Een dagje medische controle; een verslag

Door Heleen-Camilleri gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Een satirisch verslag over een dagje aan medische controles.

Medische controle

Medische consultatie, altijd een plezier. Vandaag had ik het geluk twee keer zulk een prettigs mee te maken. Het eerste onderzoek vond plaats in het St. Raphael ziekenhuis te Leuven, bij het onderzoeksgebied "neus keel en oren". Ik begaf mij naar deze unieke belevenis per bus. De Lijn is trouwens nog zo een enorm prettig iets, altijd enorm goede dienstregelingen en ze laten altijd op tijd weten wanneer er veranderingen in deze dienstregelingen komen. Dit door middel van een geel briefje bij de halte te hangen met deze informatie op, toch zeker 24 uur voor de effectieve verandering. Een vermelding op de site van deze fijne dienst is dan immers niet nodig.


Deze keer had ik niet het genoegen zo'n enige verandering mee te maken dus was ik effectief veel te vroeg aanwezig op de afspraak, wat zo was ingecalculeerd. Zoals altijd bij dergelijke uitjes werd mij een plaats aangeboden in de altijd sfeervolle wachtkamer. Ik dacht er nog wel een tijdje te zitten aangezien mijn afspraak pas over anderhalf uur begon. Fout was ik in mijn aanname, ik werd al binnengeroepen om negen uur. Groot was dan ook mijn ongenoegen, medische consultaties worden verondersteld vooraf te gaan door lange wachttijden van minstens een uur !
Eenmaal binnen werd ik onmiddellijk begroet door een vrouw die mijn naam fout uitsprak. Ook dit vond ik uiterst amusant want dit is wat iedereen tegenwoordig schijnt te doen. Deze vrouw besloot mij na een kort interview, aangaande mijn al dan niet bloedende neusinhoud, een niet zo subtiele marteling van de neusvleugels en een inspuiting van een vies smakend goedje dat mijn neus moest verdoven, een allergietest te laten afnemen.


Dit betekende uiteraard weer wachten. Dit compenseerde ruimschoots de gewonnen vijftien minuten.
De test op zich was best wel lollig en hield twee stroken plakband, 20 druppels "allergievocht" en een soort van scheermesjes in. Ik testte positief op huismijt, grassen en pollen (voor diegene die dit interessant vinden om te weten). Na dit leuke intermezzo begaf ik me weer naar de wachtzaal die spijitg genoeg weer veel te kort duurde om het voorafje volledig te kunnen compenseren. Weer bij de neusvleugelmartelende vrouw aangekomen besloot deze haar bijnaam waardig te maken en voerde een endoscopie uit ter hoogte van mijn nasaal instrument. De meeste lol die ik ooit had na mijn nierpunctie bij veertig graden koorts.


Na deze uiterst amusante ervaring besloot ze een tweede afspraak te maken in september omdat mijn neus te opgezwollen was van de hooikoorts en daardoor niets kon zien (ondanks de pijnigingen weliswaar). Ook zette ze me op een kuur tegen de allergie, dit houdt in, tweemaal daags in de neus spuiten en één pilletje per dag. Wat zeker niet teveel gevraagd is, zeker niet wanneer de patiënt in kwestie al vijftien pillen per dag moet slikken. Met tranende ogen, enorm jeukende armen die daarenboven ook nog eens pimpelpaars begonnen uit te slaan en dik te worden ter hoogte van de test voor een bepaalde grassoort en een neus die ik amper voelde door de verdoving, voelde ik me kiplekker toen ik uiteindelijk het St Raphael verliet.

De volgende controle zou pas plaatsvinden om kwart voor vier. Deze tijd werd nuttig besteed door deze met mijn zus en moeder door te brengen. Na dit intermezzo begaf ik me eindelijk naar Gasthuisberg. Ruimschoots op tijd vertrok ik zodat ik mooi op het tijdstip van afspraak aanwezig zou zijn. Dit was buiten de geweldige regeling van De Lijn gerekend, die mij deze keer weer niet in de steek liet. Wat was ik blij de bus in kwestie te zien na amper tien minuten vertraging. Ik kon mijn afspraak misschien nog op tijd halen !

Daar aangekomen schreef ik me in met mijn SIS-kaart, wat op zich al een hele opdracht was, aangezien drie van de zes machines dienst weigerden. Uiteindelijk lukte het me en drukte ik de wegbeschrijving af, aangezien ik nog nooit op de dienst Hematologie geweest was. Moeilijk was het niet te vinden, maar het bevond zich wel enorm ver van de inkomhal, waardoor ik twijfelde of ik de afspraak wel zou halen.

Net een minuut te laat kwam ik bij de receptie aan en ik voelde me gefaald in mijn opzet. Maar al vlug bleek dat al dat stressen om op tijd te komen voor niets nodig was. Ik had het geluk anderhalf uur in een overvolle wachtzaal te mogen zitten. Dit compenseerde ruimschoots de korte wachttijd van de voormiddag en gaf me eindelijk nog eens het gevoel me in een ziekenhuis te bevinden. Mijn geluk was compleet toen ik ontdekte dat tussen deze wachtende menigte een man zat die zo grappig was dat hij dit constant leek te moeten bewijzen, en dit anderhalf uur lang.

Wanneer men mij afriep (weliswaar met fout uitgesproken naam, want dat is de trend tegenwoordig), werd ik op een stoel neergezet en mocht ik mijn hele relaas van twee jaar nierproblemen nog eens doen. Dit wist ik overigens nog allemaal tot in detail omdat ik nu eenmaal zulk een fotografisch en bijna robotachtig geheugen heb dat ik elk detail dat mij overkomt in mijn leven weet te onthouden. Alleen de naam van een bepaald soort ijzerpil kon ik me niet voor de geest halen. Hiervoor moest ik de dag erna maar eens bellen.


Hierna moest ik nog bloed laten nemen en een afspraak maken binnen drie weken. Dit werd gedaan door een verpleegster die me allereerst vroeg of ik Nederlands sprak. Iets dat we deze mensen niet zouden mogen kwalijk nemen. "Heleen" klinkt inderdaad enorm vreemd. Na dit misverstand uit de weg geruimd te hebben, begon de verpleegster over spreekwoordelijke koetjes en kalfjes. Het weer en zonnige vakantiebestemmingen passeerden als echte klassiekers de revue. Als gespreksonderwerp hadden de echte beestjes me meer geïnteresseerd. Moest ik verpleegster zijn, ik zou pas vragen kunnen stellen. Met dat idee droomde ik even helemaal weg en
vergat hierdoor te antwoorden op de vragen in kwestie...

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een vervelende dag lijkt me, maar met 'humor'beschreven.