Keizersgracht 29

Door Creannemaria gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Het leven in een monumentaal grachtenpand aan de Keizersgracht


De regen kletterde tegen de ramen van het monumentale grachtenpand aan de Keizersgracht 29 in Amsterdam. Een jonge vrouw haastte zich door een smal deurtje aan de linkerkant van het bordes naar binnen. Het smalle steegje kwam uit op een binnenplaatsje met een mooie tuin. Daar bevond zich de deur van de keuken waar het behaaglijk warm was en heerlijk rook. De butler Hendrik was het zilver aan het poetsen. Hij droeg witte katoenen handschoentjes en had het zich gemakkelijk gemaakt door zijn huisjasje te dragen. Dat was gemakkelijk te verwisselen als hij naar boven werd geroepen. Coba, de kokkin was bezig met het diner voor de avond. Gretha, het dienstmeisje kwam de keuken binnen nadat ze in het portaaltje haar natte regenkleding had uitgetrokken.


“”Eindelijk ben je daar dan, wat duurde het lang voordat je terugkwam”” zei ze tegen Gretha, de jonge vrouw die net binnenkwam. “”Brr….wat is het koud en regenachtig vandaag”” mopperde Gretha terwijl ze haar handen warmde aan de heerlijk warme kachel. Ze kreeg een kop warme thee van Coba en pakte haar mand uit en legde de groenten en de appels op de keukentafel om ze schoon te maken. Coba kwam bij haar zitten en samen schilden ze de appels voor een appeltaart die de familie vanavond als dessert zou krijgen. Hendrik ging verder met het poetsen en het werd een genoeglijk uurtje waarin ze even lekker konden uitrusten van het werk dat ze die ochtend al gedaan hadden.


Boven in de salon zat de vrouw des huizes te borduren. Af en toe keek ze op van haar werk en staarde ze even in het vuur van de haard. Haar gedachten waren af en toe, letterlijk mijlen ver verwijderd van het Amsterdamse leven en gingen naar haar dochter die voor haar werk als archeologe in Egypte was. Ze schonk zich nog een kop thee en ging verder met haar borduurwerk.
Toen het zo tegen vier uur steeds donkerder werd, belde ze om Hendrik te vragen de haard nog eens op te porren en de lichten in de salon te ontsteken. Ze maakten eventjes een praatje over de regen en Mevrouw van Asschate vroeg of hij bijtijds wilde beginnen, de haarden in de andere kamers aan te steken zodat alles lekker warm was als de kinderen thuis kwamen en ook de werkkamer van meneer moest behaaglijk warm worden.


Er werden die avond geen gasten verwacht dus ze zouden het fijn vinden om met alle kinderen te eten, als die tenminste geen andere plannen zouden hebben.
“Jawel mevrouw, ik zal er voor zorgen en aan Gretha doorgeven dat de eetkamer gedekt wordt voor zes personen. Kan ik u verder nog van dienst zijn?”” vroeg Hendrik. “”Nee, dank je wel” zei Mevrouw van Asschate en ging weer verder met haar fijne borduurwerk.
Eigenlijk had ze een hekel aan borduren maar het hoorde nu eenmaal bij haar leven sinds ze met Frederik van Asschate getrouwd was. Zo af en toe moest ze aan haar vriendinnen laten zien dat ze heus wel een dame was en niet alleen maar een vrouw die het liefst er alleen op uit trok om de natuur te schilderen. Het avontuurlijke leven dat haar dochter wilde leiden kon ze heel goed begrijpen. Elizabeth had al van jongs af aan belangstelling voor archeologie en toen ze kans kreeg om naar Egypte te reizen, had ze die met beide handen aangegrepen. Frederik had nog wel bezwaar gehad maar Elizabeth had haar wil doorgezet. “”Volg je hart”” was haar raad geweest. “’Ik zal je vreselijk missen maar het is een unieke kans, dus ga!””

Haar overpeinzingen werden gestoord toen de voordeurbel ging en even later haar jongste dochter de kamer binnenkwam. Gretha liep achter haar met een pot verse thee en knapperig, verse koekjes. Emilie begroette haar moeder met een kus en viel meteen aan op de koekjes. “”Emilie, gedraag je een beetje” maande haar moeder maar toen ging de deur weer open….”Nee maar wat een verrassing” riep Mevrouw van Asschate uit.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een leuk verhaal.