Keizersgracht 29/5

Door Creannemaria gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Hoe kan het leven ineens zo veranderen door de komst van een vreemdeling?

Gretha en Hendrik gingen de schilderspullen van de zolder halen en weer installeren in de kamer met het mooiste licht. Doordat Frederik het er niet zo mee eens was en haar bezigheden steeds afkeurde was Mathilde gestopt met schilderen. Pieter had haar gestimuleerd om het toch weer op te pakken, het was zonde om haar talent niet te gebruiken. Ze kon haar werk toch binnenskamers houden, ook al was het “”not done”” voor dames van haar stand.
In de tijd dat Gretha en Hendrik de kamer in orde maakten, was Gijs aan het wachten in een nisje dat zodra Pieter naar buiten kwam, hij hem onmiddellijk zou zien en weer verder kon volgen. Ook de andere achtervolger stond op veilige afstand. Gijs vroeg zich af wat het te betekenen had dat die man Pieter had gevolgd. Ineens kwam Pieter weer naar buiten. Met een grote glimlach nam hij in de deuropening afscheid. Hij keek heel tevreden en liep met grote stappen verder. Gijs moest goed opletten om hem niet kwijt te raken, het was rond het middaguur en heel druk op straat. Ook de andere achtervolger was van de partij. Pieter ging een cafe binnen en Gijs twijfelde wat hij moest doen. Hij bleef toch maar buiten staan wachten en probeerde een glimp van Pieter op te vangen. Die zat aan de bar en gaf heel joviaal een rondje voor iedereen.
Pieter was heel blij dat hij de diamanten kwijt was…het had hem kopzorgen gegeven want hij was er natuurlijk niet op een eerlijke manier aangekomen. Eerst al het gedoe om het mee te nemen naar huis en het huis van Mathilde. Hij had goed om zich heen gekeken toen hij van het station naar de Keizersgracht liep en had wel enkele figuren gezien die hij niet vertrouwde. Daarom had hij ook aan Hendrik en Gretha gevraagd om te zeggen dat hij niet bij hen was. Hij had een aardig sommetje geld gekregen voor de glinstersteentjes. Daar kon hij weer een nieuwe reis van financieren. Alleen….ergens was er nog een compagnon die een gedeelte van zijn fortuin, heel graag zou willen hebben en als hij heel eerlijk was…ook recht op had. Ach, er zou wel een oplossing komen….

Mathilde was heel vrolijk toen ze haar atelier weer betrad. Een tijd lang had ze zich niet goed gevoeld, nutteloos en verveeld. Haar man Frederik had het niet goed gevonden dat ze zich toelegde op het schilderen. Ze moest haar kinderen opvoeden, borduren, lezen en vooral mooi zijn. Gretha had de haard aangemaakt, Hendrik had haar tekenbenodigdheden klaar gezet. Ze had er echt zin in. Als eerste zou ze het boeket schilderen dat op tafel staat. Ze zette met vaardige hand de eerste streken weer op het witte doek.
In de keuken en in de salon heerste een koortsachtige drukte, Coba was bezig met het alles in orde maken voor de high tea van vanmiddag. Gretha was alles aan het poetsen. Hendrik was uiteindelijk toch naar de bloemenmarkt aan de Singel gegaan om verse bloemen te kopen. Eerst wilde hij niet voor wat er eventueel zou kunnen gebeuren maar zowel Gretha als Coba vonden dat hij gewoon moest gaan. Als hij nu zou thuisblijven zou dat misschien nog meer opvallen. Hendrik waarschuwde Gretha dat hij weg ging.
Pieter zat nog steeds in het cafe….eigenlijk moest hij weer naar de Keizersgracht maar wat had hij daar te doen…het was doodstil in dat saaie huis, die droge Hendrik die hem met argusogen bekeek en als hij eerlijk moest zijn, zat hij ook niet bepaald te wachten op het gezelschap van zijn zus die alleen maar verhalen vertelde over de kinderen. En dan die Frederik…hij had zijn zwager nooit gemogen, die zeldzame keren dat hij hem had gezien moest hij zich inhouden om geen commentaar te leveren. Nee, zodra hij kon, ging hij weer lekker op reis. Het was natuurlijk wel een fantastisch logeeradres, zo midden in de stad en de familie nam hij maar op de koop toe.
Mathilde had een fijne ochtend doorgebracht in haar atelier, Hendrik was weer veilig terug van de bloemenmarkt en gelukkig was er niets bijzonders gebeurd. Pieter was toch maar teruggegaan want hij herinnerde zich dat hij beloofd had zijn opwachting te maken bij de vriendinnenclub van zijn zus. Per slot van rekening had hij daar gratis kost en inwoning.
Het was een gezellige drukte in de salon en Mathilde voelde zich helemaal gelukkig, ze was een stralend middelpunt. Pieter voegde zich bij het gezelschap en de dames waren helemaal in de ban van zijn verhalen. De bel ging nog een keer en Hendrik haastte zich naar de deur. Op de stoep stonden twee mannen die hem zonder pardon aan de kant gooiden en met grote stappen de gang doorliepen en met een grote klap de deur van de salon opengooiden. De aanwezige dames verstarden van schrik en Pieter werd bleek.
 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.