Verhalen in samenwerking met Arinka Linders: De verjaardag

Door Marcel-Strooband gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Wederom een verhaal van Arinka en mij, ook gepubliceerd in haar bundel "Let's Twist Again". Het is een bijzondere samenwerking omdat we allebei de passie delen voor het bizarre verhaal. Edgar Alan Poe is sowieso een gezamenlijke held, dus luguber is ons niet vreemd. Ik neem U mee in onze wereld ...

De verjaardag

Daar zit ik dan. In mijn te krappe tweekamerappartement dat altijd muf ruikt en vooral de laatste tijd bevangen is door een vliegenplaag. En dat terwijl ik toch immer op mijn wijze placht schoon te maken. Op mijn groene velours bank met franjes en notenhouten poten, overdenk ik vandaag. Zevenentachtig ben ik. En al die ogen op het dressoirtje kijken mij aan, maar ons feliciteren, ho maar.

Aan de wand hangt het bekende schilderijtje van het huilende zigeunerjochie, de geur van ouderdom doorspekt de ruimte. In de keuken staat een oud koffiezetapparaat nog na te pruttelen. Voor hem alleen. De koelkast is leeg, immers, er is hier “roomservice”. En wat eet hij nou aan extra voeding? Snoep of koek, het boeit hem allemaal niet.

De televisie staat op een verkoopzender, het geluid is hard. Daarnaast staat een draaitelefoon, gedateerd en onder het stof, want er wordt niet gebeld en hij heeft zelden de intentie iemand te bellen. Waarom zou hij? Gesprekken zijn kortaf of wekken ergernissen op. Op tafel rust een pakje zware shag naast een te volle asbak. Stoppen met roken heeft geen zin meer, hoewel dat ophoesten een naar bijverschijnsel is.

In de slaapkamer die aan het kleine halletje grenst, ligt in een hoog/laagbed zijn vrouw. Gerimpeld en in stilte. Ze lijkt alleen maar te staren naar het plafond. Daar waar de herinneringen van een roerig leven langzaam wegebben. De rozenkrans boven haar bed heeft alle glans verloren, waarschijnlijk doordat ze zo vaak door haar handen ging. Troost die ze zocht, maar nimmer vond.

Ze is godvergeten jarig vandaag, maar waar zijn ze allemaal?
Hij sist wat voor zich uit en met vurige ogen werpt hij een blik op de foto’s. Vroeger, ja vroeger was hij goed voor iedereen. Toen hij nog ambtenaar was. En hij ruimschoots leven kon van zijn inkomen. Acht kinderen hadden ze samen, hij en Betty. Eén is er al dood. En ondanks dat dat zo’n tijd geleden is, zijn hart krimpt ineen bij de gedachte.

Koffie moet ik hebben! Op zijn blote blauwgeaderde voeten strompelt hij naar het keukentje. Een niet afgewassen kopje trillend onder de pot met oude koffie. In gedachten is hij verzonken in het verleden. De tijd dat alles nog bij elkaar was. Dat hij de padre familias was. Maar allen hadden ze een eigen leven. En vooral dat aangetrouwde spul, het kwaad dat er voor zorgde dat hij vergeten werd.
En natuurlijk had hij wel eens een mening die niet overeenkwam met dat van zijn kinderen. Het toegeven van een ongelijk kon hij alleen niet. Iets dat geen generatie overslaat.

Met zijn kopje in de oude getergde handen wankelt hij nog even in het halletje, luisterend naar wat zich in de slaapkamer afspeelt. Stilte, serene stilte. Het is al weken zo. Hij slaapt al sinds de kerst op de bank. Niet dat dat zijn kapotte rug goed doet, maar gesprekken zijn er al jaren niet meer en het brak hem op. Het brak hem na de kerst zelfs heel erg op.

Stilletjes hadden ze naast elkaar gezeten. Het menu van de “roomservice” was wel aangepast, maar nog steeds niet te eten geweest. Zompig en tot moes gekookt. Zelfs zonder gebit konden ze het zo naar binnen laten glijden. Af en toe had zij gehumd. Dan had hij gevraagd “Wat?”, maar het hummen was aan niemand gericht. Toen hij naar haar keek zag hij dat ze een gepijnigd gezicht had, maar zo keek ze eigenlijk ook al jaren.

Pas s’avonds laat had hij het gemerkt. Hij had zich diep geschaamd. Een slechte man was hij. Maar hij had zijn verantwoordelijkheid genomen en haar in bad gestopt. Schoon en fris gewassen had hij haar daarna op bed gelegd. In de kast zocht hij tussen haar zomerse jurken, die haar vroeger altijd zo mooi hadden gestaan en waar ze er nog een paar van bewaard had. Hij koos een witte met rode rozen, dat was altijd zijn favoriet geweest.

Daarna had hij haar haren gekamd, haar witte dunne slierten gleden door zijn handen en hij was boos op zichzelf. Waarom had hij dit niet vaker gedaan, ze knapte er zo van op. Hij spreidde haar lokken rond haar hoofd en zei lachend tegen haar Je ziet er weer uit om op te vreten, schatje. Maar zij had niks gezegd.

Vervolgens was hij naar de kamer geschuifeld en was daar in zijn stoel gaan zitten, zoals hij daar al jaren zat. Hij kwam er alleen uit om koffie in te schenken of om op de bank te gaan slapen, maar verder zat hij als versteend naar de slaapkamer te kijken. En zo waren er maanden voorbij gegaan. Hij zittend in zijn stoel en zijn vrouw in stilte in hun echtelijke sponde.
Hij voelde het haast als een soort heilig vacuüm en had sindsdien ook de maaltijden bij de deur aangenomen en verder alle bemoeienissen geweigerd. Ze waren wel oud, maar nog niet seniel. Ze konden uitstekend voor zichzelf zorgen. Tegenwoordig kon je alles laten bezorgen en zijn kleinzoon had hem dat destijds uitstekend geleerd. Ze kwamen dus niets te kort.

Elke dag zorgde hij voor zijn vrouw. Elke dag waste hij haar, omdat dat leek te helpen. En elke dag kamde hij haar haren. Hij kamde net zo lang tot hij alle lokken in zijn handen had gehad en haar hoofd geen haar meer bevatte. Hij knipte haar nagels, tot die stopten met groeien. Hij hield de verwarming hoog en de ramen open en dat leek haar goed te doen.

Nu moet hij echter iets doen. De vliegen zijn zo overheersend dat dit niet langer zo kan doorgaan. Het wassen was niet langer afdoende. Hij kijkt naar zijn vrouw. Lieverd, het spijt me, we moeten echt iets veranderen. Ik wil je zo graag hier bij me houden, maar het kan niet langer. Maar ik beloof je dat ik bij je blijf.

Hij pakt de pillen die hij bij de online pharmacy heeft besteld. Werkelijk geweldig. Nadat alle pillen geslikt zijn, gaat hij naast haar liggen. Hij legt zijn hoofd op haar borst en slaat zijn arm om haar middel. Hij kruipt tegen haar aan zoals hij vroeger deed, toen ze nog jong waren. Hij denkt aan zijn vrouw in de groene weide waar ze voor het eerst de liefde hadden bedreven.

Hij denkt aan de kinderen die ze kregen. Hoe sterk ze was en hoe zorgzaam. Hoe ze hem hun hele leven samen gelukkig had gemaakt. Hoeveel hij eigenlijk altijd van haar had gehouden. En hoeveel zij van hem hield. Dat wist hij, dat hoefde ze niet te zeggen. Lieverd, ik hou van je, zegt hij. Dan drukt hij een kus op haar kin. Hij huilt terwijl hij sterft. Hij legt zijn hoofd op haar borst. Langzaam rollen de tranen over haar ribben.


Van harte liefje, van harte ...  
 

©Linders/Strooband

Met dank aan Arinka!

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Xead is leuk Marcel, dus jij bedankt dat je me er op gewezen hebt!
Hey Arinka :D! Ik heb hier al een beetje verteld over jou. Sorry ... Geen roddel hoor, louter positief ... Wees welkom! Echt helemaal te gek!
Grijns
geweldig, die combinatie van bizar, griezelig en toch ontroerend vind ik heel apart, de complimenten!
Een ontroerend mooi verhaal!
Dank je wel, Ruud :D