Corine hartman

Door Roxy gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Een recensie over twee boeken van Corine Hartman, een misplaatst bejubelde schrijfster.

Mijn eerste artikel op Xead zal een kritische worden. Wat u allereerst van mij moet weten, is dat ik een enorme liefhebber ben van boeken. Oude boeken, nieuwe boeken, romans, thrillers, maar ook die-hard literatuur (Mülisch, Hermans, etc.) kunnen mijn hartje wel bekoren. Het uitzoeken van een boek doe ik op gevoel. Een mooie kaft, sprekende titel, zelfs de achternaam van een schrijfster is voor mij genoeg om het boek in handen te nemen. Dit laatste overkwam mij bij een boek van Corine Hartman. Dit boek, getiteld ‘In Vreemde Handen’, sprak me aan en daarom nam ik een ander boek van dezelfde schrijfster ook mee. Dit boek draagt de titel ‘Schone kunsten’.
Eenmaal thuis aangekomen, besloot ik direct te beginnen met lezen. De achterkant van het boek sprak een aantal lovende woorden over mevrouw Hartman, onder andere dat zij een diepe indruk zou maken op de liefhebbers van Elizabeth George. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit een letter van Elizabeth George heb gelezen, hoewel ik een groot fan ben van Inspector Linley. Desalniettemin ben ik bekend met haar reputatie en faam en zo kwam het dat ik met hooggespannen verwachtingen begon aan het boek ‘In Vreemde Handen’.

Maar o ach en wee, wat een teleurstelling. Hartman is niet erg goed in het creëren van spanning. Hoe ze ieder hoofdstuk afsluit met een ‘onheilspellende’ zin is werkelijk waar om te huilen. Ik geef u enkele voorbeelden. ‘Ook zij heeft zo haar redenen om struisvogels tot haar favoriete dieren te rekenen’ (blz. 78). ‘Helaas. Houten bleek niet ver genoeg’ (blz. 163). En zo kan ik nog wel even verder gaan. Daarnaast gebruikt Hartman Engelse woorden als zij haar puberende personages uitspraken wil laten doen. Met name in het boek ‘Schone kunsten’ is dit zeer nadrukkelijk aanwezig. Agent Wagener doorspekt zo ongeveer iedere zin met een totaal overbodig Engels woord. Dit leest niet erg fijn, maar nog veel erger is dat het absoluut niet geloofwaardig overkomt. Om dit te illustreren geef ik u wederom twee voorbeelden: 'Toen hij haar voor het eerst onmoette, zijn nieuwe baas, was hij verrast. Fragile, was zijn eerste gedachte' en 'Hij is als de dood dat hij morgen naar de sectie moet. First time'. Beide te vinden op pagina 49.
Het verhaal in ‘In Vreemde Handen’ is nog best sterk, ondanks dat het zwak uitgewerkt is. Een gezin reist af naar Toscane om daar een agriturismo te beginnen, maar wordt lastiggevallen door een nationalistische psychopaat. Een verhaal met potentie, dat Hartman er niet uithaalt. Het verhaal is doorzichtig en zodra alle personages in beeld zijn, is het verhaal direct duidelijk. Het verhaal in ‘Schone kunsten’ is daarentegen zo standaard en makkelijk te doorzien dat het niet eens het beschrijven waard is. Bovendien is het naar mijn mening niet erg sterk om in beide boeken de naam Femke te gebruiken en in beide boeken te verwijzen naar Toscane. Natuurlijk, menigeen zal een voorliefde hebben voor een bepaalde streek of een bepaald land, maar gooit u dat in ieder gesprek dat u heeft? Corine Hartman wel. 

Ik hoop dat Hartman haar handboek ‘hoe-schrijf-ik-een-thriller’ ritueel verbrand en haar eigen stijl gaat ontwikkelen. Mocht dit haar eigen stijl al zijn, dan kan ze maar beter ophouden met schrijven.

Een boek dat ik u overigens wel van harte aan kan raden is het boek Kraaienvoer van Preston & Child, twee zeer begenadigde schrijvers, die u de rillingen over het lijf zullen laten lopen.
 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
Goed artikel.
ach ja de waarheid mag gezegd worden:) Ik ga dat boek eens lezen (kraaienvoer) Bedankt voor de tip! Duim van Tascha! P.s. Welkom bij Xead!