen. Haar enige familielid, de broer waarover ze kon vertellen, als hij eens de moeite had genomen om een brief te sturen. Haar broer, de enige die zich kon herinneren hoe hun jeugd was geweest en hoe hun ouders waren voordat ze beide overleden door het vreselijke ongeluk. Deze broer, door wie zij deze traumatische ervaring mee moet maken.
Buiten op de gracht was de vechtpartij nog steeds gaande….de mannen kwamen steeds dichter bij de rand. Met een hand duwde Pieter de blonde man in het water. De andere man sprong in de gracht om zijn maat te redden die al kopje onder ging. De omstanders hielpen hen beiden weer op het droge en slimme Pieter was “m gesmeerd. Gijs was inmiddels ook weer op zijn uitkijkpost teruggekeerd. Hij had gezien dat de twee onfortuinlijke grachtenzwemmers hadden geprobeerd het poortje te openen om zich op deze manier toegang tot het huis te verschaffen. Toen het niet lukte om via de poort binnen te komen, begreep Gijs dat Hendrik de boel had gebarricadeerd en wachtte verder af wat er zou gaan gebeuren.
Pieter rende de stad door, hij had geen idee waar hij heen ging, als hij maar ver weg was van de Keizersgracht. Hij zou vanavond wel weer teruggaan als de rust was weer gekeerd. Gelukkig had hij het geld goed verstopt op een plek waar niemand het zou vermoeden.


Inmiddels was Frederik ook op de hoogte van de gebeurtenissen in zijn woning gesteld. Hendrik had hem verteld dat het niet nodig was dat hij onmiddellijk naar huis kwam maar dat het voor zijn echtgenote misschien beter was dat hij toch probeerde om zo snel mogelijk te komen. Ze was erg overstuur geraakt door de gebeurtenissen en ook dat haar broer dit op zijn geweten had. Binnen korte tijd was hij thuis en troostte zijn echtgenote. Ze was nog steeds emotioneel en voelde zich verraden. De vriendinnen waren huiswaarts gegaan toen Frederik thuis was, ze wilden haar niet alleen laten.
De rust keerde weer, de rommel was weggeruimd, de spiegel was vervangen door een mooie plant en alle scherven waren weggeveegd, de gang had nog een extra dweilbeurt gekregen, de salon was weer in orde. Niets herinnerde aan wat er die middag was gebeurt. Mathilde was nog even gaan rusten. Frederik had de dokter willen waarschuwen, hij kende de zwakke zenuwen van zijn echtgenote. Ze had er niet van willen weten…ze ging even liggen en daarna zou ze weer aan tafel komen. Ze was vreselijk kwaad op Pieter en zodra hij zich zou vertonen, zou ze hem de wind van voren geven. Strijdlustig was ze en kwaad….waarom was dit gebeurt? Dat wilde ze weten.
Coba maakte een eenvoudig diner klaar en toen de kinderen thuis kwamen, werden ze in Frederiks werkkamer geroepen. Hun vader deed uit de doeken wat er gebeurt was. Emilie schrok heel erg….ze was zo blij dat ze ook eindelijk verhalen aan haar klasgenotes kon vertellen over haar oom…en nu zou hij waarschijnlijk al niet meer terugkomen… lekker geloofwaardig zou ze nu overkomen. Een oom die door zijn streken, een overval op hun huis, veroorzaakte. De jongens waren vooral benieuwd naar de reden waarom dit alles gebeurt was maar niemand die daar een reden voor kon bedenken.
Na het diner ging ieder zijns weegs, Mathilde wilde, om alles even te vergeten, haar oude schilderijen eens gaan bekijken en vroeg Hendrik om haar te begeleiden naar de zolder. Heel wat herinneringen, maar nu goede…kwamen boven…Elizabeth toen ze klein was, Emilie, Pieter Jan en Frederik jr….ze had ze allemaal geschilderd toen ze kleuters waren. Ze haalde er eentje tussenuit om ze beter te bekijken….ze zag een rare schaduw…Zou dat komen omdat het een beetje donker was of was er echt iets te zien. Hendrik haalde er nog eentje tussen uit….ze draaide het schilderij om en zag een enveloppe.””Wat raar”” zei ze tegen Hendrik…”weet jij wat dit is””? “”Nee mevrouw, dat weet ik niet maar het ziet er nog vrij nieuw uit”. Mathilde opende de envelop en zag een stapeltje geld. Hendrik bekeek de achterkant van andere schilderijen en vond nog meer enveloppen. Het was hem duidelijk waar het geld vandaan kwam….en ging Frederik halen. Ze haalden alle schilderijen weg en vonden zo’n vijftien enveloppen met in totaal een behoorlijk groot bedrag. Mathilde was naar beneden gegaan, het was voor haar een raadsel maar voor Frederik en Hendrik was het volkomen duidelijk.


De bel ging en Hendrik deed heel voorzichtig open. Pieter stond voor de deur en vroeg nederig of hij naar binnen mocht….dat mocht want Frederik wilde een hartig woordje spreken met zijn zwager.
Pieter verbleekte toen hij de stapel enveloppen zag op het bureau van zijn zwager…daar ging zijn zorgvuldig opgestelde plan. Frederik was kort in wat hij Pieter wilde zeggen…de schade vergoeden van wat er aangericht was vandaag en zou gauw mogelijk, dus binnen nu en een half uur vertrekken. Het was hem duidelijk dat zijn zwager op het slechte pad was geraakt. Hij kon zijn geld meenemen en vertrekken en hij hoopte hem nooit meer in zijn huis te zien. Pieter mocht nog even afscheid nemen van Mathilde. Hendrik had zijn koffer al gepakt. Mathilde vroeg niet verder en nam wel een beetje verdrietig maar ook opgelucht afscheid van hem. Pieter mompelde nog een paar woorden van spijt en vertrok.
Gretha serveerde koffie in de salon, Coba en Hendrik voegden zich bij de familie op verzoek van de heer van Asschate. Hij wilde hen bedanken maar ook met iedereen afspreken om niets hierover te vertellen aan de buitenwereld. Op deze manier wilde hij ook Pieter beschermen. Hij had met hem te doen en was hem ook dankbaar dat Pieter, Mathilde toch wat levenslust had gegeven en het schilderen en tekenen weer op wilde pakken.

“Zo, het hoofdstuk Pieter hebben we gehad”” verzuchtte Mathilde…”” Wat zou het volgende zijn””?

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.